Het balhoofdplaatje van Otto …

Ik las de naam Marcel Kint deze week als een reactie over een stukje over bijnamen. Hij werd de Zwarte Arend genoemd en volgens Fred wist hij op hoge leeftijd niet waar die bijnaam vandaan kwam. Dit terwijl de arend prominent in zijn merkplaatje staat afgebeeld. Weliswaar niet in het zwart, maar ook in het goud verwijst de afbeelding naar zijn bijnaam. En goud verdient hij, want Marcel Kint was in zijn tijd een groot kampioen. Hij was prof van 1936 tot 1951 en zijn grootste succes was het behalen van het ... 

 

... wereldkampioenschap in 1938. Die titel behield hij tot 1946. Dat mag leuk lijken, maar de Vlaming had er gedurende de oorlogsjaren eigenlijk alleen maar last van. Na de Duitse inval stopte hij met fietsen. Voor het seizoen 1941 wilde hij een ‘B’-licentie nemen, maar de Belgische wielerbond vond dat dat niet kon, de regerend wereldkampioen als B-prof. Waarom Kint dat zelf wilde? Het materiaal was schaars en duur, de verplaatsingen waren lastig en soms riskant en kostten tijd en geld, en de A-profs waren verplicht te starten in een aantal grote koersen die meer eer dan geld opbrachten (als je tenminste won), weinig kans boden om te winnen en meestal, over slechte wegen gingen, veel risico betekenden om je kostbare materiaal te verspelen. Je kon dus beter als B-prof je criteria uitkiezen en links en rechts een paar franken meepakken. Ook Marcel Kint moest tenslotte zelf zijn tuben eindeloos verstellen en weer dichtnaaien. Kint weigerde en fietste twee jaar niet. In het seizoen ’43 was Kint er weer bij (kon hij het niet laten?), en won een indrukwekkende reeks: Parijs-Roubaix, Waalse Pijl, Ronde van Limburg, Brussel-Parijs. Hoezeer de oorlog de loopbaan van de toenmalige beroepsrenners beïnvloedde, staat allemaal uitstekend gedocumenteerd beschreven in het boek De broodrennerhij fietste verder van Dries Vanysacker en Patrick Geldhof, de conservator van het Belgisch nationaal wielermuseum in Roeselare. Er had voor Kint (overigens net als voor al die anderen) meer ingezeten. Als bekwaam sleutelaar uit nood geboren begon Marcel Kint na zijn loopbaan een fietsenzaak, later groothandel, in Kortrijk. Tot aan zijn dood in 2002 liep hij daar dagelijks in zijn stofjas rond.

Tot volgende week!

Otto Beaujon  

Door Fred van Slogteren, 31 juli 2015 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web