Kernen-Omloop in Echt-Susteren ter ziele ...

Na tien jaar is er een einde gekomen aan de Kernen-Omloop van Echt-Susteren. Het uitblijven van nieuwe en jongere krachten in het organiserend comité, alsook problemen om het evenement financieel rond te krijgen zijn de oorzaak van dit verdwijnen. Weliswaar heeft men de hoop op een herstart in 2019 niet opgegeven, maar of het scheppen van dit toekomstbeeld reëel genoemd mag worden is twijfelachtig.

De wedstrijd in het smalste deel van Nederland verwierf al kort na de première in 2008 een plaats op de internationale kalender in Categorie 2. Het is dan ook niet verwonderlijk dat vier van de tien winnaars uit het buitenland kwamen.

Twee uit Duitsland (Bauhaus en Walscheid), één uit Letland (Smirnov) en één uit Noorwegen (Holgaard). Tevoren en daarna zorgden Rik Kavsek, Jeff Vermeulen, Peter Schulting, Dylan Groenewegen (in 2013), Daan Meijers en tenslotte vorig jaar Robbert de Greef voor successen van eigen bodem.

Vrijwel steeds moesten deze zegepralen na zo’n 190 kilometer bevochten worden in een sprint van een omvangrijke groep. Het parcours dat in een paar lussen door alle kerkdorpen en gehuchten van Echt-Susteren voerde zoals Dieteren, Nieuwstadt, Pey, Koningsbosch en Sint Joost telde namelijk geen klimmetjes.

Ondanks het draaien en keren op de smalle wegen was er zodoende altijd sprake van een temposlag, waaraan onder meer Thomas Dekker, bij zijn comeback in 2011 na een schorsing van twee jaar, nog meedeed.

Lang voordat de Kernen-Omloop ten doop werd gehouden was Echt (dat toen nog geen fusiegemeente met Susteren vormde) een wielernest in de ware betekenis van het woord. Eerst – in de vooroorlogse periode - behoorden de gebroeders Vaessen tot toonaangevende figuren, vooral op de zomer- en winterbanen.

Na de wereldbrand verschenen renners als Piet van den Brekel (foto 1), Mart van der Borgh (foto 2), Sjra Vergoossen, Frits Ramakers, Frits Knoops, Theo van der Leeuw, Mathieu Pustjens, enzovoort, ten tonele. Echt was ook de zetel van de intussen verdwenen rijwielfabriek Eroba die door de gebroeders Geurts uit de grond was gestampt. Tijdens de jaren vijftig bracht de firma zelfs een sterk Limburgs getinte profploeg op de been met Maastrichtenaar Toine Gense als chef d’équipe.

Behalve de meeste van de al genoemde renners droegen onder meer Jef Lahaye (foto 3), Henk en Leo Steevens, Jan Nolten, Piet Haan, Nol Ehlen, Hein en Jacques Gelissen, Flor van der Weijden, Kees Boelhouwers, Gerard Keulers en niet-Limburgers als Jan Plantaz, Piet de Jongh, Bram Kool, Arie van Wetten, Toon van Oers en Jan Westdorp het Erobashirt.

Aan wedstrijden binnen de gemeentegrenzen was evenmin gebrek, temeer omdat er naast KNWU-ronden ook veel gekoerst werd onder de vlag van de Wieler Federatie Limburg, de zogenaamde ’wilde bond’ die naderhand de naam NWB kreeg. Tevens was de Flits door Echt in de jaren zeventig, begin tachtig een veel bekijks trekkend avondcriterium voor profs. Verwonderlijk hoefde deze massale belangstelling niet genoemd te worden.

Met winnaars als Freddy Maertens, Joop Zoetemelk, Piet van Katwijk, Adrie van der Poel, Jan Raas, Hennie Kuiper, Aad van den Hoek en Henk Lubberding, alsmede andere bekende namen op de deelnemerslijst (Merckx, Thurau, Roger de Vlaeminck, Knetemann, Krekels, Harings, Maassen, Van der Velde, Wijnands, Van Vliet, Winnen, Priem, noem maar op) was ’de Flits’ in kwalitatief opzicht ’gewoon’ een regelrechte topper binnen dit genre.

Echter, net als de Kernen-Omloop bleek de houdbaarheidsdatum niet eindeloos. Gebleven zijn daarom alleen nog de herinneringen aan de wielerglorie die Echt eens kende. Piet van den Brekel en de vorige maand overleden Mart van der Borgh zullen zich omdraaien in het graf.

Foto’s: archief Jan Sevriens

Door Wiel Verheesen, 18 maart 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web