Uit de ordners van Jan …

Begin jaren tachtig werd ik (en velen met mij) gegrepen door het virus dat wielersport heet. Joop Zoetemelk had net de Tour gewonnen en het was net of half Nederland in zijn voetsporen wilde treden. De verkoop van racefietsen nam ongekende vormen aan.

Na vele uren onkruid wieden in de enorme tuin van de buren en de opbrengsten uit een krantenwijk had het geld bij elkaar om een fiets met een krom stuur aan te schaffen. Op mijn zilverkleurige Gitane, mét spatborden die binnen een week al verwijderd werden, was ik de koning te rijk.

Lekker genieten van het prachtige dijkenlandschap rond mijn woonplaats met af en toe een voorzichtig uitstapje naar Groesbeek of Berg en Dal. Na vele mooie kilometers en een fietsvakantie naar de Tour de France in België werd het tijd voor het lidmaatschap van een fietsclub om eens te kijken waar mijn mogelijkheden en ambities lagen.

Bij TWC ’t Verzetje in Bemmel ontdekte ik al snel dat ik een echte toerfietser was. In de handvol wedstrijden die ik probeerde bemerkte ik ‘peloton-angst’ en bovendien remde ik in de bochten. Ook het clubkampioenschap tijdrijden was niet mijn ding.

Tijdens toertochten kwam ik uiteindelijk volledig tot mijn recht. Het kostte even tijd omdat voor mijn lengte van iets meer dan twee meter geen passende fiets te koop was. Een mintkleurige Gitane kwam in de buurt, maar bleek toch een beetje te kort en iets te laag. Met wat kunstgrepen werd die fiets op een voor mij redelijk niveau gebracht.

In 1984 kwam eindelijk de fiets die volledig aan mijn maten voldeed. Een Gazelle, met framemaat 70, was een gewone productie-fiets, maar voor mij een geschenk uit de hemel. Geen rugpijn meer en de benen kon ik met deze hoogte optimaal strekken.

Toen ik mijn eerste schreden in toerfietsland zette was er veel gedoe in dat wereldje. Sportief fietsend Nederland had al sinds 1956 zijn eigen bond (NRTU). Ook mijn club uit Bemmel was daarbij aangesloten.

Eind jaren zeventig gingen bij KNWU stemmen op om ook een toerafdeling te starten. Natuurlijk zag men op de burelen van de KNWU de populariteit van het toerfietsen enorm exploderen. De enorme successen van de Nederlandse professionals waren daar natuurlijk debet aan.

Samenwerking met de NRTU werd belangrijk geacht maar dat bleek vanwege een, voor zover ik heb kunnen nagaan, starre houding van die bond aanvankelijk een lastig verhaal. Toch werd om te beginnen een tijdschrift in de markt gezet met de weinig originele naam Wielersport.

Ir. Jan-Karel Hylkema, voorzitter van de KNWU, hoopte in zijn voorwoord op een voorspoedige start. Want het begin van de nieuwe KNWU afdeling was lastig geweest. Zeker wat betreft een gehoopte samenwerking tussen KNWU en NRTU.

Hylkema sprak de hoop uit dat de NRTU, net zoals de zestig KNWU verenigingen, haar evenementen zou openstellen voor iedereen, ongeacht van welke bond hij of zij lid is. Het sportieve genoegen zal altijd boven alles moeten staan!

Door Jan Houterman, 26 februari 2018 12:00

NFTU

Heeft het uiteindelijk toch tot een succesvolle fusie geleid met de NTFU?
Geplaatst door HARRY HERMKENS, 26 februari 2018 12:19:27

NRTU en NTFU

Ik ben van 1971 tot 1981 lid geweest van Toerclub Le Champion.
Deze club was lid van de NRTU, de Nederlandse Rijwiel Toer Unie.
Deze unie wijzigde later haar naam in NTFU, de Nederlandse Toer Fiets unie.
Als ik me niet vergis wilde de KNWU de NTFU inlijven, dat is echter nooit doorgegaan.
Toerfietsen is dacht ik ook nooit een KNWU-onderdeel geworden.
Geplaatst door Jan Quax, 26 februari 2018 16:34:54

NTFU - KNWU

In 1991 was er een fusie van de Toerafdeling van de K.N.W.U. met de N.R.T.U. waarna men verder ging onder de naam N.T.F.U. (Nederlandse Toer Fiets Unie). Rest nog de vraag waarom de NTFU en KNWU niet samen kunnen gaan. We hebben het over twee aparte sportbonden voor dezelfde sport. Volgens mij is deze fusie er nog steeds niet. NTFU directeur Arjan de Vries schreef hierover in 2012: "Het antwoord is mijns inziens simpel: De sporten liggen te dicht bij elkaar. Er heerst spanning en cultuurverschil. Daarom is een fusie op dit moment niet haalbaar, en daarom zouden we dat ook niet moeten willen forceren." "Waar ligt onze meerwaarde om te fuseren? Geen organisatieadviseur die me dat kan uitleggen. De KNWU is er voor de wedstrijdsport en topsport, onze mensen zijn experts in de breedtesport. Wij beleven de wielersport in een andere cultuur, zonder stress, media, topsport en andere randzaken. Het oud zeer wat betreft fuseren zit echt niet bij mij persoonlijk. Op zakelijke gronden zie ik voorlopig louter samenwerkingskansen op projectbasis." Recent zie ik berichten over samenwerkingsverbanden voor bijvoorbeeld opleidingen voor het technische kader. KNWU en NTFU organiseeerden vorig jaar samen de Avond van het Wielerbestuur!​
Geplaatst door Jan Houterman, 26 februari 2018 17:43:36

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web