ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Het balhoofdplaatje van Otto …

Zolang de fiets bestaat is er geëxperimenteerd met vering om het fietsen comfortabeler te maken. Pas in de laatste twintig jaar heeft deze oerwens van constructeurs een bruikbare vorm gekregen in de mountainbike.

Ten koste van wat extra gewicht, maar onmisbaar voor bijvoorbeeld de downhill-discipline binnen die sport. Anderzijds zijn er ook nog volop wedstrijden die met een vast achterframe (hardtail) gereden worden, omdat dat sneller gaat.

Het een of het ander is afhankelijk van het parcours. Als uitvloeisel van de verende voorvork die in de mountainbike onmisbaar is, heeft tegenwoordig vrijwel iedere stadsfiets een stugge verende voorvork met twee of drie centimeter veerweg.

Leuk om op een verjaardagsfeestje te vertellen, maar het dient nergens toe. Pogingen om een verende fiets te maken zijn er in de loop der jaren legio geweest.

Van een fietsenmaker in Baarn komt het idee van de Rollsflex. Dat veringsprincipe is in de jaren vijftig bedacht en alleen al op de suggestie dat je kon fietsen met hetzelfde gevoel als het rijden in een Lelijke Eend zijn er tienduizend verkocht.

Bekocht, kun je beter zeggen, want die fietsen bleken in de praktijk jammerlijk slecht. Het achterwiel veerde met een combinatie van een bladveer en een spiraalveer. Als ze al niet afbraken, dan scheurde de bevestiging aan het frame of de achterbrug wel.

Er zat weliswaar één draaipunt voor de achterbrug zelf, maar geen voor de veren. Constructief een grote mislukking en toen iedereen dat door had is de Rollsflex roemloos ter ziele gegaan. Er stond een duidelijke afbeelding van het principe op de website van het fietsmuseum in het Friese Haulerwijk. Helaas is het privé-museum van de heer Maris door brand in de as gelegd en bestaat ook die website niet meer.

Deugdelijk geconstrueerde verende fietsen als de Simplex zweeffiets voldeden evenmin aan de verwachtingen. Ze waren duurder, zwaarder en minder licht lopend, en alles wat voor de vering was aangebracht was overbodig, want de meeste vering wordt geregeld door de luchtbanden en de spaken.

In Parijs-Roubaix hebben tal van experimenten het niet gehaald. Greg LeMond reed ooit met een verende voorvork, maar heeft de Hel van het Noorden nooit gewonnen.

Johan Museeuw probeerde het op een damesfiets en zwabberde over de keien en de enige die de Hel overwon met zo’n experiment, met in de vork van een verende stuurpen, was Franco Ballerini, maar die zou in 1995 ook wel zonder die vinding hebben gewonnen.

George Hincapie gebruikte ooit een verende zadelpen, maar al die experimenten en probeersels samen hebben nooit het ei van Columbus opgeleverd. De renners vragen er ook niet meer om, want zelfs in een Lelijke Eend is het rijden in het Bois de Wallers geen onverdeeld genoegen.

Door Otto Beaujon, 9 februari 2018 12:00

verende fietsen

Beste Otto,

Ken je de artikelen van wijlen (jonkheer) Gerard Bosch van Drakestein ui t de Kampioen (ANWB) uit de jaren 50'en 60 over dit onderwerp?
Geplaatst door Marius Engelsman, 09 februari 2018 16:13:31

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web