ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 3 februari …

Er reden zo rond 1960 drie Belgische renners rond met de familienaam Desmet. Ze waren geen familie van elkaar, want Desmet is een veel voorkomende naam in Vlaanderen. Van die drie Desmetjes in het toenmalige profpeloton heette er één Armand van voren en de andere twee waren getooid met de voornaam Gilbert.

De ene Gilbert kwam van Lichtervelde en de ander van Nazareth. Die van Lichtervelde was de beste van de twee en omdat hij ook de oudste van de twee was, werd hij Gilbert Desmet I genoemd en die van Nazareth werd II. Vandaag hebben we het over Gilbert Desmet I omdat hij jarig is.

Zestien jaar zat Gilbert de Eerste als beroepsrenner op de koersfiets. Een lange periode waarin hij uitgroeide tot een geduchte subtopper die op zijn beste dagen beheerst zijn slag sloeg. Op die manier realiseerde hij een palmares met meer dan honderd overwinningen. Zo won hij de klassiekers Parijs-Tours en de Waalse Pijl, was hij de beste in de Vierdaagse van Duinkerke, Kuurne-Brussel-Kuurne en in het kampioenschap van Vlaanderen te Koolskamp.

Hij startte zes keer in de Tour de France en in 1962 – het jaar dat de Tour van de landenformule overschakelde op merkenploegen – werd hij vierde in het eindklassement, net een plaatsje voor onze landgenoot Ab Geldermans.

De voornaamste herinnering aan hem is zijn optreden in de finale van het veelbesproken wereldkampioenschap op de weg in 1963 in Ronse in de Vlaamse Ardennen. Rik Van Looy was huizenhoog favoriet om in eigen land (Ronse) voor de derde keer wereldkampioen te worden.

Er waren keiharde afspraken gemaakt binnen de Belgische ploeg, maar die werden in het heetst van de strijd geschonden door … Gilbert Desmet I. Met de eindstreep in zicht kon Smetje zijn ambitie om zelf te winnen niet meer bedwingen.

Hij katapulteerde de ruimte in met Tommy Simpson in zijn wiel. Van Looy moest toen wel in actie komen en hij counterde het tweetal met enkele verschrikkelijke pedaalomwentelingen. Als hij erop-en-erover door was gegaan dan zou hij waarschijnlijk die wereldtitel gepakt hebben.

Maar hij ging niet door, hield zelfs in en ook Desmet en Simpson zagen het nutteloze van hun poging in. Het peloton lag inmiddels op volle snelheid en die lag veel hoger dan die van het drietal voorop. Van Looy maakte toen een vreemde manoeuvre waardoor bijna alle renners in de remmen moesten om een massale valpartij te voorkomen. De Keizer van Herentals greep zich vast aan ploeggenoot Benoni Beheyt en die ging een decimeter voor de maestro over de finish.

Beheyt, de schoonbroer van Gilbert Desmet I, was de nieuwe wereldkampioen en misschien wel tegen wil en dank. Benoni werd door Van Looy van van alles beschuldigd, maar het was in feite Desmet geweest die het ‘Verraad van Ronse’, zoals de affaire later is gaan heten, op zijn kerfstof heeft.

'De eerste onder zijns gelijknamigen' wordt vandaag bij leven en welzijn 87 jaar en hij zal misschien nog wel eens terugdenken aan die idiote laatste meters van het WK van 1963. En als hij het niet meer weet, kan hij het teruglezen in zijn biografie.

'Smetje van Lichtervelde’ heet het boek en daar zal het 'Verraad van Ronse' vast wel in beschreven staan. Of dat de visie van Rik Van Looy exact weergeeft, betwijfel ik echter.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 3 februari 2018 9:00

Gilbert Desmet 1

Vermeld mag ook nog worden dat Gilbert Desmet I 9 dagen rondreed in het geel in de Tour van 1963 en 2 dagen in die van 1956.
Geplaatst door Gerrit Meijer, 04 februari 2018 08:43:59

Desmet 1,2,3 en 4

Naast de drie bovengenoemde Desmets was er in diezelfde tijd nog een vierde Desmet: Gustaaf (of Staf) Desmet. In de Tour van 1965 reden ze alle vier mee. Armand Desmet bij Solo Superia van Rik van Looy en de drie G. Desmets bij Wiels Groene Leeuw met Benoni Beheyt. Er bestaan meerdere complottheorieën over de WK finale van 1963. Dat Berten de Kimpe, ploegleider van Desmet en Beheyt daar een (kwalijke) rol in heeft gespeeld lijkt vrij zeker. Desmet met Van Looy in zijn wiel reed het gat dicht naar de gedemarreerde Simpson en zette vervolgens (met opzet) Van Looy veel te vroeg af, zodat deze in een onmogelijke positie werd gemanoeuvreerd en Beheyt kon winnen.Een half jaar later gebeurde ongeveer hetzelfde maar nu met Beheyt als slachtoffer. In de finale van Parijs-Roubaix van 1964 trok ploegmakker Yvo Molenaers de sprint aan voor Beheyt. De door Lomme Driessens (ploegleider van Peter Post} omgekochte Molenaers zette Beheyt al ver voor de streep af, zodat Post moeiteloos de sprint en daarmee Parijs-Roubaix won.
Geplaatst door Piet van der Meer, 04 februari 2018 14:41:26

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web