Van de smalle bandjes naar de gladde ijzers …

De prachtige tv-beelden van het langebaanschaatsen, zoals we die bijna wekelijks in dit Olympische winterseizoen te zien krijgen, zijn nog altijd een wonder voor iemand als ik, die is opgegroeid met zwart/wit uitzendingen van schaatswedstrijden in winterse taferelen.

Anno 2018 wordt er van eind oktober tot begin december hard geschaatst, vinden eind december de afvalwedstrijden voor uitzending naar de Winterspelen plaats, maar daarna wordt er vooral getraind en voorbereid voor die ene zaligmakende, Olympische rit in februari.

Vreemd genoeg kan het zo maar zijn dat een grote kanshebber als Sven Kramer in de wintermaand januari geen wedstrijd van betekenis rijdt. Is zijn excuus misschien van psychologische aard en wil onze Grutte Pier op schaatsen op dit moment even geen overwinningsbloemen mee naar huis nemen?

Want van bloemen heeft Kramer de laatste tijd al genoeg last gehad. De Nederlandse Canadees Tejay Flowers (foto's 1 en 2) heeft immers twee van ‘zijn’ wereldrecords afgepakt. Twee jaar geleden dat op de tien kilometer en onlangs ook dat op de vijf kilometer.

Bloemen heeft hiermee nadrukkelijk laten zien dat het pad van de Friese superkampioen heus niet altijd over rozen gaat. Net als Kramer zelf is ook Bloemen een parttime schaatser-wielrenner. Met name in de zomermaanden worden er heel wat zware trainingsuren op de fiets doorgebracht.

De Strava-gegevens van Ted-Jan spreken hierbij voor zich. Voor een paar goede tien kilometers per schaatsseizoen worden ter voorbereiding op de racefiets duizenden kilometers afgelegd en vanwege de wedstrijdprikkel worden er ook de nodige wielerkoersen gereden.

Vóór zijn emigratie naar Canada was Bloemen al eens winnaar van de wielerronde van Franeker. Schokkend wereldnieuws is dat niet, maar het is wel uniek als je bedenkt dat er de laatste decennia maar weinig schaatsers zijn geweest die daar als eerste zijn aangekomen.

Bloemen gaat over een paar weken op voor zijn debuut bij de Olympische Winterspelen. De eerste Nederlandse Canadees is hij als Olympiër overigens niet. Ruim vijftig jaar geleden, bij de Winterspelen van 1964 in het Oostenrijkse Innsbruck deed voor Canada de in de jaren vijftig geëmigreerde Gerrit Koning mee. Heel Nederlands ook al was de naam Gerrit veranderd in Gary.

In een tijd dat deelnemen nog bijna net zo belangrijk was dan winnen, was Koning allesbehalve een bedreiging voor de wereldtop die toen nog voornamelijk bestond uit Noren, Russen, Zweden en Finnen. Op de 1500 meter en de vijf kilometer eindigde hij ver in de achterhoede, met op die laatste afstand een vijfendertigste plaats vlak achter de piepjonge Peter Nottet als beste resultaat.

De uit het Noord-Hollandse Avenhorn afkomstige emigrant was in 1964 de dertig al gepasseerd, dus moet het wintersportland Canada in die tijd echt geen betere schaatsers hebben gehad. Aan de nieuwsgierige Nederlandse pers vertelde Gerrit dat hij als Gary ook aan wielrennen had gedaan en dat het niet veel had gescheeld of hij was voor Canada in de eerste Tour de l‘Avenir uitgekomen om daar onder andere Jan Janssen partij te geven.

Het sportland Canada kent overigens niet alleen import-schaatser-wielrenners zoals Koning en Bloemen maar heeft op dat gebied ook zijn eigen geschiedenis. Een voorbeeld van eigen kweek is de helaas op jonge leeftijd verongelukte Kevin Sirois (1949-1972).

Nog zonder veel succes was Sirois op de schaats in 1970 en 1971 deelnemer aan de door Ard Schenk gewonnen WK's allround en aan de twee allereerste WK's sprint. Op de Olympische Spelen van 1972 in het Japanse Sapporo stond Sirois op drie afstanden aan de start waarbij hij op de tien kilometer met een veertiende plaats verdienstelijk in de bovenste helft van de uitslag eindigde.

Als wielrenner werd Sirois in 1971 uitgezonden naar de Panamerikaanse Spelen in het Colombiaanse Cali en koerste hij dat jaar ook in Europa. De schaatser-wielrenner uit de provincie Alberta maakte dan ook een goede kans om na Sapporo ook geselecteerd te gaan worden voor de Zomerspelen in München.

In mei 1972 raakte Sirois (op de teamfoto op de eerste rij uiterst links) echter tijdens de training met fatale gevolgen betrokken bij een verkeersongeluk. Met dit tragische verhaal in het achterhoofd is het haast wrang om de komende duels tussen Sven Kramer en Ted Jan Bloemen af te doen als een strijd om 'de dood of de gladiolen'.

IJs en wieler dienende, tot volgende week!

Door Ad van der Linden, 28 januari 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web