Uit de ordners van Jan …

Sport 80 was een Belgisch tijdschrift waarvan het eerste nummer, onder de naam Sport 67, in de derde week van 1967 verscheen. Als groot formaat krant werd uitgebreid verslag gedaan van de Belgische sportwereld met de wielersport als belangrijke trekker.

De hoogtijdagen van Eddy Merckx waren stilaan aangebroken en ook de Rode Duivels waren heel goed bezig tijdens de grote voetbaltoernooien waar Oranje nog een paar jaar in de marge ploeterde.

Na tig naamswijzigingen (ik kan me Sport 68, Sport 69, Sport 70, Sport 70 Super Magazine en Sport 80 Super Magazine herinneren) zijn we met de cover van vandaag beland bij de achttiende jaargang die in week 4 van 1984 verscheen.

Op die cover een foto van Francesco Moser. De Italiaan had even daarvoor het onaantastbaar gewaande werelduurrecord van Eddy Merckx niet verbeterd maar verpulverd. Dat deed behoorlijk zeer bij onze zuiderburen.

De redactie probeerde daarom de prestatie van Merckx uit oktober 1972 te vergelijken met die van Moser ruim elf jaar later, maar kwam er al snel achter dat een dergelijke invalshoek zinloos was.

Francesco Moser reed op een aerodynamische fiets. De Italiaan reed als eerste meer dan vijftig kilometer, probeerde het vier dagen later nog eens en stelde zijn eigen record nog een stukje bij.

In 1993 keek de wielerwereld met grote ogen naar de recordpoging van de Schot Graeme Obree (foto 2). Hij bouwde zijn fiets zelf, naar verluidt met wasmachine onderdelen, en zat kromgebogen over zijn stuur. Hij slaagde in zijn poging en kwam vierhonderd meter verder dan Moser negen jaar eerder.

Het werd steeds gekker, want na Obree ging het snel. Amper een week later ging Chris Boardman nog verder. De Engelsman lag als was hij Superman met de armen voor zich uitgestrekt, op zijn fiets.

In 1994 moest het record er vier keer aan geloven. De eerste die verder fietste dan Boardman was opnieuw Obree met zijn opmerkelijke fiets en stijl. Hierna volgden succesvolle pogingen van Miguel Indurain, Tony Rominger en opnieuw Chris Boardman die het record in 1996 op 56,375 kilometer zette.

In 2000 besliste de International Wielerunie UCI dat het afgelopen moest zijn met de aerodynamische fietsen. Het officiële werelduurrecord werd weer op de 49,431 km van Merckx gezet en een poging om die afstand te verbeteren moest op een klassieke fiets met krom stuur gebeuren, zoals Merckx in 1972.

In 2014 versoepelde de UCI de regels voor het werelduurrecord weer: bepaalde aerodynamische verbeteringen werden toegestaan, zoals dichte wielen en een ligstuur. Hierdoor kwam het werelduurrecord terug onder de aandacht van renners en fietsenfabrikanten, en verschillende renners ondernamen in de daarop volgende periode een aanval op het werelduurrecord.

Op 18 september 2014 scherpte de Duitser Jens Voigt het record aan: 51,115 km. Anderhalve maand later reed de Oostenrijker Matthias Brändle 51,852 km. De Australiër Rohan Dennis bracht het record op 8 februari 2015 op 52,491 km, op 2 mei volgde de Brit Alex Dowsett met 52,937 km.

Lang verwacht was uiteindelijk de poging van Sir Bradley Wiggins op 7 juni 2015. De Brit zette het record op 54,526 in Londen. En dat record staat nog steeds, want niemand had meer belangstelling om die afstand aan te vallen.

Foto: archief dewielersite.net

Door Jan Houterman, 22 januari 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web