Uit de ordners van Jan …

Wielerglorie was een Nederlands tijdschrift over de wielersport. Het tijdschrift werd geschreven door Wil Smulders uit Rosmalen, die ook boeken schreef zoals Jaap Eden De kampioen der Kampioenen. Ook werkten er gastschrijvers aan mee, zoals onder anderen Wiel Verheesen.

Elk tijdschrift werd voorzien van een karikatuur van Wout Koster en bestond uit tien tot vijftien gestencilde pagina's. De eerste vijf nummers verschenen onder de titel ´Wielerboeken´. Zoals zich laat raden waren dat gebundelde recensies over verschenen wielerboeken. Het plan was het blaadje elf keer per jaar te laten verschijnen, maar dat is er niet van gekomen. Het blad verscheen onreglmatig.

Het eerste nummer verscheen eind 1981. Vanaf nummer 6 ging het blaadje Wielerglorie heten. Dat was in februari 1986 en kreeg als ondertitel ‘Maandblad voor de liefhebbers van de wielersport in vroeger dagen’.

Hoeveel edities hun weg naar de wielerliefhebbers hebben gevonden heb ik niet kunnen achterhalen. Wel weet ik van verzamelaars dat vanwege de geringe oplages elke uitgave nu een collectors item is. Zo ook het laatst verschenen nummer (nr. 34 – januari 1994), waarvan de cover hiernaast is geplaatst. Dat is deze maand 24 jaar geleden.

Hoofdpersoon in het slotakkoord van Wil Smulders is de Amsterdammer Adrie Zwartepoorte. Voor het bijna tien pagina’s tellende verhaal putte hij uit het archief van A.Th. Brander uit Groningen en wijlen Frans Hoffman uit Amsterdam.

Zwartepoorte was in de tweede helft van de jaren dertig een goede renner, die vooral op de baan uitblonk. Hij was een sterke koppelrenner, want met Piet Roes won hij heel veel mooie koersen. Adrie werd afgevaardigd naar de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn waar hij uitkwam op het onderdeel ploegachtervolging. De Nederlandse ploeg, naast Zwartepoorte bestaande uit Chris Kropman, Ben van der Voort en Gerrit van Wees, bereikte de kwartfinale.

Daarin moesten ze het opnemen tegen de ploeg van de Verenigde Staten wachtte. De Nederlanders hadden kunnen winnen, maar in het bezit van een kleine voorsprong toucheerde Zwartepoorte het achterwiel van zijn voorganger en kwam ten val. De wedstrijd was direct verloren en de heren konden naar huis.

Hij moet daar in Berlijn genoeg gezien hebben van de naderende oorlog, maar verbond daar nog geen consequenties aan. Hij werd beroepsrenner en koos voor het stayeren. Hij ontwikkelde zich tot een van de beteren in die discipline van zijn tijd.

In 1940 werd hij kampioen van Nederland. Nederland was toen net twee maanden bezet en had zich na enkele weken voor het merendeel bij de nieuwe situatie neergelegd. Zwartepoorte beëindigde echter zijn carrière en bleef de hele oorlog weg van de sport, die hem zo aan zijn hart gebakken lag. Toen de bevrijding in 1945 een feit was, keerde hij terug en hij reed nog een aantal verdienstelijke uitslagen.

Na zijn carrière opende hij in Amsterdam een meubelzaak en diende daarnaast de (K)NWU in vele functies. Hij overleed op 24 maart 1991 op 74-jarige leeftijd.

Foto: archief dewielersite.net

Door Jan Houterman, 8 januari 2018 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web