Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

Nederland heeft altijd goede framebouwers gehad, die degelijk Hollands vakwerk afleverden. Zoals Jan van Dalen die in 1978 in Monster in het schuurtje achter zijn huis stalen raceframes begon te bouwen.

Het grapje zal wel eens gemaakt zijn dat zijn frames er monsterlijk uitzien, maar daar hoefde Jan niet boos om te worden, want een kind kan zien dat dit niet waar is. Je ziet er wel de liefde voor het vak van af. Jan is zelf wielrenner geweest en hij had van meet af aan een grote belangstelling voor het materiaal waarop hij reed.

Het bleek ook uit de verkoopcijfers want het schuurtje was al gauw te klein. Daarom verhuisde het bedrijfje als gauw naar Hoek van Holland. De groei werd mede veroorzaakt door de bestellingen van racespeciaalzaken als Fred Snel, Gerrit Bontekoe en anderen.

Die plakten op de frames van Jan transfers met hun eigen merknaam en zo is de naam Jan van Dalen voor de buitenwereld lang een onbekende grootheid gebleven. Ook zijn eigen merknaam Duell verwijst niet naar de naam Van Dalen. Duell duidt op tweestrijd en dat is voor Jan de essentie van de wielersport.

Zijn frames waren vooral zo gewild omdat de maker geen concessies deed waar het de kwaliteit van zijn producten betrof. De basismaterialen waarvan hij zijn frames maakte waren uitsluitend topmerken. Reynolds 531 en Columbus SLX, voor minder deed Jan het niet.

In 1990 kostte een Duell frame al twaalfhonderd gulden. De helft van dat bedrag zat in het materiaal en de andere helft in het arbeidsloon, want het lak- en graveerwerk kwam uit eigen huis.

Door de puur ambachtelijke wijze waarop Jan te werk ging, duurde het lang voor hij algemeen erkend werd als leverancier van kwaliteit. Er is even sprake van geweest dat Jan met Herman Braun – ook zo’n gelijkgestemde kwaliteitsfreak – zou samengaan, maar dat is niet doorgegaan.

Niet omdat er heibel was, want toen de zoon van Herman te kennen had gegeven zijn vader te willen opvolgen, stuurde Braun senior hem naar Jan van Dalen om daar stage te lopen. Een goede timmerman leent zijn gereedschap alleen maar uit als hij er van overtuigd is dat het aan een echte vakman is.

Eind 2002 verhuisde Jan zijn bedrijf naar Baarle Nassau om de hele tent vier jaar later over te doen aan Van Herwerden. In Baarle Nassau is er een populair eetcafé met de naam De Pomp. De hele wielerwereld weet dat dit de zaak is van Teun van Vliet.

Toen Teun dermate met zijn gezondheid ging tobben dat hij De Pomp niet langer kon uitbaten heeft hij de zaak verpacht aan Jan van Dalen. Inmiddels zijn de rollen omgedraaid want in 2013 stapte Teun er zelf weer in. Dat is te zeggen, Teun’s vrouw Hennita runt de zaak en Teun komt ’s avonds even langs.

Om onder andere met de klanten over wielrennen te praten en over de superieure stalen frames van Jan van Dalen. Want er is natuurlijk in de framebouwerij niets mooier dan staal.

Foto: © T&T Tekst & Traffic

Door Peter Ravensbergen, 2 januari 2018 11:00

groenteweg, havenstraat...

Jan begon niet in Monster, maar begon in de schuur van het ouderlijk huis aan de Groenteweg hier in Den Haag. Vlak bij de "Haagse Mart". Pas iets later ging hij naar Monster naar de Havenstraat aldaar. En Jan begon al toen hij nog een Jantje was. En een niet onverdienstelijk junior bleek in die tijd. Toen amateurploegen nog heel misleidend gastrennersverenigingen heetten, en al stiekem junioren vlak voor het amateur worden probeerde in te lijven. Zo ook Jan, die lid werd van de Batavus ploeg. En op een Duell reed, vermomd als Batavus. Voor die fiets hoefde hij het immers (in tegenstelling tot anderen) niet te doen.
Geplaatst door marcoV, 02 januari 2018 22:37:24

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web