Bergwerff ad ad ad

Het balhoofdplaatje van Otto …

Heel wat fietsenmerken hebben in de loop der jaren speldjes uitgegeven. In de jaren zestig was het zelfs een rage om speldjes te sparen. De commercie speelde daar voortvarend op in en bij tal van producten kreeg je een speldje cadeau. Het was meestal niet meer dan een bedrukt stukje aluminium met een speld er achter gelijmd.

Elk product, van dokter Oetkers pannenkoekenmeel tot de Amersfoortse dierentuin liet speldjes maken, het liefst een serie (een heel voetbalelftal), zodat de klanten steeds weer opnieuw het product kwamen kopen, en half Nederland verzamelde speldjesen er werd driftig geruild. Met als gevolg dat de rage ook weer snel voorbij was.

Overigens zijn er nog steeds verzamelaars met de ambities om in het Guinness Book of Records te komen, met collecties van veertig-, vijftig- of zestigduizend speldjes. Je zal maar met zo iemand getrouwd zijn.

Het hier afgebeelde exemplaar is van aanzienlijk betere kwaliteit. Het is van messing gemaakt en vervolgens, geëmailleerd en van een aangesoldeerde veiligheidsspeld voorzien, waarvan je op de foto nog net een hoekje kunt zien. Volgens The Graphic Art of the Enamel Badge van Sequin is dit speldje uitgegeven in 1950,

Dat was ter gelegenheid van de geboorte van prinses Anne, de enige dochter van koningin Elisabeth en prins Philip en de jongere zuster van prins Charles. Ze komt nog wel eens in beeld, maar op een paard en niet op een fiets.

Het in 1910 opgerichte fietsenmerk was zo kort na de Tweede Wereldoorlog, in goede doen. Dat was te danken aan Eileen Sheridan, de fenomenale lange-afstandsfietsster die door Hercules werd gesponsord. Eileen kreeg voor elke recordmijl die ze bij elkaar fietste van de sponsor één pond. Een pond had in die tijd een waarde van om en nabij de tien gulden en dat tikte lekker aan, want Eileen wist niet van ophouden.

Ze pakte alle 21 officiële langeafstandsrecords met ruime marge, inclusief 250,5 mijl in 12 uur en 446 mijl in 24 uur. In 1954 reed ze op een zonnige dag met wind mee het fameuze end-to-endrecord. Dat ging van Lands' End in het zuidwesten naar John O'Groats, 887 mijl ver weg in het meest noordoostelijke puntje van Schotland. Dat deed ze in twee dagen, elf uur en zeven minuten, inclusief sanitaire stops.

Dat waren 1428 kilometers, in regen en kou, over berg en dal, in het dagelijks verkeer, met een gemiddelde snelheid van 25,9 kilometer per uur! Er reed wel een auto voor haar uit met borden waarop was te lezen dar er een recordfietser aankwam en er dus ruim baan moest worden gemaakt.

Alsof het nog niet genoeg was trok ze na aankomst in John O’Groats droge kleren aan en reed nog een Schots rondje van 113 mijl om ook nog het 1000-mijlsrecord te pakken.

Heel Groot-Brittannië had lol in dat kleine grietje uit The Midlands dat ijverig doorfietste en onvermoeibaar leek. Ze heeft er kennelijk een ijzeren gestel aan overgehouden, want ze oogt op haar 94ste nog energiek genoeg om nogmaals met John O’Groats te gaan flirten.

Of ze dat weer op een Hercules fiets zal doen is de vraag. Haar vroegere recordfiets heeft de tand des tijds niet doorstaan. Het merk is in tegenstelling tot de berijdster vanaf 1963 in een neerwaartse spiraal beland.

Het werd in dat jaar opgeslokt door Raleigh, en die verkochten het merk in licentie aan TI Cycles of India, waar nog steeds Hercules fietsen van de band rollen. Speldjes worden er niet meer gemaakt, net zo min als er nog dames worden geboren als Eileen Sheridan.

Door Otto Beaujon, 8 december 2017 12:00

Eileen Sheridan

Via:http://thebikeshow.net/eileen-sheridan-the-mighty-atom/ vindt u een mooie documentaire over The Mighty Atom
Geplaatst door Marius Engelsman, 09 december 2017 11:33:21

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web