ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Uit de wasserette van Henk …

De PostGirot Open was een achtdaagse etappewedstrijd die ook bekend stond als de Ronde van Zweden. Die koers is tussen 1982 en 2002 21 keer verreden. Hoewel het niet zo’n bekende etappewedstrijd is geweest, mag de erelijst gezien worden.

Er staan bijvoorbeeld namen op als Tommy Prim, Alan Peiper, Gilbert Duclos Lasalle, Phil Anderson, Jacob Piil, Thor Hushovd en Kurt-Asle Arvesen en dat waren niet de eersten de besten.

Dat er ook vier keer een Nederlandse winnaar op de erelijst staat is dan ook verheugend. Gerrie Knetemann won in 1987, Erik Dekker twee maal achter elkaar in 1994 en 1995 en Steven de Jongh was winnaar in 1998.

De hier getoonde leiderstrui is echter niet van een van hen, maar van Jelle Nijdam. Hij droeg die trui in 1985 toen hij de proloog en de derde etappe won. Hij eindigde uiteindelijk op de elfde plaats. Ik neem daarom aan dat er daar in Zweden behoorlijk geklommen moest worden.

De winnaar dat jaar was de frêle Fransman Marc Gomez, de verrassende winnaar van Milaan-San Remo in 1982. Niemand had toen nog van hem gehoord en hij leek een eendagsvlieg.

Een jaar later werd hij echter wegkampioen van Frankrijk, waarmee hij zijn talenten min of meer bevestigde. Hij versloeg daar mannen als Hinault, Fignon, Mottet en Bernaudeau en dat waren grote renners in die tijd.

Vanwege de kleur is het een opvallende trui, afkomstig van een opvallende renner. Niemand hield zijn wiel als hij in de laatste hectische kilometers van een Touretappe, als het tempo op zestig in het uur lag, demarreerde.

Het was het handelsmerk van de zoon van Henk Nijdam om, dan die verkregen minieme voorsprong tot over de streep vast te houden Snelle Jelle, wie vreesde hem niet?

Er is een soort ontbijtkoekje op de markt met die naam, waarmee je in no-time na een pittig tochtje op de mountainbike van een Nederlands strand naar Engeland zwemt om daar in je blote kont in een telefooncel even naar huis te bellen dat je wat later komt.

Een wondermiddel dat ontbijtkoekje en bij geen enkele dopingcontrole op te sporen. Jelle Nijdam heeft er spijt van dat hij de naam Snelle Jelle destijds niet heeft laten deponeren, want dan had hij een pittige rekening kunnen sturen aan meneer Peijnenburg.

Louison Bobet had in de jaren vijftig nog nooit van Snelle Jelle gehoord, maar de drievoudige Tourwinnaar kende wel de voordelen van ontbijtkoek. “Er zit honing in en daarom smelt het in je mond”, legde Gerrit Voorting me eens uit.

“Veel beter dan die rottige eierkoeken, die we altijd kregen. Die kreeg je niet weg en dan stikte je bijna. Ontbijtkoek was veel beter en dat wist Lowison (zoals Gerrit dat uitsprak). Hij kwam er zelfs enkele malen per jaar voor naar Nederland om met dozen vol ontbijtkoek weer naar Frankrijk terug te rijden.”

En Jelle, die hield het bij Herschi.

Foto: archief dewielersite.net

Door Henk Theuns, 6 december 2017 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web