ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Herinneringen bij een foto …

Ik leerde Leen van der Meulen kennen toen ik bezig was met het jubileumboek van de toen 75-jarige KNWU. Iedere Nederlandse wereldkampioen uit de geschiedenis moest er een plaats in krijgen. Dat was in 2003. Ik zocht hem op in het Limburgse Noorbeek waar hij toen woonde. Ik heb zeker twee uur met hem zitten praten en toen ik in de auto weer naar huis reed had ik het gevoel of ik tegen een bulderende wind de Afsluitdijk had afgefietst. Wat een energie, wat een passie had die man.

Het ging over zijn wielercarrière, zijn afkomst als zoon van een rijke aannemer uit Badhoevedorp, zijn emigratie naar en zijn verblijf in Canada waar hij aan de slag ging als projectontwikkelaar en waar zijn kinderen opgroeiden. Omdat die Canadezen almaar in de auto zitten en het percentage hartinfarcten er ongeveer het hoogste in de wereld is, nam hij het initiatief voor Bike for your Life, een jaarlijkse fietstocht over meerdere afstanden op ik meen drie plaatsen in dat immense land.

Dat kreeg hij van de grond en als ik het goed heb begrepen bestaan die tochten nog steeds. Maar Leen ging met zijn gezin terug naar Nederland in verband met de gezondheid van zijn ouders en schoonouders. Na de dood van zijn vader verkocht hij een geërfd stuk grond op een begeerde locatie en werd miljonair.

Een paar jaar later werd ik gebeld door een radioprogramma dat hem zocht omdat het veertig jaar geleden was dat hij in Zürich als amateur wereldkampioen was geworden bij de stayers. Ik gaf het nummer en een paar avonden later hoorde ik weer die spraakwaterval, die vol passie over zijn wielertijd sprak. Hij bleek verhuisd te zijn naar Voorhout in de Bollenstreek en we hadden weer contact. Kort daarna zag ik hem weer bij een wielergelegenheid en na afloop liepen we naar de parkeerplaats waar onze auto’s naast elkaar bleken te staan.

Leunend op de motorkap hadden we een lang gesprek. Over Daniël zijn enige kleinkind die autistisch is en waar hij zich grote zorgen om maakte. Er was voor dat jochie geen school te vinden waar hij passend onderwijs kon krijgen, reden waarom hij thuis zat. Leen ontvouwde mij zijn plan. Hij wilde een fietstocht organiseren om geld bijeen te brengen om een dergelijke school uit de grond te stampen om Daniel en nog een aantal soortgelijke kinderen het onderwijs te geven waar ze recht op hadden.

Voor ik het wist was ik erbij betrokken en werd ik in zijn enthousiasme meegesleurd. We richtten samen een stichting op, bedachten een naam en zorgden voor een bestuur en een comité van aanbeveling met klinkende namen. Twee oude kerels gingen de hemel bestormen. We konden autisme niet oplossen, maar wel passend onderwijs faciliteren. Dachten we.

Helaas kregen we die fietstocht vanaf de Uithof in Utrecht niet van de grond. We hadden het tiptop voor elkaar met bekende oud-renners die met de deelnemers zouden meefietsen, een feestje na afloop in een grote tent met optredens van bekende artiesten, bij wie Willeke Alberti met haar band. En een loterij waarbij iedere betalende deelnemer een lot kreeg met als hoofdprijs een auto en verder een mooie vakantiereis en de rest weet ik niet meer. Het A5-flyertje dat we bij de drukkerij van Henk Koopmans hadden besteld was eigenlijk te klein om het allemaal te vermelden.

Samen stonden we te flyeren bij diverse bekende toertochten met duizenden deelnemers. Hij koketteerde overal met zijn wereldtitel van lang geleden. Om maar zo veel mogelijk aandacht te krijgen voor het goede doel. Onvermoeibaar en met een passie alsof zijn leven ervan afhing. Hij kreeg ook alles voor elkaar. We zaten eens samen in de auto toen we langs een landelijk bekend bedrijf reden. Hij parkeerde de auto en ging naar binnen en vroeg de directie te spreken.

U en ik zouden binnen de minuut weer buiten staan, maar zo niet Leen. Die zat binnen de minuut in de directiekamer en kwam vijf minuten later weer naar buiten met twee flappen van vijfhonderd euro in zijn hand. Hij kreeg alles voor elkaar, maar die drive van hem ging me op een gegeven moment opbreken. Hij wilde teveel en vaak onmogelijke dingen. Hij belde de hele dag door en keek nooit op de klok als hij zijn telefoon pakte. Hij wilde in De Wereld Draait Door en Willem Alexander moest op die fietsdag het startschot komen lossen en of ik dat maar even wilde regelen. "Noem mijn naam maar, ik heb hem een keer ontmoet!"

Ik ontdekte op een dag dat hij bezig was me helemaal leeg te eten. Ik kon er niet meer tegen, reageerde geprikkeld op hem en mijn omgeving en sliep slecht. Ik wilde hem in alles steunen, want hij was een fantastische kerel met het hart op de juiste plaats, maar het was op het laatst hij of ik. En mijn broek zakte helemaal af toen bleek dat ondanks al onze inspanningen er welgeteld maar zeventien aanmeldingen binnenkwamen om mee te fietsen. Toen gooide ik de handdoek in de ring

De gruwelijke werkelijkheid is dat er in ons land maar één goed doel is dat iedereen emotioneert en waarvoor men bereid is te geven. Kanker. Dat komt omdat iedereen bang is het te krijgen omdat die vreselijke ziekte elk moment ook bij jou kan toeslaan. Maar als je geen autistisch kind in je directe omgeving hebt, reageert men in het algemeen lauw.

Leen en ik hebben elkaar na mijn besluit een tijd niet gezien, Hij nam het me kwalijk, begreep het niet en was teleurgesteld in me. Ik kwam langzaam weer bij en Leen verdween naar de achtergrond. Tot ik hoorde dat hij terminaal ziek was en de artsen hem hadden opgegeven. Ik belde hem op en in dat telefoongesprek hebben we het uitgepraat. Zijn ziekte en geringe toekomst belette hem niet om weer enthousiast met iets nieuws bezig te zijn. Een nieuwe stichting om een tehuis voor Daniel en enkele soortgenootjes van de grond te krijgen.

Hij organiseerde op een zondag een lunch in een groot hotel voor wel zo’n honderd mensen, schatte ik. Behalve zijn familie en vrienden was een aantal vroegere wielerkampioenen aanwezig, zoals Jan Janssen en verder mensen uit de politiek, alsmede de oncologen uit het Anthonie van Leeuwenhoeck Ziekenhuis waar hij behandeld was. Er werd een film vertoond waar de doodzieke Leen enthousiast als altijd met een groep sportieve artsen de Galibier beklom. Met het stuur omhoog gedraaid omdat hij vanwege de pijn niet voorover kon zitten, zagen we hem fanatiek omhoog gaan. Kinderlijk blij schitterden zijn ogen in dat vermagerde koppie toen het karwei volbracht was.

Op 2 september 2015 viel het doek voor Leentje en een paar dagen later hebben we hem begraven bij zijn vrouw en zijn ouders in het familiegraf van de Van der Meulens in de Haarlemmermeer. Een paar weken later werd in die gemeente een brug in gebruik genomen, vernoemd naar Leen van der Meulen, wereldkampioen wielrennen 1961. Had-ie ook nog even zelf geregeld. Er zijn mensen die bergen kunnen verzetten en Leen was er zo een.

Morgen zou Leen tachtig jaar zijn geworden en nog voel ik het definitieve toen de kist met zijn lichaam het graf in zakte. Een bijzonder mens was niet meer  en dat het tussen ons zo gelopen is, kon niet anders. Als eenvoudig toerfietsertje was ik niet in staat geweest een wereldkampioen bij te houden.

Foto’s 1 en 2: archief T&T Tekst & Traffic
Foto 3: © T&T Tekst & Traffic

Door Fred van Slogteren, 21 november 2017 16:00

Leen van der Meulen

Prachtig geschreven verhaal over Leen. Mijn complimenten Fred !!
Geplaatst door Jan Quax, 21 november 2017 16:27:46

Leen van der Meulen

Inderdaad heel goed gekarakteriseerd, precies zoals ik Leen van der Meulen uit de verte heb leren kennen. Als een man die door roeien en ruiten ging om een doel te bereiken, maar tegelijkertijd mensen tegen zich in het harnas joeg doordat hij in zijn gedrevenheid anderen kon wegdrukken. Dankjewel Fred.
Geplaatst door Gijs Zandbergen, 22 november 2017 12:56:27

Leen van der Meulen

Een verhaal, zoals dit soort herinneringen geschreven horen te worden, met de juiste afstand, zelfreflectie en tegelijk een eerbetoon aan de overledene. De slotzin is subliem.
Geplaatst door Karel Wellinghoff, 23 november 2017 11:40:30

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web