ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Zo maar wat ontmoetingen …

Op 29 oktober jl. schreef ik op deze plaats over een ontmoeting met Peter Zijerveld, de eenmalige Tourrenner uit De Kwakel een vriendelijk dorp onder de rook van Uithoorn, op de grens van de provincies Noord-Holland en Utrecht.

Peter woont nog steeds in die contreien hoewel hij als talentcoach van de KNWU iedere dag in Papendal werkzaam is. Dagelijks uren in de auto, file in en file uit, Peter heeft het er graag voor over omdat hij er niet aan moet denken om zijn geboortegrond te verlaten.

Hij is daar zo aan verknocht dat hij de opmerkelijke uitspraak deed dat als iemand bereid zou zijn hem een modaal salaris te betalen om elke dag in het Groene Hart te fietsen, hij dat direct zou doen.

Ik heb zelf zeventien jaar in Wilnis gewoond en in die jaren heel veel in het Groene Hart gefietst. Hoewel ik een geboren Amsterdammer ben, kan ik die liefde van Peter voor zijn roots goed aanvoelen.

In de jaren dat ik daar woonde was ik lid van een toerfietsclub in Vinkeveen. Toen we eens een toertocht reden van zo’n honderd kilometer reed ik lek. De groep reed door en ik begon met repareren.

Direct stopte er een ventje bij me, ik schatte hem op een jaar of twaalf, dertien die me meteen het werk uit handen nam. Wiel eruit, tube eraf, nieuwe tube erom, oppompen en hup weer op de fiets. Hij op kop en ik erachter. Ik schaamde me een beetje, want ik kon niet overnemen.

In tien minuten zaten we weer in de groep en ik prees die Tommie voor wat hij gedaan had. Later hoorde ik dat hij Cordes van achteren heette en hij er vaak alleen op uit trok als er geen clubrit was. Dan reed hij op een dag – met boterhammen in de rugzak – bijvoorbeeld van Wilnis naar Enschede en terug.

Vijf jaar later was hij wereldkampioen bij de junioren en weer een paar jaar later met Gerrit de Vries, John Talen en Rob Harmeling wereldkampioen ploegentijdrit.

Twee jaar later was hij prof in de Buckler-ploeg van Jan Raas. Hij won een paar etappekoersen in Spanje en met ploeggenoot Rolf Gölz de Trofeo Baracchi, destijds een vermaarde koppeltijdrit met de allergrootste namen op de erelijst.

En toen was het over. Hij reed maar één keer de Tour en werd kort daarna weer amateur omdat hij kotste van het profwereldje. Toen ik hem voor mijn boek naar het waarom vroeg, zei hij: “wat denk je zelf?”

De epo en die hele dopingcultuur had hem de lust in het profwielrennen ontnomen. Het was meedoen of stoppen. Tom koos voor het laatste, maar stopte niet met fietsen. Tot voorbij zijn veertigste levensjaar fietste hij enthousiast bij de amateurs.

Toen hij stopte had hij de opleiding voltooid voor sportmasseur. Hij trad als zodanig in dienst bij Rabobank en werkt nu bij de damesploeg WM3. Hij woont al jaren met zijn vriendin Arenda Grimberg in Baarle Hertog en fietst nog elke dag.

Hij geniet ervan, kan er niet buiten, maar heeft al zo lang als hij daar woont heimwee. Naar het Groene Hart waar hij nog weleens fietst als hij een weekendje bij zijn ouders is. “Dan rij ik vanuit de achterdeur zo de polder in.

Dat geeft me nog steeds een enorm geluksgevoel. Het is de geur van mijn geboortegrond. Die afwisseling van dijkjes, sloten, vaarten, riviertjes, plassen, weilanden, dat heb je nergens. Daar kan ik eindeloos van genieten.

Ik ben in de hele wereld geweest, maar het Groene Hart is uniek.” Op de vraag waarom hij dan niet teruggaat naar Wilnis, zegt hij: “Omdat mijn kinderen nu tweehonderd meter bij me vandaan wonen en het dagelijkse contact met ze wil ik ook niet missen. Je moet in het leven soms keuzes maken.”

Foto 1: © Cor Vos
Foto’s 2 en 3: © Philip van der Ploeg

Door Fred van Slogteren, 19 november 2017 12:00

Mooi verhaal en mooie blik op 't groene hart

Mooi verhaal Fred en een mooie blik op 't groene hart!
Mooi dat Tom Cordes die weg gekozen heeft.Hij zal zich er gelukkig bij voelen!
Geplaatst door HARRY HERMKENS, 19 november 2017 12:13:33

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web