ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Het balhoofdplaatje van Otto …

Vorige week schreef ik over de Duitse kroonprins, zoon van keizer Wilhelm II, die rond de voorlaatste eeuwwisseling op de keizerlijke landgoederen rondreed op een fiets met zijn naam als merk.

Ik schreef ook dat fietsenfabrikanten dat in die tijd wel meer voor de gewoonte hadden om een merk naar een keizerlijke of koninklijke hoogheid te vernoemen.

Zo inspireerde de Britse koningin Victoria met haar persoon industriële bedrijven om haar naam als merk voor hun producten te gebruiken. Zo verschenen er ook Victoria fietsen op de markt, waar de koningin zelf nooit op zou kunnen fietsen, vanwege haar geringe lengte van net anderhalve meter.

In Nederland gebeurde aan het eind van de negentiende eeuw iets dergelijks toen er in 1880 een prinsesje werd geboren. Een kroonprinses nog wel.

Wat was het lang verbeide dochtertje van koning Willem III en zijn tweede vrouw, koningin Emma, ongelooflijk welkom onder brede lagen van de bevolking. De mensen waren oprecht enthousiast. Leve de Willemien, Oranje boven!!!

Het lag dan ook voor de hand dat de naam van het prinsesje als merknaam gekozen zou worden voor tal van producten. Timmerman Jan van den Brink uit Zeist begon in die tijd een fietsenfabriekje en liet als gevolg van de populariteit van het prinsesje in 1896 haar naam als merk deponeren.

De eerste Wilhelmina fietsen hadden een plaatje met de beeltenis van een tienjarig meisje met hangend haar, als op het toen in omloop zijnde muntgeld. Naarmate ze ouder werd, werd dat op de munten geactualiseerd, trouw gevolgd door de fietsenmaker uit Zeist.

Van den Brink had vier dochters, en de oudste trouwde met Maurice ‘Puck’ Adler, een in die tijd beroemde wielrenner. Zo vestigde Adler in 1891 een record door op zijn driewieler in 24 uur tijd een afstand af te leggen van 353 kilometer.

Hij was in 1892 en 1893 kampioen van het Europese vasteland en ook enkele malen Nederlands kampioen. Puck Adler was in zijn tijd net zo beroemd en populair als Tom Dumoulin nu. Na zijn carrière trad hij als firmant toe tot de onderneming van zijn schoonvader.

Toen de werkplaats in Zeist in 1904 afbrandde, verhuisde de firma Adler & Van den Brink naar Amsterdam. Adler was een ongedurig mens die telkens aan nieuwe zakelijke avonturen begon. Daar had hij soms veel geld voor nodig, reden waarom het merk Wilhelmina op enig moment aan de hoogst biedende verkocht.

Via verschillende eigenaren kwam het gedeponeerde merk uiteindelijk in handen van Gazelle. Er is toen zonder veel succes een serie meisjesfietsen met die naam op de markt gebracht. Daarna is het merk jaren op de plank gebleven in afwachting van betere tijden.

De algemene opvatting over een naam uit het koningshuis voor een gebruiksvoorwerp was tussen de twee wereldoorlogen wel enigszins veranderd. Door haar afstandelijke houding was De Willemien niet meer zo populair als rond het millenium.

Die populariteit kwam pas weer terug toen zij zich in de Tweede Wereldoorlog in ballingschap een onverzettelijke vorstin toonde en een inspiratie werd voor haar onderdanen in het bezette Nederland.

Foto 2: archief dewielersite.net

Door Otto Beaujon, 17 november 2017 12:00

Wilhelmina

Weg met de socialen, leve de Willemien
Geplaatst door Marius Engelsman, 17 november 2017 21:17:19

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web