Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

Een frame zonder race-historie, maar wel met een interessante geschiedenis. Ene meneer Kirk, een Britse ingenieur werkzaam in de automobielindustrie, was de uitvinder van een nieuwe legering waarvoor hij toepassingen vermoedde.

Een legering van magnesium, zink en aluminium zou volgens hem een uitstekend materiaal zou zijn voor een raceframe omdat het niet kapot zou kunnen.

Dat was geen slechte gedachte, want toen hij modellen had liet hij als demonstratie een zware 4wheeldriveauto over zowel een stalen frame als over zijn Kirk Precision rijden.

Het stalen frame kon naar de schroothoop, maar op zijn frame kon – mits afgemonteerd als racefiets - zo weer opgestapt worden. Meneer Kirk had het ei van Columbus uitgevonden, rijkdom wachtte hem.

Een Noors bedrijf zag kans om 1,3 kilo magnesium te winnen uit duizend liter zeewater. Vervolgens werd de legering bij een temperatuur van zevenhonderd graden Celsius in een matrijs geperst tot een compleet kader.

Het werd een prachtig en qua vormgeving uniek product en er zijn eind jaren tachtig vele van op de markt gekomen. En toen bleek dat Kirk én geen verstand van de wielersport had én een slecht zakenman was.

De afgemonteerde fiets was dan weliswaar niet kapot te krijgen, maar hij was met een gewicht van bijna elf kilo ook veel te zwaar voor de racerij. Bovendien viel de stijfheid tegen en tal van die frames zijn gewoon gebroken.

De Nederlandse beroepsrenner Martin Schalkers heeft in 1990 op een magnesium fiets van Kirk bij wijze van proef de Tour de France gereden. Hij reed die Tour uit als 128ste, maar zijn oordeel was vernietigend. Er zaten meer nadelen dan voordelen aan. Er is in de wielrennerij sindsdien niets meer van de fiets van Kirk vernomen.

Zakelijk was het helemaal een drama. Kirk liet vanwege de kosten slechts drie matrijzen – dus drie kadermaten - maken en er werd becijferd dat het project lonend zou zijn bij een productie van tweehonderdduizend frames per jaar.

Ik weet niet hoeveel racekaders er in de hele wereld gemaakt worden (vraagje voor Otto), maar dat zou best eens in de buurt van dat getal kunnen liggen. Of minder, veel minder.

Ik weet ook niet hoe het met meneer Kirk is afgelopen. In ieder geval eindigde een mooie droom in een WW-flop en WW staat in dit geval niet voor een werkloosheidsuitkering, maar voor Willie Wortel.

Door Peter Ravensbergen, 31 oktober 2017 12:00

wie niet waagt...

...niet wint. Drie matrijzen is een vrij logische beweegreden geweest. Aziatische bouwers van hedendaags car(b)(t)on verstrekken ook allang nog maar frames in T-shirt maten S-M-L. En als je mazzel hebt XL. De tijden van Jan Legrand met stalen frames per halve centimeters zijn voorbij. Helaas....
Geplaatst door marcoV, 31 oktober 2017 23:44:22

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web