Uit de ordners van Jan …

Een tijdje geleden schreef ik op deze plaats al eens over een van de mislukte projecten van de Belgische auteur Bernard Callens. Zoals in 1978 toen hij zonder succes een viertal wielerkranten uitbracht

Waarschijnlijk was het de bedoeling om meerdere jaargangen uit te brengen maar zoals het zovele uitgevers van sportbladen en –magazines is vergaan, bleef het bij deze eerste jaargang.

Een jaar eerder had Callens al geprobeerd een stukje van de markt te veroveren met het tijdschrift Koereur 77. Na de vierde editie was de kritiek niet van de lucht.

Het was al een moeizaam jaar geweest omdat de abonnees het blad nooit op tijd ontvingen. De lezer wilde in 1978 meer en vooral tijdiger nummers voor minder geld. En zo ging ook Koereur 77 ter ziele.

En dus prijs ik mij veertig jaar later gelukkig dat ik toch nog een exemplaar in mijn archief heb bewaard, misschien is het wel een collectors item.

Op de cover staan de karikaturen van Roger De Vlaeminck en Freddy Maertens. Of, zoals Callens ze benoemd ‘Maertens, de kwantiteit’ en ‘De Vlaeminck, de kwaliteit’. In het blad lees ik echter geen woord over De Vlaeminck.

Wel schrijft Callens heel kritisch over Maertens. Die moet eerst ‘uithuilen en herbeginnen in 1978’. Aanleiding is de matige elfde plaats in de Grote Landenprijs. Daar moest Maertens maar liefst negen minuten toegeven op Bernard Hinault.

De ploegleiding kreeg de schuld. Maertens’ programma is onvakkundig ineengestoken. Zijn eerste zes maanden in 1977 waren overbeladen; zesdaagsen, alle voorbereidingswedstrijden, alle klassiekers, de Ronden van Spanje, Italië en Zwitserland, het kampioenschap van België.

Het kon niet op en zijn recuperatietijd was voor de Ronde van Frankrijk ontoereikend. In het tweede deel van het seizoen blies Freddy regelmatig een roemloze aftocht. En wat deed de ploegleiding?

Ondanks ogenschijnlijke vormcrisis kondigde men aan dat Freddy Maertens ook nog de Ronde van Lombardije ging betwisten, gevolgd door Dwars door Lausanne en de Trofeo Baracchi.

En dan was het nog geen tijd voor vakantie, want in november volgden vier zesdaagsen om vertrouwd te raken met het baanwerk. Want het was de bedoeling om eind november het werelduurrecord aan te vallen in Mexico City.

Callens: “Het spijt me, ik ga ervan uit dat we de grote Freddy Maertens pas in 1978 gaan terugzien. Indien zijn entourage zich betere brains aanschaft…..”

Ondanks het bovengenoemde en eerdere niet uit de verf gekomen pogingen om een wielerblad van de grond te krijgen is Bernard Callens zonder twijfel in menige Belgische boekenkast te vinden.

De wielerjaarboeken die hij jaar na jaar laat verschijnen omvatten inmiddels meer dan veertig jaargangen. Verder zijn er nog redelijk succesvolle titels als De Eindbalans, De Heropstanding, Het Dieptepunt, Merckx overtrof ze allemaal of Spurten voor de tweede plaats.

U ziet het: Norbert Callens overtrof ze allemaal!

Door Jan Houterman, 30 oktober 2017 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web