Herinneringen bij een foto …

Het is al weer jaren geleden, ergens in de vroege jaren negentig, schat ik. Met mijn reclamebureau maakte ik een paar keer per jaar een krantje voor de verenigde ondernemingen gevestigd in het Brainpark.

Dat is een high brow bedrijvenpark in Rotterdam, gelegen aan het eind van de Maasboulevard en grenzend aan de campus van de Erasmus Universiteit. Na een zakelijke afspraak daar reed ik terug naar mijn kantoor op de Kop van Zuid.

Denkend aan het besprokene draaide ik de oprit naar de Maasboulevard op, waar het verkeer zich zenuwachtig splitst in een stroom richting Van Brienenoordbrug en een veel grotere stroom richting Den Haag/Utrecht.

Op de afrit naar de brug reed ik tussen een busbaan (rechts) en een afscheiding van hoog en dicht struikgewas (links). Plotseling werd het koud om mijn hart toen uit die struiken vlak voor mijn auto een man diep gebukt en half struikelend opdook.

Haveloos gekleed kwam hij uit zijn donker nachtverblijf vandaan. Zijn gelige gezicht onder het krullende vette haar was bebloed. De takken van de struiken waren weinig gastvrij geweest voor de dakloze slaper.

Hij droeg een vieze regenjas en met zijn hand omklemde hij een blikje cola, dat waarschijnlijk door een haastige automobilist uit het portierraampje was gegooid, toen hij weer mocht optrekken.

Die plotseling in mijn leven verschijnende zwerver stond als verstijfd te wachten op de klap die komen ging. Remmen was niet meer mogelijk, maar gelukkig kon ik hem nog net ontwijken door een volstrekt intuïtieve stuurmanoeuvre te maken, richting busbaan.

Een fractie van een seconde keken wij elkaar aan. Twee paar ogen vol wederzijdse angst. Toen het gevaar geweken was zag ik in de achteruitkijkspiegel dat hij veilig de overkant had bereikt.

Ik had hem direct herkend. Wilfried de Jong bracht Willem de Wielrenner, zoals hij onder de junks van Rotterdam bekend staat, al eens voor de camera’s van Sportpaleis De Jong, het mooiste sportprogramma in de geschiedenis van de Nederlandse televisie. Wimpie Koopman ooit als baanrenner twee keer kampioen van Nederland was de bekendste zwerver van Rotterdam geworden.

Een paar jaar later zag ik hem weer toen ik de getankte benzine ging afrekenen in het benzinestation aan de Maasboulevard. Ik vroeg de kassier of die wist wie die haveloze zwerver was? Hij wist het niet.

Hij was in de jaren zestig een paar keer kampioen van Nederland wielrennen, zei ik en ik zag oprechte verbazing op het gezicht van de man. Hij komt hier elke dag gratis een kopje koffie drinken, hoorde ik, anders staat hij voor de deur onze klanten uit te schelden.

Ik besloot Willem de Wielrenner aan te spreken door hem nog een bekertje automatenkoffie aan te bieden. Ik zag haat flikkeren in die fletse ogen en in plaats van mijn aanbod te accepteren, liet hij me weten dat ik een teringlijer was en een halve zool.

Ik besloot hem niet verder lastig te vallen en gaf de man aan de kassa een knipoog. Die antwoordde in lichaamstaal: ik had het je gezegd; zo is-ie.

Nu ik me dat bijna-ongeluk weer voor de geest haal, zie ik weer die verstijfde man met die angstige ogen voor me, die ondanks zijn armzalige bestaan toch nog aan het leven hechtte, want iemand die dood wil, kent geen doodsnood.

PS. Wie het hele verhaal van Willem de Wielrenner wil zien hierbij de prachtige documentaire van de familie Deelder over de man die ooit 180 reed op een zelf geprojecteerde weg met een auto die niet harder dan 130 kon.



Door Fred van Slogteren, 24 oktober 2017 10:00

Willem de wielrenner

Mooi en triest verhaal.

Voorheen zag ik een sjofel figuur weleens uit het stuikgewas onderaan de Brienenoordbrug komen. Pas later hoorde en las ik het verhaal van Willem de wielrenner.
Geplaatst door Marius Engelsman, 24 oktober 2017 12:50:14

Tentje voor Dijkzigt

Opmerkelijk !!

Sjaan Visser, de vrouw van de inmiddels overleden Teun en mijn vrouw Janny hadden eens
een anzichtkaart gestuurd met de tekst:

Aan Willem Koopman, adres Het Tentje voor ziekenhuis Dijkzigt.

Daar heeft hij nog vrij lang gebivakkerd. Na een aantal maanden kwamen ze hem tegen en hij

zei, dat hij hem had ontvangen,

Vond ik een leuk verhaal. Toch netjes van de P.T.T.

Geplaatst door Harry Blokker, 25 oktober 2017 16:32:22

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web