Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

Deze blauwe beauty is er één van Herman Braun, de fietsenmaker uit Spijkenisse. Zijn bedrijf bestaat nog steeds ook al is in de producten steeds meer de creatieve hand van zijn zoon Davy in te ontdekken.

Niet iedere Braun-fiets is als zodanig te herkennen, want toen ik jaren geleden eens bij hem in de werkplaats was, hing er een fiets van hem in de beugels die met de merknaam Colnago in de kleuren van de toenmalige ploeg Milram was gespoten.

Die fiets was bestemd voor Maarten den Bakker, zijn streekgenoot, de renner die op ieder merk fiets wilde rijden, als het maar een Braun was. Met andere woorden, het geeft niet wat er op staat, het verschil merk je pas door er op te rijden.

De fiets op de foto’s is opgebouwd met Campagnolo. Heel mooi zijn de ingraveringen op diverse plaatsen van het kader, bijvoorbeeld bij de bracketpot. Dit soort details zijn er door toedoen van Davy bijgekomen.

De eerste Herman Braun die ik in mijn verzameling had, kocht ik van een kapper in Hoogvliet. Ik wilde die fiets restaureren, maar ik kreeg het niet voor elkaar om de zadel- en stuurpen uit het frame te krijgen.

Ik ben er toen mee naar Herman gegaan en die kreeg het ook niet voor elkaar. “Die man zweet zoutzuur”, was zijn commentaar. “Dan is het haarwater”, lachte hij, toen ik hem het beroep van de vorige eigenaar vertelde.

Deze fiets heeft heel wat kilometertjes gemaakt, want de vorige eigenaar is er de hele wereld mee rond geweest. Bij Herman in zijn kantoortje hangt nog een foto van die man met zijn fiets bij de Grand Canyon in Amerika.

Wat ik zo mooi vind aan Herman is dat hij het staal is trouw gebleven. Hij is er van overtuigd dat het stalen frame nooit zal verdwijnen en krijgt spontaan hoge bloeddruk van dat gedweep over carbon. “Racefietsen zijn van staal en carbon is om mee te vissen”, is een bekende uitspraak van hem.

Herman is zelf wielrenner geweest. Hij bracht het tot de categorie van de junioren, dat toen nog nieuwelingen heette. Hij interesseerde zich toen al meer op wat hij reed dan waarom hij er op reed.

Hij was zestien jaar toen hij de kans kreeg mecanicien te worden bij de Televizier-ploeg van Kees Pellenaars en mee te gaan naar de Ronde van Spanje. Die ploeg bestond van 1964 tot en met 1966 en zolang is Herman dus al als mekanieker en later als framebouwer met racefietsen in de weer.

In 1983 is hij zijn bedrijf begonnen. In zijn woonplaats Spijkenisse. Eerst in de Elementenstraat en sinds 2010 in een mooi pand aan de Theemsweg in Spijkenisse.

Hij is nu nog een van de laatste framebouwers in de wereld die ambachtelijk te werk gaat. Omdat er nog altijd liefhebbers voor zijn, meest recreanten. Mensen die niet van vissen houden.

Foto’s 1 en 2: © T&T Tekst & Traffic

Door Peter Ravensbergen, 17 oktober 2017 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web