Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

Ik kom vandaag nog een keer terug op mijn ontmoeting met Wout Verhoeven. Een man met een groot arsenaal aan verhalen die het navertellen meer dan waard zijn. Zoals zijn rol bij het behalen van goud bij de Olympische Spelen van 1964 door de 100 kilometer tijdritploeg.

De ploeg bestond uit Gerben Karstens, Bart Zoet, Jan Pieterse en Evert Dolman. Op de vooravond van de gedenkwaardige ploegentijdrit werd met het viertal het tactisch plan besproken door bondscoach Joop Middelink.

Wout mocht daar als mecanicien niet bij zijn en wilde dat ook niet. Wel was hij de vertrouwensman van de vier renners en hij hoorde na afloop dat ze het helemaal niet eens waren met de wijze waarop Middelink ze wilde laten rijden.

Na afloop van de bespreking werd het overleg op de kamer van de renners voortgezet. Met Wout, maar zonder Middelink. Ze waren er in vijf minuten uit en met een eigen tactisch plan in het hoofd stonden ze een dag later aan de start.

Een houten bruggetje in het parcours zou het ijkpunt zijn, het punt waar ze zouden aangeven of het harder kon. Karstens zou in dat geval een duim opsteken naar Wout in de volgwagen, een door de organisatie beschikbaar gestelde legerjeep.

Voorin zaten de chauffeur, een soldaat, met naast hem de commissaris die er op toe moest zien dat alles volgens de reglementen verliep. Achterin de jeep zaten Joop Middelink en Wout met zijn reservewielen en gereedschap. Het was krap, het stroomde van de regen en Middelink was er bepaald niet op gekleed. De graatmagere Wout wel, maar die schonk zijn regenjack genereus aan de kogelronde bondscoach.

Op dringend verzoek van Wout was er geen roefje op de jeep gezet om in geval van pech snel uit de jeep te kunnen stappen. Met zo’n roefje zou eerst de commissaris moeten uitstappen en dat kostte tijd. Bij het houten bruggetje aangekomen, ging de duim van Karstens omhoog en werd het tempo opgevoerd. Al snel werd het Franse viertal ingehaald dat voor hen was gestart en de ploeg ging erop en erover.

Maar die Fransen bleven hinderlijk volgen, weliswaar binnen de regels, maar onze jongens werden er door afgeleid, terwijl de jeep niet meer achter een viertal, maar achter een achttal reed. Wout besefte dat hij iets moest doen. Ze moesten die Fransen kwijtraken om zo dicht mogelijk bij de jongens te blijven om direct te kunnen handelen als er een lekreed.

Hij ging iets voorover hangen om de chauffeur tot meer spoed te manen. Die verstond geen Nederlands en Wout geen Japans, maar daar ging het Wout niet om. Zogenaamd per ongeluk gaf hij een duw tegen het rechterbeen van de chauffeur. Dat been drukte direct het gaspedaal diep in en de jeep schoot naar voren.

De Fransen schrokken en knepen in de remmen. De jeep was er langs en kon de vertrouwde plaats achter de Nederlandse ploeg weer innemen.De rest is bekend. Het Nederlandse kwartet kwam in de snelste tijd over de finish en kroonprinses Beatrix was er om ze met hun gouden medailles verder te complimenteren en te huldigen.

Voor Wout geen gouden medaille, maar wel een reprimande. Zijn actie om de jeep harder te laten rijden was door de commissaris niet op prijs gesteld en Wout zou bij de volgende spelen in Japan niet welkom zijn, kreeg hij te horen.

Dat is over drie jaar in 2020 en de kans dat Wout daar bij zal zijn is nul. De Rotterdammer is inmiddels 86 jaar en zijn gezondheid is niet optimaal. Maar toen hij me dit verhaal vertelde, schitterden zijn ogen, alsof hij weer in de regen in die jeep zat.

Een prachtige man.

Foto 1: archief T&T Tekst & Traffic
Foto 2: archief dewielersite.net

Door Peter Ravensbergen, 3 oktober 2017 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web