Het balhoofdplaatje van Otto …

Ik weet niet meer precies wanneer Raymond Impanis er mee opgehouden is, maar hij heeft tot ver na zijn zestigste bij zowat elke profkoers in Belgie en Nederland de koersradio verzorgd.

In de tijd dat we bij Wielerrevue zelf nog geen scanner met koersfrequenties konden betalen, moesten we voor het vertrek bij Impanis een koersradio lenen.

De meeste journalisten hadden toen zelf nog geen bakkie en voor hen was Impanis natuurlijk een geschenk uit de hemel. Hij haalde er dan een uit zijn kofferbak en als de draadjes aangesloten waren, kon je als volger meeluisteren.

Je luisterde dan naar Impanis die voor en achter van de koers via de radio met elkaar in contact hield. Na afloop leverde je de radio weer in en dronk je soms een pint met de sympathieke Vlaming.

Het ging altijd heel gemoedelijk. Je hoefde je niet te legitimeren, je hoefde geen statiegeld te betalen, want Impanis kende iedereen en het zat wel goed.

Later gingen steeds meer verslaggevers zelf een radio aanschaffen, want dan kon je na afloop van de koers meteen wegrijden. Bovendien verdiende je het snel terug.

Als je bijvoorbeeld bij het Kampioenschap van Zurich een radio moest lenen, dan moest je 500 harde Zwitserse Franken borgsom neertellen, waar je er 450 van terugkreeg als je hem weer inleverde.

Impanis heeft zelf met veel succes - als beroepsrenner gekoerst van 1947 tot 1963. Het plaatje van zijn fiets is nog van klassieke makelij: een koperen ondergrond met opstaande randjes waartussen gekleurd email gebakken werd.

Het ziet er na ruim een halve eeuw nog steeds mooi uit. Veel mooier dan de transfers die tegenwoordig als logo van de fietsenmaker op een fiets wordt geplakt. Al dan niet op de balhoofdbuis.

Foto: archief dewielersite.net

Door Otto Beaujon, 29 september 2017 14:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web