ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Van de boekenplank van Wim …

40 X RONDE VAN NEDERLAND

door diverse auteurs

Deze week wordt in Nederland en België de Binck Bank Tour verreden. Tussen 2005 en 2016 heette dit wielerevenement de Eneco Tour Benelux en daarvoor de Ronde van Nederland. Dat Benelux is iets te eufemistisch, want de ronde is nog nooit in Luxemburg geweest en de koers is bij gebrek aan serieus klimwerk dan ook meestal een secondenspel. 

De Ronde van Nederland heeft vooral in de eerste decennia een moeizaam bestaan gekend. Om het in wielertermen uit te drukken: het was meer vallen dan opstaan en soms vond de ronde door financiële onmacht jaren geen doorgang.

In het jaar 2000 werd de Ronde van Nederland voor de veertigste keer verreden en dat was voor de organisatie aanleiding dit jubileumboekje te laten maken. Het staat vol met herinneringen aan die 39 voorgaande keren, opgeschreven door bekende wielerjournalisten die elk een hoofdstuk voor hun rekening namen.

Met elkaar schetsten zij een beeld van de ronde dat het midden hield tussen een wielerwedstrijd van weinig belang en een gezellig jaarlijks familiefeestje met veel drank, spijs en vrouwelijk schoon. Bijzonder leuk om te lezen, vooral over de jaren toen oligarch en multimiljonair Nico de Vries de scepter zwaaide en zonder met de ogen te knipperen de tekorten aanzuiverde.

Tal van anekdotes passeren de revue en ik wil er hier één aan toevoegen. Die staat niet in het boekje, maar is te mooi om verloren te laten gaan. De Vries placht de renners altijd cash uit te betalen en het geld daarvoor ging in een koffertje van etappeplaats naar etappeplaats in de groene Jaguar van de oliemagnaat uit Dordrecht.

De rechterhand van De Vries was Piet Libregts (hier samen op de foto). Libregts (rechts) was oud-renner en vervolgens soigneur van Peter Post in de zesdaagsen. Ten tijde van deze anekdote was de Brabander in dienst bij Frisol, het bedrijf van De Vries, voor het managen van alle sportzaken waar de Nederlandse Rockefeller royaal zijn centen aan spendeerde.

Aangekomen in ik meen Den Bosch, de aankomstplaats van die dag, miste De Vries zijn koffertje. Fluks even gebeld naar de startplaats Heerenveen en wonder-boven-wonder stond het met een inhoud van anderhalve ton aan guldens nog precies op de plaats waar De Vries het laatst had verbleven.

Libregts kreeg opdracht het koffertje als de wiedeweerga met de Jaguar te gaan halen, een ritje van 200 kilometer heen en dito terug. Het vervelende van een Jaguar is dat er onder de motorkop veel meer PK’s huizen dan je op autowegen mag gebruiken en als je even niet oplet rij je te hard. Je hoorde het zelfs niet dat het hard ging, want het enige dat je als chauffeur hoorde was het tikken van het dashboardklokje, zoals een advertentie eens verkondigde.

Een motoragent merkte het wel. Piet werd dan ook staande gehouden met de vraag of meneer zich maar even wilde legitimeren en de autopapieren tonen. Het eerste lukte, het tweede niet. Het was voor de agent aanleiding om iets nauwkeuriger naar de auto en de inhoud te kijken. Het koffertje werd geopend en het onwaarschijnlijke verhaal van Piet beluisterd.

De agent wist het zeker, hij had een overvaller van een geldroof te pakken en zag na zo'n vangst promotie in het verschiet. Die te hard rijdende onverlaat was met de poen op de vlucht in een gestolen auto uit de hoogste prijsklasse, deduceerde de diender en vroeg per portofoon om versterking. Die kwam met gillende sirenes en Piet moest mee naar het bureau.

In afwachting van berichten uit het land waar er een overval was gepleegd en waar er een peperdure auto werd vermist, leverde niets op, maar Piet werd intussen wel zonder broekriem, stropdas en veters in zijn schoenen in een politiecel opgesloten.

Via het kenteken was de eigenaar snel opgespoord en De Vries spoedde zich naar het betreffende politiebureau om met een verklaring zijn werknemer van alle blaam te zuiveren. Een prachtig verhaal dat naadloos past in de bloemlezing van anekdotes die in dit boekje staat.

Het gaat er tegenwoordig ongetwijfeld een stuk professioneler aan toe. Waarschijnlijk ook minder gezellig, vrees ik, want figuren als Nico de Vries horen bij een verleden dat niet meer terugkomt. Je kan er hooguit nog een leuk boekje van maken.

Foto 2: archief T&T Tekst & Traffic

Door Fred van Slogteren, 10 augustus 2017 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web