Van de boekenplank van Wim …

DE VERGETEN TOUR

door Marije Randewijk

Marije heeft als een van de eerste vrouwelijke sportjournalisten razendsnel carrière gemaakt. Als vrouw in een mannenwereldje was ze een voorbeeld, want nu zijn het er meer. Nog geen tientallen, maar heel wat meer dan op de dag dat Marije begon.

Ik ken nu wel een stuk of vijf, zes dames die beroepsmatig aardig verstand van voetballen, wielrennen en andere sporten hebben. Wat onze sport betreft noem ik slechts Renate Verhoofstad en Manon Colson.

Na achtereenvolgens voor Trouw, Het Parool en Volkskrant te hebben gewerkt, werkt ze nu voor Dutch Daily News. Bij de Volkskrant was ze eerst wielerverslaggeefster om daarna Paul Annema als chef sport op te volgen.

Haar specialiteit was het wielrennen en daar heeft ze indringende stukken over geschreven. Haar mooie verhaal over het tragische leven van Michel Zanoli leverde haar in 2006 De Hard Gras Prijs op. Ze toont zich daarin meer geïnteresseerd in de menselijke en vaak tragische kant van sportmensen dan in de kale feiten.

Om die feiten kan ze in haar huidige functie natuurlijk niet heen, maar als iets in je zit dan moet het er soms uit. Zoals in dit boek waarin ze tien verhalen heeft gebundeld met telkens een Nederlandse Tourrenner uit het verleden.

Geen renners waar niets over te vertellen is, maar die in de belangrijkste wedstrijd van het jaar ooit een drama beleefden die van beslissende invloed was op hun carrière of imago.

Voor belezen wielerliefhebbers staan er geen nieuwe feiten in, maar voor het grote lezerspubliek bevat dit 159 pagina’s dikke boek goed geschreven verhalen over de achterkant van de wielersport door de tijden heen.

Martin van de Borgh (foto 2) en Jos van der Vleuten (foto 3) zijn de hoofdpersonen in twee van de tien verhalen en ik heb ze met plezier gelezen. Zoals ook de andere verhalen.

Ik ben een weinig gedisciplineerde lezer en daarom hou ik van dit soort boeken. Het zijn losse verhalen, waardoor je het makkelijk weglegt, als je er één of twee hebt gelezen.

Bij boeken met een doorlopende verhaallijn, mits ze me boeien, ben ik na de laatste punt van een hoofdstuk geneigd even het begin van het volgende hoofdstuk mee te pakken; ik blijf dan lezen ten koste van iets dringends of mijn nachtrust.

De Vergeten Tour is een leuk en soms ontroerend boek omdat je bij het lezen goed beseft hoe ingrijpend bepaalde gebeurtenissen zijn geweest in het leven van een renner.

Foto’s: archief T&T Tekst & Traffic

Door Fred van Slogteren, 8 juni 2017 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web