Herinneringen bij een foto …

Eigenlijk word ik liever niet herinnerd aan de bovenste foto. Ik kwam afgelopen woensdag echter op het idee om hem voor een aflevering in deze rubriek te gebruiken, toen ik zag hoe Tom Dumoulin op het plein voor het Maastrichtste stadhuis werd gehuldigd.

De foto werd gemaakt op zaterdag 18 april 2009 in datzelfde stadhuis en de man, die daar zo eenzaam aan een tafel zit voor een uitgebreid gehoor, was ik. Het was de dag dat mijn boek Op z’n Raas werd gepresenteerd aan de vooravond van de Amstel Gold Race.

Het was de biografie van Jan Raas, de grote klassiekerspecialist uit Zeeland met wie ik een moeizame samenwerking had beleefd om het boek tot stand te brengen. Hij was niet bereid aan het boek mee te werken, maar heeft het voor uitgave wel helemaal gelezen en er zeven onjuistheden uitgehaald.

Het was dus geen geautoriseerde biografie, zoals dat heet, maar een geakkordeerde. De gebiografeerde had geen feiten aangeleverd, maar de inhoud als zijnde correct goedgekeurd. Ik had er natuurlijk niet op gerekend, maar voelde het toch als een groot gemis dat Jan Raas bij de presentatie verstek liet gaan. Ondanks dat mensen uit zijn omgeving een dringend beroep op hem hebben gedaan.

Met de uitgever en met Evert de Rooij die de middag zou presenteren, had ik een programma in elkaar geknutseld, want na mijn korte voorleessessie zou een panel van mensen die Raas goed kenden, door Evert geïnterviewd worden en vragen uit de zaal beantwoorden.

Dat panel bestond uit Herman Krott, Ruud Bakker, Leo van Vliet en Peter de Jonge. Voor wie de laatste naam niets zegt, Peter was destijds adjunct-hoofdredacteur van het Algemeen Dagblad en (wat voor het verhaal belangrijker is) als jongen dorpsgenoot van Raas en had met de wielervedette in de klas gezeten op de HBS in Goes.

Daarna zou het eerste exemplaar uitgereikt worden aan Cees Raas (foto 3), geen broer maar een zwager. De mannelijke helft van het echtpaar Cees en Corry Raas-Raas, waarvan Corry een oudere zus is van Jan en Cees geen familie. Cees was wel een befaamd constructeur (Cera) en de man die Jan Raas in zijn eerste jaren als wielrenner met raad en daad terzijde stond.

Achterin de zaal stond links een balie waar de ploegleiders van de aan de Gold Race deelnemende ploegen en de wielerjournalisten uit vele landen hun accreditaties kwamen afhalen. Dat zorgde voor wat geroezemoes, maar dat was op zich niet hinderlijk. Wat wel aan het lawaai bijdroeg was de bar achterin aan de rechterkant, waar de Amstel bierpompen continu vloeiden, want de catering was dankzij Leo van Vliet dik voor elkaar.

Zo te zien staat iedereen dan ook aandachtig te luisteren, maar dat gold slechts voor de eerste rijen. Mijn wielervriend Evert de Rooij, toen nog hoofdredacteur van Wieler Magazine, werd in zijn inleiding al overstemd door een steeds verder aanzwellend geroezemoes omdat een groot deel van het gehoor gewoon met elkaar doorlulde.

Everts zorgvuldig voorbereide speech ging geheel de mist in en toen was ik aan de beurt om een klein stukje uit het boek voor te lezen. Hoewel ik me had voorgenomen een stevig stemgeluid op te zetten, kwam ook mijn verhaal niet over, want des te harder mijn volume des te krachtiger werd het gekwek, gebabbel en gelach uit de achterste rijen.

Hoewel het verder een geslaagde presentatie was, is er bij mij nog steeds een gevoel van spijt. Wat ik had moeten doen, maar dat bedacht ik uren later in mijn bed, was mijn voorlezen onderbreken, met de vlakke hand keihard op tafel slaan en fortissimo roepen: STILTE, GODVERDOMME!!!

Om dan, op rustige toon te zeggen: “Zo zou Jan Raas het geroepen hebben als hij hier naast me had gezeten, waar hij vandaag had moeten zitten.” Maar ja, je krijgt een goed idee dikwijls pas als het te laat is.

Op de maandag na de presentatie ging bij mij thuis de bel. Toen ik opendeed stond er een bloemist voor de deur met een prachtig boeket. Op het aangehechte kaartje stond de tekst: “Bedankt voor het mooie boek, Cees en Corry Raas, ’s Heerenhoek.”

Foto 1,2 en 3: © Cor Vos
Foto 4: © T&T Tekst & Traffic

Door Fred van Slogteren, 6 juni 2017 12:00

Stilte, Godverdomme!!!

Niet zelden verbergt angst zich achter hufterig gedrag. Wie dagelijks naar het journaal kijkt, wordt overgoten met de voorbeelden daarvan.

Dat er in het geval van Jan Raas bovendien geen reden is voor de dooddoener 'het zit in de familie' blijkt maar weer uit het mooie gebaar van de zus en zwager van de hoofdpersoon in het boek.

En bij je volgende boekpresentatie bied ik me aan als orde bewaker. Ik ga vanaf nu oefenen met het oorverdovend fluiten op mijn vingers en stem verheffen.

PS
Interessant verschil, dat tussen een geautoriseerde en geakkordeerde biografie. Lijkt een beetje op die ene renner in de kopgroep die niet meefietst maar van achterste positie wel roept hoe hard er gefietst moet worden.
Geplaatst door Joep Scholten, 06 juni 2017 19:01:23

Was een mooie dag

Kan me deze presentatie nog goed herinneren Fred en het was niet 'ondanks alles' maar wellicht 'dankzij alles' toch een bijzondere dag.
Geplaatst door Jan Zomer, 07 juni 2017 10:36:53

De Amstel Bier Pomp

Goh, Fred alweer 8 jaar geleden. Time flies. Herinner me die seance nog heel goed. Achter de accreditatietafel Bennie Ceulen en Ben vanne Kook (Kooken). En Amstel tapte een goed glas, maar in mijn herinnering viel de consumptie tijdens de presentatie wel mee. Helma , die ook mee was raakte nog in gesprek met Henk Faanhof. Een charmante oude man vond ze. Een andere praatgrage Amsterdammer maakte haar nog een compliment -via de band- door mij te vragen of ik met mijn dochter op pad was. De vlegel, maar het zij hem vergeven. Ik weet zijn naam niet meer maar hij had een taxibedrijf (gehad) onder de naam Vip Services en was vlot van de tongriem gesneden. Inmiddels, net als Henk al overleden.
Wie ik daar ook tegen het lijf iep was Gianni Savio toendertijd ploegleider van Serramenti PVC Diquigiovanni - Androni Giocattoli . Ja een mond vol, en zo was/is Gianni ook. Een beetje een gladakker. Ik had hem eerder ontmoet in donker Afrika, waar hij in de Tour du Faso wat UCI punten kwam rapen. In ieder geval kon hij er met zijn verstand niet bij dat Jan Raas niet aanwezig was bij de presentatie van "zijn boek". Ik heb het ook nauwelijks kunnen uitleggen.
Je ziet Fred dat het toch wel alleszins een geanimeerde bijenkomst was, anders had het me niet nog zo vers in het geheugen gelegen.
Geplaatst door theo buiting, 09 juni 2017 23:39:28

Van 't een komt 't ander

En een paar dagen later stond Henny Libregts voor mijn bureau. Hij had een extra exemplaar van het boek buit kunnen maken en hij drukte mij een visitekaartje van Theo Buiting in mijn handen. Waarschijnlijk heb ik hem toen gevraagd wat ik daarmee aan moest maar ik weet niet meer wat het antwoord zou kunnen zijn geweest.
De volgers van slogblog weten nu helemaal niet wat ze hier mee aan moeten, dat weten waarschijnlijk alleen Theo en ikzelf.
Geplaatst door Albert van de Donk, 10 juni 2017 08:32:35

geanimeerd

Het was zeker een geanimeerde bijeenkomst, Theo. Alleen die setting van die eenzame man achter die tafel voor dat rumoerige gehoor, zal ik nooit vergeten. Toen ik die foto in het archief van Cor Vos vond, kwam dat gevoel van spijt weer helemaal boven. En dat was erg, want Mart Smeets maakte daar de volgende dag in de uitzending ook melding van met woorden (als ik me goed herinner) als onbeschoft en onfatsoenlijk. In diezelfde uitzending zei hij over het boek dat hij die nacht niet geslapen had omdat hij het boek had gelezen. Mooi boek met prachtige foto's, maar de tekst was over de top. Vreemde kwalificatie, want het was kennelijk boeiend genoeg om er zijn hele nachtrust voor op te offeren. Ik heb hem nog een mailtje gestuurd met de vraag hoe ik dat 'over de top' moest interpreteren, maar nooit antwoord gekregen. De man van dat taxibedrijf was Henk Bruijntjes, inmiddels ook overleden. Zoals ook Henk Faanhof, Herman Krott en Ruud Bakker niet meer onder ons zijn. Jij had je Italiaan, maar ik ook. Ik heb zijn kaartje nog. Stefano Sirotti die me lang aan de praat hield over Giovanni Raas, maar wat hij precies van me wilde werd me niet duidelijk. Pura emozione sportiva staat er op zijn kaartje. Pure sportieve emoties, ik kan er geen chocola van maken. Hij zou me bellen of mailen, maar ook niets meer van gehoord. Net als Albert van de Donk niet meer weet waarom Henny Libregts hem jouw kaartje gaf. Het leven zit vol raadsels, zeker na acht jaar. Groeten ook aan Helma.
Geplaatst door Fred, 10 juni 2017 09:24:33

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web