Het succes van Tom en Iwan …

Wat een geweldige dag was het gisteren. Natuurlijk in de eerste plaats voor Tom Dumoulin zelf. Hij kan de miljoenen gaan cashen die andere ploegen nu voor hem over zullen hebben. Het is echter de vraag of hij daarbij is gebaat.

Ik weet dat hij het liefst bij Sunweb blijft, de ploeg die sinds 2009 als Skil-Shimano met een wildcard in de Tour debuteerde met als hoogste doel op de televisie te komen. Dat is toen aardig gelukt, dankzij Kenny van Hummel.

Kenny wordt er niet graag aan herinnerd dat hij in L’Équipe de slechtste klimmer aller tijden werd genoemd. Ook de drie keer dat Albert Timmer in een ontsnapping zat en die bijna doodsmak van Piet Rooijakkers in de ploegentijdrit, waren wapenfeiten voor het onbeduidende ploegje uit de Nederlandse provincie.

Teammanager Iwan Spekenbrink had het stokje net overgenomen van Arend Scheppink en de succesvolle marketinspecialist bedacht een missie. Hij wilde renners een veilig onderkomen bieden binnen die toen zo verziekte wielerwereld waar je niemand kon vertrouwen.

Grote namen waren voor Skil-Shimano niet te betalen en dus was de ploeg een combinatie van ervaring en jonge renners die bij de grote ploegen geen kans maakten. Verder omringde Iwan zich met specialisten op het gebied van training, voeding en materiaal.

Hij vond het vreemd dat renners altijd individueel trainen en vergeleek die situatie met een voetbalteam. ‘Stel je voor dat de spelers van Ajax of Feyenoord alleen bij elkaar komen om een wedstrijd te spelen? Onbestaanbaar, maar in het wielrennen kon het wel.’

Door intensieve scouting kreeg hij twee Duitse talenten op de korrel. Marcel Kittel een goede tijdrijder en John Degenkolb een snelle jongen die wellicht massasprints kon winnen.

De trainers van de ploeg gingen met de twee aan de slag en toverden Kittel om tot misschien wel de snelste sprinter van zijn generatie en Degenkolb tot een renner die klassiekers kon winnen. Niet met zijn sprint, maar met zijn inhoud.

Voor Kittel werd een sprinttreintje geformeerd, dat eindeloos op de juiste tactiek oefende, en de hele ploeg werkte als één onverzettelijk blok voor Degenkolb. Het resultaat: acht Touretappes en twee klassiekers.

Spekenbrink heeft moeten aanvaarden dat je dit soort jongens niet kunt houden, maar de geboren Tukker had al weer een ander objectief in de persoon van Tom Dumoulin, een fenomenale tijdrijder.

Maar die mooie jongen uit Maastricht was op een tijdritfiets niet alleen direct een hele grote, maar had nog veel meer mogelijkheden. Out of the blue won hij in 2015 al bijna een grote ronde, toen op twee dagen voor het einde alleen de eendrachtig samenwerkende ploegen van Movistar en Astana hem op de knieën kregen.

Tom ging een jaar later naar de Tour als voorbereiding op de Olympische tijdrit in Rio de Janeiro. In de Tour won hij de loodzware rit naar Andorra en de eerste tijdrit. Was hij daarna naar huis gegaan dan was hij wellicht ook nog Olympisch kampioen geworden.

Maar hij bleef, kwam in een van de laatste etappes te vallen en brak zijn pols. Nederland in mineur, maar met een nog niet geheel genezen pols reikte hij toch nog naar zilver. Achter een superieure Cancellara die de Tour wel eerder had verlaten.

Ik heb gisteravond en vanmorgen met meerdere oud-renners over de mogelijkheden van Tom Dumoulin gesproken en het staat voor allemaal vast dat een Tourzege aanstaande is, hoewel we ook niet moeten aannemen dat het alleen een kwestie van tijd is.

Janssen, Zoetemelk, Kuiper, Breukink, Rooks, Theunisse en Boogerd zijn allemaal van mening dat hij de Tour kan winnen, zelfs volgend jaar al, maar dan moet het parcours in zijn voordeel zijn, alles meezitten en hij zich perfect moet hebben voorbereid.

Ook zijn ploeg, die via de sponsoren Argos, Giant en Alpecin nu reisorganisatie Sunweb als hoofdsponsor heeft, zal sterker moeten worden om voor het allerhoogste te gaan. Er gaat ongetwijfeld belangstelling komen van Duitse en Nederlandse bedrijven die op het succes van Tom en de ploeg willen meeliften.

Als je Team Sky en Movistar naar de kroon wil steken, zul je meer geldmiddelen moeten aanboren om de renners te betalen die Tom zullen moeten helpen de droom van een derde Nederlandse Tourzege te realiseren.

Wat die vroegere coryfeeën ook eensgezind zeggen is dat Tom vooral zichzelf moet blijven. Doorgaan op de manier zoals hij tot nu toe te werk is gegaan. Goed doorselecteren op wat er allemaal op hem af gaat komen en kritisch blijven op alles dat met hem en zijn vak te maken heeft.

En nu vooral genieten van deze eerste zege in een grote ronde. In de Nederlandse huiskamers heeft hij veel teweeg gebracht en de druk zal toenemen. Tom for president. Prima, maar laten we vooral nuchter blijven.

Ik zag het zondagavond al voor me, Tom op het podium met een geheel roze gekleurd Vrijthof aan zijn voeten. Ter gelegenheid van zijn eerste wals in de Giro, waarmee hij Quintana en Nibali verpletterde, zal André Rieux The Second Waltz voor hem spelen als een ode op de toekomst van Tom Dumoulin.

Foto’s: © Cor Vos



Door Fred van Slogteren, 29 mei 2017 15:00

Mooi

Je bent het schrijven nog steeds niet verleerd fred. Leuk stuk dat niet had
misstaan in de bladen en kranten want daar lees ik hoofdzakelijk hetzelfde.
Geplaatst door Edo Elfrink, 30 mei 2017 10:53:35

Take this Waltz

Ik ben blij dat Edo een reactie plaatste. Het zou een beetje sneu zijn als op dit podium geen van de lezers zo'n mooi resultaat van een begenadigd sportman als Tom Dumoulin is, van commentaar zou voorzien.

Nee, dat beeld van André Rieu op een roze gekleurd Vrijthof spreekt me minder aan. Bij massa's die plotseling aan het adoreren slaan, overvalt me vaak een groot wantrouwen. Nooit een volksopstand gezien vanwege het onrecht dat bijv. renners als Tom Cordes werd aangedaan door hun wel conformerende fietscollega's. Des te groter is mijn respect voor dit soort sporters.

Als ik dan toch in wals-termen wil denken, geef ik de voorkeur aan Leonard Cohen's Take this Waltz.

Geplaatst door Joep Scholten, 30 mei 2017 12:07:16

metafoor

Rustig blijven, Joep. André Rieux heb ik er alleen maar bijgehaald als een voorbeeld hoe we in Nederland sportsucces beleven. Leonard Cohen kan helaas niet meer het Vrijthof komen. Maar het plein voor het oude stadhuis is ook prima. Ik bewaar er mooie herinneringen aan omdat ik daar in 2009 mijn boek over Jan Raas mocht presenteren.
Geplaatst door Fred, 30 mei 2017 14:28:52

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web