Herinneringen bij een foto …

Vandaag begint de Ronde van Romandië, een zware zesdaagse etappekoers die vanwege het vele klimwerk wordt gezien als een voorbereidingskoers voor de Ronde van Italië.

Het is sinds de eerste editie in 1947 een prestigieuze koers geworden met vele grote namen op de erelijst. Ik tel twaalf Tourwinnaars op de erelijst, waarvan er sommige deze ronde twee keer hebben gewonnen.

Er staan vijf Nederlanders op de erelijst en in het landenklassement staat ons land op de vijfde plaats achter Italië, Zwitserland, Frankrijk en België.

De eerste Nederlandse winnaar was Wout Wagtmans. Dat was in 1952 en ik herinner me dat dit in het blad Wielersport als een grote prestatie werd gezien. Er stond volgens mij deze foto bij.

Woutje was internationaal nog niet zo bekend, want hij zou pas in de Tour de France van 1953 echt doorbreken. Met twee etappezeges en de vijfde plaats in het eindklassement was de kleine Brabander bij iedereen bekend.

Joop Zoetemelk won in 1974, het jaar dat hij op weg leek Eddy Merckx te gaan onttronen, met drie zeges in kleine rittenkoersen, waarbij de Ronde van Romandië.

Een bijna fatale val in de Midi Libre bracht hem terug naar af en de tweede helft van zijn lange en succesvolle carrière. Zijn naam staat op de erelijsten van bijna alle vergelijkbare etappekoersen.

Vier jaar later volgde Johan van der Velde en tien jaar daarna volgde de zege van Gerard Veldscholten (foto 2). De sympathieke Tukker won daar zelfs twee keer. Hij won van de rest, maar ook van zichzelf.

Na jaren bij Raleigh zich voor iedereen te hebben opgeofferd, zag hij rijdend voor een Zwitserse ploeg ineens de kans om de Ronde van Romandië te winnen. Hij stond in het klassement hoger dan zijn kopman Jean-Claude Leclerq.

Toen hij die met een lekke band langs de kant van de weg zag staan, raakte hij in gewetensnood. Doorrijden en misschien de ronde winnen of afstappen en zijn wiel afgeven. Hij koos het eerste en won de ronde.

Wel kreeg hij die avond in het hotel behoorlijk op zijn sodemieter, omdat hij de stalorders had genegeerd. Maar Gerard had ineens dat zelfbewustzijn en het gelijk van een winnaar en zei: “Als ik mijn wiel had afgegeven, dan had je hier nu niet met de eindwinnaar gezeten.”

Het gloriemoment van een geboren knecht. In de rest van zijn carrière was Gerard weer druk met bidons halen, wielen afgeven en op kop sleuren. Zijn vertrouwde werk, maar als sportman wilde hij één keer laten zien wat hij kon.

Foto 1: archief dewielersite.net
Foto 2: © Cor Vos

Door Fred van Slogteren, 25 april 2017 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web