Een stoffige hel …

Via fotograaf Philip van der Ploeg ontving ik vandaag een verslag van Ronald Krijnen uit Hank, die afgelopen zondag één van ca. 800 duizend mensen was die Parijs-Roubaix in de stof heeft gezien. Dank Ronald voor je leuke verhaal. De foto's zijn van Philip, die vanmorgen het laatste stof uit zijn ogen, oren en neus heeft verwijderd.

We vertrokken ‘s ochtends om negen uur uit Hank op weg naar het beruchte Bos van Wallers-Arenberg, waar we rond kwart voor twaalf hoopten te arriveren. Op de A23 wilde ik afslag 4 nemen om bij de uitgang van het Bos te geraken. Tegenvaller ... de gendarmerie had de afrit compleet afgesloten. Omdat afslag 5 niet aanwezig was, namen we afslag 6. Na ongeveer twee kilometer kwamen we in Arenberg bij het begin van het bos uit. Het was meteen een feest van herkenning met de gesloten grote kolenmijn aan de rand van het dorp, de spoorbomen en het begin van de keien met de betonnen brug. We hadden wel een beetje angst door de drukte niet meer op tijd weg te geraken om de finale nog ergens te kunnen kijken, maar dit viel achteraf allemaal mee. De auto hadden we uit voorzorg al in de richting van de snelweg gedraaid om zo spoedig mogelijk weg te kunnen zijn.
Het was erg warm en we moesten zo'n tweeënhalf uur wachten. Dit maakte allemaal niet veel uit, want je loopt eens richting Arenberg, dan weer eens verderop op de strook en ik heb de verleiding ook niet kunnen weerstaan een prachtig …

… souvenir te kopen: een kassei op een houten plankje met een miniatuur wielrennertje ervoor en een plaatje met Paris-Roubaix erop. Dit prachtding staat nu te schitteren in mijn woonkamer. En dat maar voor tien euro!! Bovendien hebben we daar kunnen genieten van de Vlaamse Kermis. Volop feest met die grote gele vlaggen met Vlaamse leeuwen erop, verklede Belgen en vooral veel bier!
We hadden positie gekozen meteen na de betonnen brug waar de hekken weggehaald waren. De gendarmerie was ook hier streng aanwezig om de menigte terug te wijzen, maar dat werkt alleen als de renners er nog niet zijn.
Om tien over half drie was de eerste coureur in aantocht. Je voelde de spanning toenemen en ik werd ook behoorlijk zenuwachtig. Via een sms’je van vrienden thuis was ik een beetje op de hoogte van de situatie in de koers. De Duitser Grabsch kwam als eerste voorbij, gevolgd door de grote kopgroep van zo’n dertig renners. Daarna volgde al snel het peloton met klasbakken als Boonen, Leukemans en Van Bon van voren. Het tempo was indrukwekkend op die superslechte keien. We hebben het hele deelnemersveld laten passeren, dus ook de renners die door allerlei ellende achterop waren geraakt.
Daarna, terug naar de auto op weg naar een plek om nog iets van de finale te kunnen zien.
Naar de snelweg A23 ging het vrij soepel. Ik wist door het bestuderen van de kaart dat het parcours vlak langs de snelweg liep en bij de strook bij Beuvry à Orchies was het een enorme drukte. Diverse auto's stopten gewoon op de vluchtstrook en zakten te voet het talud af naar het parcours. Levensgevaarlijk en dat hebben wij dan ook maar niet gedaan. Het plan om dan maar afslag 2 te pakken bij Orchies wilde ook niet slagen, omdat de Franse politie ook hier de boel had afgesloten. Ze zouden beter de mensen van de vluchtstrook af kunnen jagen en mij gewoon niet in de weg gaan staan, maar ja ze zullen er wel een reden voor hebben.
Omdat ik wist dat het moeilijk is om vanaf de A23 op de A27 te komen, had ik de kaart goed bekeken en besloten door te rijden tot het voetbalstadion van Lille om daar de afslag te nemen en om te draaien. Na goed kijken vond ik de afslag richting Tourcoing om op de A27 te geraken. We kwamen uit in Champin-en-Pévèle. Hier was het even zoeken naar een parkeerplaats, maar dat kwam goed. Na een stukje lopen was daar zowaar het begin van strook 4, het Carrefour de l'Arbre. Wat een drukte, want zover je kon kijken stonden er wielerfans langs de kant. Dit werd voor mij het hoogtepunt van de dag. Dit was de echte Hel. Het was een droge dag dus het stof was volop aanwezig en strook 4 was superslecht te berijden. Na drie kwartier wachten kwam O'Grady aangestormd. Wat een klasbak! De anderen volgend even later, Flecha, Petito, Michaëlsen, Boonen, Cancellara, enovoort, enzovoort. We hebben alles en iedereen laten passeren en kregen heel veel respect voor de renners. Van de eerste tot de laatste! Je kunt wel wat als je deze koers uitrijdt. Wat ook opviel was dat ook de auto's en de motards heel wat te lijden hadden.
Daarna was het voorbij. De koers zat er voor ons op en hebben na even wat gedronken te hebben de terugkeer naar Nederland gemaakt, maar natuurlijk niet voordat we even in Vlaanderen waren gestopt bij een frietkot. De patatten smaakten extra goed na zo'n topdag!
Al met al een perfect en geweldig wielerfeest en ik ga dat de komende jaren zeker weer doen.

Ronald Krijnen

Door Fred van Slogteren, 18 april 2007 18:00

Jammer ....

Mooi verhaal....

Jammer dat ik er niet bij was.......

Geplaatst door Ineke, 19 april 2007 09:46:55

Super!

Heeeee ouwe,

prachtig verhaal Krijnen! Moet je vaker gaan doen! Binnenkort zal je 1e boek dan wel verschijnen, echt mooi stukkie!

Geplaatst door Izaäk, 19 april 2007 13:56:52

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web