ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Uit de ordners van Jan …

In april 1989 kwam er in België een nieuw kleurrijk wielertijdschrift op de markt. Wielerfavoriet werd geïntroduceerd als een tien maal per jaar 68 full colour pagina’s met een jonge, moderne, levendige, kleurrijke kijk op het internationale wielerpeloton.

Hoofdredacteur was Noël Truyers en in het voorwoord beantwoordt hij meteen de vraag: waarom een nieuw wielertijdschrift? ‘Met de intrede van de wereldbeker is in de wielersport een erg internationaal getint tijdperk aangebroken. Die boot heeft Wielerfavoriet niet willen missen.’

Ondanks de mooie intenties zou het blad, zoals zo veel andere nieuwkomers op de markt, het niet redden. Er verschenen uiteindelijk slechts drie nummers, de laatste in juni 1989. Er kwam daarna nog een Tour de France Special en toen was het afgelopen.

Adrie van de Poel sierde de cover van deze eerste editie. Heel terecht, want de ondertitel van het tijdschrift “de wielersport op en top” is natuurlijk helemaal op hem van toepassing.

Hij realiseerde met zeer intensieve trainingsarbeid, die soms tot overtraindheid leidde, een meer dan imposante palmares. De zes klassiekeroverwinningen, twee Touretappes en het wereldkampioenschap veldrijden zijn ongetwijfeld de parels op de kroon.

Verderop in de rubriek “vergeeld en vergeten” ook nog mooi verhaal over Evert Dolman (foto 2), toen 43 jaar oud, woonachtig in Dordrecht en werkzaam als reparateur bij een elektriciteitsmaatschappij.

De wielerglorie ligt ver achter hem. Olympisch kampioen in Tokyo 1964, wereldkampioen bij de amateurs op de Nürburgring 1965 en ‘met een flinke dosis geluk’ de Ronde van Vlaanderen in 1971.

Die zege in Vlaanderen was, zo stelt auteur Truyens, feitelijk het begin van het einde. In 1973 was het afgelopen met fietsen en was Dolman, amper 27, uitgeblust en opgebrand. “Waarom ben je zo vroeg gestopt? vroeg Truyens.

Dolman antwoordde: “Ik was te fanatiek; altijd willen winnen is niet goed voor je. Met zo’n instelling ben je mentaal erg vlug opgebrand. Twee jaar geleden ben ik terug beginnen te fietsen, en opnieuw was er die ambitie om de beste te zijn. Toen ben ik op dammen overgeschakeld, even verwoed. Wat doe je eraan?”

In het interview lees ik dat Evert introvert is, niet meer lacht en stil is. Zijn geheugen laat hem in de steek. Zelf zegt hij hierover: “Ik ben al een paar keer naar het ziekenhuis geweest. De dokters vinden dat er lichamelijk niets aan schort. Het zit hem in het hoofd zeggen ze. Ik weet het dus ook niet meer.”

Na heel veel onderzoeken bleek Dolman aan de ziekte van Pick te lijden, een vorm van dementie die hem in luttele jaren sloopte. Nauwelijks vier jaar na het interview met Wielerfavoriet overlijdt hij in een verpleeghuis. Hij herkende niemand meer.

Foto 2: archief dewielersite.net

Door Jan Houterman, 17 april 2017 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web