ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 7 april …

De Verenigde Staten zijn geen wielernatie. Het aantal Amerikaanse licentiehouders is in vergelijking met de meeste Europese wielerlanden te verwaarlozen. Amerika heeft wel een rijk (vooroorlogs) verleden in het baanwielrennen.

Toen werden daar aan de lopende band zesdaagsen georganiseerd en ieder zichzelf respecterende stad had een wielerbaan. In het wegrennen heeft dat immense land – god’s own country – heel lang niet meegedaan.

Tot er in de jaren zeventig wat yanken naar Europa kwamen om hier te koersen, want toen was daar ineens Greg LeMond, een jongetje met een beugeltje en een fiets. Daarmee stond hij in Amstelveen op de stoep bij Peter Post.

Of hij een contractje kon krijgen? Post stuurde hem weg, want die hield van beulen met het mes tussen de tanden. Wat moest-ie met dat beugelbekkie? Maar LeMond werd twee keer wereldkampioen en won drie keer de Tour de France. Pijnlijke vergissing.

In het gevolg van LeMond kwam ook Andy Hampsten naar Europa. Nog een klasbak en een opvallend goed ronderenner. In 1988 won hij de Ronde van Italië, nadat hij al twee maal de Ronde van Zwitserland had gewonnen.

Hampsten was een echte ronderenner. In de Giro die hij won werd de show gemaakt door Erik Breukink en de Zwitser Urs Zimmermann. Maar waar zij gingen daar was Hampsten altijd onopvallend in de buurt.

Hij won in die Giro twee etappes. De eerste was de twaalfde rit van Novarra naar Selvino met de aankomst bergop. Breukink en Zimmermann verloren daar vijftien seconden. In de achttiende rit, een klimtijdrit van slechts anderhalve kilometer verloren de Nederlander en de Zwitser rond de minuut en het klassement was gemaakt, want ze reden Hampsten er in de resterende ritten niet meer af.

Die koerste attent en profiteerde met zijn zwakke ploeg optimaal van de arbeid die de Panasonics van Breukink en de Carrera’s van Zimmermann leverden. Altijd eerst het bordje van de ander leegeten, profiteren waar je kan en op de beslissende momenten toeslaan.

Als je daarbij goed kunt klimmen en tijdrijden heb je het recept voor het winnen van een ronde van drie weken te pakken. En natuurlijk die winnaarsmentaliteit, die iedere Amerikaanse sportman in de genen heeft.

LeMond had het, Armstrong had het, Landis had het en Andrew Hampsten, zoon van een hoogleraar, had het natuurlijk ook. Ik heb al jaren niets over hem gehoord of gelezen, maar ik neem aan dat hij vandaag in goede gezondheid zijn 55ste verjaardag viert.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 7 april 2017 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web