Van de boekenplank van Wim …

DE ERFENIS VAN BRIEK

door Rik Vanwalleghem en Anna Luyten

Volgens de auteurs is dit kleine boekje (13x18 cntimeter) een breviertje om op zak te houden. Een verzameling van uitspraken over gedragregels en levensbeschouwelijke kwesties.

Het is een ode aan de vader van alle Flandriens, een ode aan het mooie en eenvoudige leven van weleer: Briek Schotte, de laatste der Flandriens uit Kanegem.

Een brevier is een gebedenboek en bidden is even stilstaan bij de ernst van het leven om even te bekomen van het voorbijhollen van onze houvasten.

Dat kan enkele dagen voor de Vlaamse Hoogmis plaatsvindt geen kwaad, zeker als je wortels in het katholicisme liggen. Want de kerk en de koers hoorden bij elkaar in de tijd van Briek.

Als we de teksten in het boekje moeten geloven brengen de wijsheden van Briek soelaas, want hij leeft voort in woorden en waarden, in mensen, in landschappen, in uitspraken die de eeuwigheid zullen trotseren.

Briek zorgt voor ankertjes, kapsteentjes, kapstokjes waar we heel ons leven aan kunnen ophangen. Dit tranendal heeft schraagjes nodig, stutten waar de toekomst op kan leunen.

Briek leeft voort. In de troostende gedachten, de vrolijke inzichten en de volksfilosofische doordenkertjes die hij ons naliet. Of in de hoofden van mensen, in beelden en taferelen, in objecten die zijn stempel dragen.

het is allemaal zo Vlaams en Rooms dat het voor de Keeskop, d’n Ollander soms komisch aandoet. Maar de wijsheden van Briek zijn even simpel als de moeite waard. Hij was wat dat betreft een voorloper van Johan Cruijff.

Zie hier: ‘Koersen is simpel: “Ge moet weten wanneer dat ge rap moet rijden, en ge moet vooral weten wanneer dat ge niet rap moet rijden.” Geen speld tussen te krijgen.

Met doping was Briek ook gauw klaar: “In het leven is het zoals in de koers: er zijn geen wondermiddelen. Als ge het niet kunt zonder vitessepillen, gaat ge het ook niet kunnen mèt vitessepillen.”

Door dit boekje weet ik nu ook waarom je de ene keer leest dat Alberic Schotte ‘Briek’ werd genoemd en de andere keer, zoals op het plaatje op het omslag ‘Brik’.

Het is Briek, maar dat vond de drager een te lange naam als hij aan zijn supporters handtekeningen moest uitdelen. Brik scheelde een letter en had bedacht dat als hij honderden keren zijn naam moest zetten het weglaten van ene letter toch minuten moest schelen.

Een bijzonder leuk boekje, al was het alleen maar vanwege de vele foto’s die er in staan en grotendeels afkomstig zijn uit het archief van de nabestaanden van Briek Schotte.

Wie het boekje in bezit heeft zal ongetwijfeld aanstaande zondag aan Briek denken als Vlaanderens Mooiste weer langs al die monumenten gaat die de wielersport de Vlamingen heeft gegeven.

Foto: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 30 maart 2017 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web