Uit de wasserette van Henk …

Harm Ottenbros werd in 1969 verrassend wereldkampioen. Hij was een goede renner maar niet van het kaliber Merckx, Janssen, Adorni, Altig en Van Looy om maar een paar grote namen uit zijn tijd te noemen.

Zou Harm in deze tijd wielrenner zijn geweest en wereldkampioen bij de profs zijn geworden, dan had hij die titel voor heel veel eurootjes te gelde kunnen maken bij de meest biedende.

Maar dat was toen niet nog niet het geval. Daarom zei Harm gretig ja toen hij aan het eind van zijn carrière een aanbieding kreeg van meneer Van Heugten om tapijtverkoper te worden.

De naam Van Heugten in onverbrekelijk verbonden aan Heugafelt tegels, ijzersterke vloerbedekking in tegelvorm, die niet geplakt of gelijmd hoeven te worden. Je legt het neer en klaar is Kees.

Meneer Van Heugten strikte ook andere profs uit die tijd als Jos van der Vleuten, Eef Dolman en Jan Serpenti. Ze konden gewoon wielrenner blijven en in dit truitje gekleed aan criteriums meedoen en daarnaast tapijt verkopen.

Bij bedrijven, particulieren en niet te vergeten bouwbedrijven en standbouwers, want die tegels waren bijzonder geschikt voor het inrichten van bouwketen en stands op tentoonstellingen.

Meneer Van Heugten richtte een winkel voor ze in en als ze dat niet wilden, bezochten ze hun klanten, zoals handelsreizigers dat doen. Dolman en Ottenbros hadden binnen de kortste keren een goed lopende winkel, terwijl Serpenti het anders aanpakte.

Die had in Zeeland een kennis die precies wist voor welke bedrijven er bouwvergunningen waren afgegeven en daar ging Jan dan op bezoek met zijn stalenboeken. Als eerste, want hij wist eerder als er ergens gebouwd ging worden dan de uitgevers van bouwberichten.

Zo heeft het Kela-concept een aantal jaren goed gedraaid tot een economische recessie de bouwsector hard trof en er veel minder gebouwd werd. Er was ineens geen behoefte meer aan de tegels van meneer Van Heugten.

Van der Vleuten ging in het familiebedrijf werken. Serpenti vond werk bij een kunstmestfabriek, Dolman werd ambtenaar en Harm Ottenbros verdween aan aantal jaren onder de radar. Hij was bijna zijn hele leven wielrenner geweest en moest als het ware weer mens worden.

Zijn vrouw kon hem niet volgen en twee jaar lang leefde hij naar eigen zeggen, feestend en beestend in de marge van de samenleving, alsof hij de jaren wilde inhalen die hij door de wielersport had overgeslagen.

Tot hij er genoeg van had en zich als een gelouterd man afvroeg hoe het verder moest. Hij ging werken in de geestelijke gezondheidzorg en werd begeleider in woonprojecten voor mensen met een geestelijke handicap.

Het was zo heel anders dan de wielerwereld, want hij werkte met pure mensen, waar hij blij van werd. In woningen met vaak Heugafelt-tegels op de vloer. Meneer Van Heugten heeft hij echter nooit meer gezien.

Foto’s: archief dewielersite.net



Door Henk Theuns, 22 maart 2017 11:00

Harm Ottenbros

De adelaar van Hoogerheide!
Geplaatst door Marius Engelsman, 22 maart 2017 21:15:41

De adelaar

Geweldig om de geschiedenis te zien.
Via strava heb ik contact met Harm die bijna 80 is.
Nog steeds fiets en voor mij een echte kampioen is
Geplaatst door Michel Houkamp , 16 december 2021 16:18:15

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web