ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 19 maart …

Ik vraag me altijd af hoe het voelt dat als je wielrenner bent en zelfs een goede, je een broer hebt die veel beter is. David van der Poel, Juraj Sagan, Arjen ten Dam zouden er op kunnen antwoorden, maar ik vrees dat je nooit een eerlijk antwoord krijgt.

Je kan als 'de broer van' moeilijk zeggen dat je stinkend jaloers bent, die eikel wel kan vermoorden of hem een spaak in het wiel steken, want dan ben je onsportief en als je zegt dat je zo blij voor hem bent omdat hij altijd wint (en jij niet) gelooft niemand je.

De grote Fausto Coppi had ook een broer. Serse Coppi was drieënhalf jaar jonger dan Fausto. Wat zijn antwoord zou zijn geweest is met geen mogelijkheid te zeggen, want hij had er alleen maar voordelen van die beroemde naam te dragen.

Serse was prof van 1946 tot 29 juni 1951, de dag dat hij dodelijk verongelukte in de Ronde van Piemonte. Bij het doorkruisen van een stad kwam hij met zijn voorwiel in een tramrail terecht en viel op zijn hoofd. Hij stond op, vervolgde zijn weg maar vond het na de finish verstandig om even naar het ziekenhuis te gaan. Daar werd een hersenbloeding vastgesteld en nog diezelfde dag is hij overleden.

Zijn grootste triom was het winnen van Parijs-Roubaix in 1949. Die zege moest hij delen met de Fransman André Mahé. Waren ze precies gelijk de streep gepasseerd? Nee, want Serse had de sprint gewonnen en duidelijk als eerste over de meet gekomen.

Maar er was een kopgroep geweest bestaande uit Mahé, diens landgenoot Jacques Moujica en de Belg Frans Leenen. Die reden met lichte voorsprong de weg naar het stadion op, maar werden door een onoplettende gendarme een andere weg in gestuurd.

De fout werd snel ontdekt, de drie keerden om en kwamen terug bij de ingang van de baan toen het peloton er naar binnen reed. Pas daarna konden ze ook het cement oprijden en het was Mahé die kwaad en zwaar teleurgesteld het eerste van de drie de streep passeerde.

Er werd direct een protest ingediend en de jury besliste dat Mahé tot winnaar moest worden uitgeroepen. Daar had Serse zich wel bij neergelegd, maar zijn beroemde broer liep naar de jurytafel en liet weten dat namens zijn broer niet te pikken. Zijn broertje moest tot winnaar worden uitgeroepen of anders …

Hij hoefde het dreigement niet af te maken, want de grote Coppi had gesproken en daar ga je niet tegen in, hoe machtig juryleden zich soms ook voelen. In die tijd zeker. Het werd een salomonsoordeel waarna zowel Mahé als Coppi tot winnaar werden verklaard.

De kei van de overwinnaar hoefde niet in tweeën te worden gekliefd, want dat was toen nog niet de trofee, waarmee de winnaars van de Hel van het Noorden nu op het podium staan. Wel stonden ze samen op de bovenste trede van het erepodium.

Die zege was hem zonder de interventie van Fausto zeker niet gegund, net zo min als hij in 1950 tweede zou zijn geworden in de Trofeo Baracchi, de vermaarde koppeltijdrit die Fausto dat jaar met zijn broertje wilde rijden.

Ze liggen nu samen in het familiegraf van de Coppi's in Castellania. Serse Coppi werd maar 28 jaar. Fausto niet veel ouder, want die stierf op 2 januari 1960 op veertigjarige leeftijd aan de gevolgen van malaria.

Foto’s: archief dewielersite.net

Door Fred van Slogteren, 19 maart 2017 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web