ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Uittreksel uit de Burgerlijke Stand van 18 maart …

Wat moet ik nog over de Zwitserse geweldenaar Fabian Cancellara schrijven wat niet al lang bij alle wielerliefhebbers bekend is. Een begenadigde tijdrijder die vorig jaar zijn afscheid van de wielersport vierde met het winnen van goud in de Olympische tijdrit.

Het is slechts een van de vele hoogtepunten in een professionele wielercarrière die zeventien jaar duurde. In die jaren reed hij altijd voor grote ploegen als Mapei, Fassa Bortolo, CSC, Saxo Bank, Leopard, Radio Shack en Trek.

Hoewel de eerste twee ploegen op zijn minst omstreden waren, is Cancellara – bij mijn weten – nooit in verband gebracht met doping. Desondanks is zijn erelijst indrukwekkend. En niet alleen als tijdrijder.

Hij won in die discipline wel twee keer goud bij de Olympische Spelen en vier keer was hij als tijdrijder de beste van de wereld. In die discipline was hij tien keer kampioen van Zwitserland en twee keer droeg hij de nationale trui als wegrenner.

Tien keer was Cancellara winnaar van een klassieker. De Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en de E3 Prijs Harelbeke (dat is tegenwoordig ook een klassieker) won hij elk drie keer en verder won hij een keer Milaan-San Remo.

Als ronderenner was hij met zijn zware lijf geen man voor de drie grote ronden, maar hij won wel een aantal kleinere rondritten als de Ronde van Zwitserland, de Ronde van Oman, de Tirreno Adriatico en de Ronde van Denemarken.

Hij reed de grote ronden alle drie meerdere malen en was in de Tour zeer succesvol. Hij startte elf keer, won acht keer een etappe en droeg 29 dagen de gele trui. In de Vuelta won hij drie keer een rit.

Het meest heb ik destijds genoten van zijn eerste zege in Parijs-Roubaix. Dat was in 2008. Het was de editie die de geschiedenis is ingegaan vanwege het spoorbomenincident. Daardoor werden zijn belangrijkste concurrenten, bij wie Tom Boonen, na afloop uit de uitslag verwijderd.

Maar toen had Cancellara al toegeslagen en ze definitief op afstand gezet. Ze hadden hem nooit meer gepakt, behalve misschien als de Zwitser had lekgereden. De macht waarmee hij op de verschrikkelijke keien van de Carrefour de l’Arbre toesloeg en een renner als Vladimir Gusev deklasseerde, was indrukwekkend.

Het was van een Merckxiaanse overmacht begeleid door Coppiaans engelengezang. Het bleek achteraf een wraakoefening omdat Fabian zich had geërgerd aan de euforiaanse krantenartikelen over Tom Boonen, die wederom niet te stuiten zou zijn.

De Belg had de week ervoor de Ronde van Vlaanderen gewonnen en iedereen ging er van uit dat Tommeke wederom ‘de dubbel’ zou scoren. Wie zou hem kunnen tegenhouden, kraaiden de Vlaamse gazetten.

Het was pure doping voor Fabian en de adrenaline spoot uit zijn oren toen de finale ging beginnen. Hij had het scenario helemaal in zijn hoofd zitten tot en met de plaats waar hij zijn niet te beantwoorden demarrage zou plaatsen.

Alleen op die wielerbaan aankomen, dat hebben alleen de heel groten gedaan, hield hij zich voor en na een vierde en een achtste plaats was het tijd om ook eens met die kei op het ereschavot te staan.

Na zoveel jaar en zoveel successen is Fabian Cancellara er dit jaar niet meer bij. Zijn gouden plak in Rio de Janeiro was een afscheid in stijl, zoals het hoort bij een renner die de bijnaam Spartacus droeg.

Spartacus, de leider van de opstandige slaven, was een terechte bijnaam, als we de uitdrukking ‘slaven van de weg’ voor profrenners nog eens mogen afstoffen. Daarvan jarenlang de aanvoerder van te zijn geweest is na Eddy Merckx, Bernard Hinault en vooruit Lance Armstrong een eretitel, die hem volledig toekomt.

Fabian Cancellara viert vandaag zijn 36ste verjaardag, voor het eerst sinds jaren thuis met zijn gezin.

Foto’s: © Cor Vos



Door Fred van Slogteren, 18 maart 2017 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web