Herinneringen bij een foto …

Het was deze maand al weer zes jaar geleden dat Fedor den Hertog overleed. Het cliché dat de tijd vliegt, behalve als je in de gevangenis zit ligt voor de hand.

Ik heb Fedor enkele malen geïnterviewd en de eerste keer zal ik nooit vergeten. Dat was in april 1997, want dat staat met een stempeltje achterop de foto.

Hij zat toen behoorlijk in de shit, wat hij goeddeels aan zich zelf te wijten had. Zijn vrouw had hem verlaten, zijn fietsenzaak in België was failliet en hij was op de vlucht voor de deurwaarders die veel geld van hem tegoed hadden.

Geld om zijn vele schuldeisers schadeloos te stellen. Hij logeerde op dat moment bij zijn vriend Rien Delhez, die hij vanwege diens baan bij het Ministerie van Defensie de Generaal noemde.

We spraken af in een café dat in het Limburgse Thorn precies op de grens van Nederland en België lag. Om twaalf uur ‘s middags. Toen ik er aankwam was de zaak nog gesloten. Maar ik mocht binnenkomen van de mevrouw die de zaak aan het schoonmaken was. Ik kwam immers voor Fedor.

Klokslag twaalf stapte hij binnen. In rennerskleding met de fiets aan de hand. Die werd tegen een barkruk geparkeerd, terwijl hij tezelfdertijd op zijn horloge keek en tevreden vaststelde dat hij de 44 kilometer vanaf Heerlen exact in de tijd had afgelegd die hij had begroot.

Vierenveertig kilometer binnen het uur. Ik vond het knap voor iemand van 51 jaar, want ik ging er van uit dat ook bij Fedor net als bij iedereen de krachten wel zouden zijn afgenomen. Maar Fedor was niet iedereen.

Zeker niet toen ik hem eens goed aankeek. Aan niets was te zien in welke persoonlijke en financiële ellende hij zich bevond. Hij begon er gelijk over en noemde het een wak des levens. “Ik ben een wakbegaafde”, grapte hij.

Nadat hij in enkele zinnen zijn deplorabele toestand had geschetst en ik hem vroeg of hij nog wel kon slapen, zei hij dat hij Klaas Vaak maar hoefde te ontbieden om diep weg te dommelen.

“En ellende, wat is ellende?”, vervolgde hij. “Zelfs door het kleinste ruitje schijnt de zon”. Het was de eerste van de vele tegeltjeswijsheden uit zijn omvangrijke repertoire. Er zouden er nog vele volgen.

Het was een interessant gesprek over zijn in 1977 behaalde kampioenschap op de weg voor profs. Het blad Wielerrevue bestond in 1997 twintig jaar en elke maand interviewde ik een renner uit diezelfde maand in 1977.

Allemaal interessante personen met een mooi verhaal. Daarvoor moet ik die interviews wel teruglezen. Behalve dat van Fedor, dat herinner ik me nog als was het de dag van gisteren. Want zoals Fedor, ik gebruik zijn eigen woorden, “worden ze niet meer gebakken.”

Foto 1 en 2: © T&T Tekst & Traffic
Foto 3: © Jan van der Horst

Door Fred van Slogteren, 28 februari 2017 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web