Van de smalle bandjes naar de gladde ijzers …

Deze winterse rubriek over schaatsende wielrenners en fietsende schaatsers maakt deze week een uitstapje naar het kunstrijden én naar Finland. De wielerliefhebbers kunnen gerust zijn, want er zijn geen Salchows en Rittbergers nodig om het sprongetje van het kunstrijden naar het wielrennen te maken.

De directe aanleiding voor deze aflevering is dat op schaatscentrum De Uithof in Den Haag dit weekend de jaarlijkse internationale wedstrijden kunstrijden om de Challenge Cup plaatsvinden.

Voor het Nederlandse publiek dat, sinds de lang vervlogen tijden van Sjoukje Dijkstra en Joan Haanappel, nauwelijks verwend is geweest met internationale successen, is het een zeldzame gelegenheid om een klein deel van de wereldtop in actie te zijn.

Voor de internationale deelnemers zelf is de Challenge Cup één van de laatste voorbereidingen op de wereldkampioenschappen, die in april in Helsinki worden gehouden. In Finland is het hardrijden op de schaats vergelijkbaar met het kunstrijden in Nederland. Namen als Clas Thunberg, Juhani Järvinen en Leo Linkovesi behoren tot de vergane glorie van het Finse langebaanschaatsen.

Wie echter het woord kunstrijden uitspreekt, hoort onmiddelijk de naam van Laura Lepistö, de Europese kampioene van 2009. Lepistö? Wat een toeval, want wie in Finland wielrennen zegt, hoort wellicht direct de naam van Lotta Lepistö. Zij finishte namelijk als de nummer drie bij het WK 2016 dames op de weg.

Op het op een Finse sauna gelijkende parcours in Qatar, waar vorig jaar de wereldkampioenschappen op de weg werden verreden, finishte Lepistö vlak achter de gouden Amalie Dideriksen uit Denemarken en onze eigen, zilveren Kirsten Wild.

De kunstrijdster Laura Lepistö en de wielrenster Lotta Lepistö, zijn geen zussen van elkaar, zelfs geen familie, want die naam komt er veel voor. In leeftijd verschillen ze iets meer dan een jaar. Maar het blijft toevallig en uniek dat in een dunbevolkt land als Finland twee dames met dezelfde achternaam in twee verschillende sporten – en nog wel mijn favoriete - hun land op de kaart hebben gezet.

Laura werd in 2008 voor de eerste en enige keer nationaal kampioene en debuteerde op het EK met een derde plaats. Met het winnen van de Europese titel, als eerste Finse solorijdster, werd 2009 haar beste jaar. Sindsdien kan ze in Finland niet meer stuk, ook al volgden er geen verdere internationale titels meer. In 2010 werd ze tweede bij het EK, zesde bij de Olympische spelen en derde bij het WK.

Na het Olympische seizoen kreeg Laura blessureproblemen die uiteindelijk in 2012 een einde maakten aan haar wedstrijdcarrière. In Finland blijft ze onverminderd een ster.

Anders dan haar naamgenoot is wielrenster Lotta Lepistö een laatbloeister, die internationaal pas is gaan meetellen toen ze in 2014 werd opgenomen in het Zwitserse Bigla team. De veelvoudige Finse kampioene op de weg en in het tijdrijden heeft zich ontwikkeld tot een renster met een gevaarlijke eindsprint. In 2016 is ze definitief doorgebroken en wisselen ereplaatsen en overwinningen elkaar doorlopend af.

Het voorlopig hoogtepunt in haar carrière is uiteraard haar bronzen medaille bij het WK van 2016. Maar ook met haar sponsorteam stond ze op het WK-podium, na in de ploegentijdrit derde te zijn geworden. De eerste WK-medailles op de weg in de geschiedenis van het Finse dameswielrennen.

In het komende seizoen is Lotta Lepistö in de Cervélo-Bigla ploeg één van de kopvrouwen waarmee terdege rekening zal moeten worden gehouden. Misschien al in de Belgische openingskoersen van dit weekend, die samenvallen met de wedstrijden in die andere sport, het kunstrijden om de Challenge Cup.

IJs en wieler dienende, tot volgende week!

Door Ad van der Linden, 25 februari 2017 14:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web