Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

Toen Jan Janssen in 1963 gecontracteerd werd door de Franse ploeg Pelforth, moest hij zijn opwachting maken bij de materiaalsponsor van de ploeg, de fietsenfabriek Lejeune.

Hij werd bij zijn eerste bezoek aan de fabriek uitgenodigd om even bij directeur Lejeune langs te komen. Die zat in een kamer met twee deuren. Halverwege het gesprek werd Lejeune even weggeroepen en de man verliet zijn kamer door de ene deur. 

Om op hetzelfde moment weer door de andere deur binnen te komen. Toen Janssen van zijn verbazing was bekomen, besefte hij dat er twee Lejeune’s moesten zijn. Dat was zo, want Roger en Marcel Lejeune vormden samen een eeneiige tweeling.

Ze waren niet van elkaar te onderscheiden. Een jaar later kwam zwager Bébert Sauvage ook in de directie en ging het merk Sauvage-Lejeune heten. Dat heeft niet lang geduurd, want er kwam heibel in de familie. Sauvage is toen met een eigen merk doorgegaan en Lejeune werd weer gewoon Lejeune.

Door de successen van de Pelforth-ploeg kreeg het merk in de jaren zestig grote bekendheid. Ik heb niet alle details van mijn fietsen in het hoofd en ging er daarom van uit dat het wel een typische Franse fiets zou zijn.

Vrijwel zeker afgemonteerd, dacht ik, met Franse onderdelen van de merken Mavic, Huret en Simplex. Chauvinisme is niet voor niet een Frans woord. Sterker, het begrip is er uitgevonden.

Omdat ik het niet helemaal zeker wist ben ik toch maar even naar gaan kijken of mijn vermoeden klopte. Ik was verrast, want deze uit 1972 stammende fiets is geheel afgemonteerd met Campagnolo.

Dat toont aan dat Lejeune een bedrijf was dat naar kwaliteit streefde en zich niet hield aan de chauvinistische eigenwaan van: ‘het is minder, maar het is wel Frans’.

Lejeune beperkte de buitenlandse inbreng niet tot de groep, want ook de stuurbocht (Cinelli) en de zadelpen en voorbouw (T.T.T.) zijn van buitenlandse makelij.

Op de staande buis zit een sticker met de tekst: ‘Desgrange-Colombo Special Fred Debruyne’ en ik had aanvankelijk geen idee wat dat betekende.

Dankzij collega Otto Braujon weet ik het nu wel. Desgrange-Colombo was de voorloper van de wereldbeker en destijds de naam van een regelmatigheidsklassement waar een grote geldprijs aan was verbonden. De winnaar was de renner die aan het eind van een seizoen de meeste punten had verzameld.

Die punten werden verleend op basis van zijn uitslagen. De Belgische klassiekerspecialist Fred De Bruyne (en niet Debruyne, zoals op de sticker staat) heeft die prijs enkele malen gewonnen. Hij kreeg er ook nog een grote pot Brylcream bij.

Foto 1 en 2: © T&T Tekst & Traffic
Foto 3: archief dewielersite.net

Door Peter Ravensbergen, 21 februari 2017 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web