Uit de stalling van Peter R. de Fiets …

“Hier volgt het tweede deel van mijn verhaal over de gouden Bianchi. Ik heb hem gekocht vanwege de fiets, niet vanwege het verhaal. Toch is het best een leuke story. Het gaat over de Italiaan Giacinto Santambrogio. In de jaren zeventig was dat een degelijke prof. Geen uitgesproken winnaar, maar wel een coureur die zijn prijsjes pakte. En tussen die prijsjes zaten enkele wonderschone triomfen, zoals twee etappes in de Tour de France. Eén in 1975 en één in 1977. In dat laatste jaar reed hij in de ploeg Bianchi-Campagnolo, twee legendarische merknamen die een begrip zijn in de wielersport. Het was een ploeg zonder vedetten, maar de renners reden wel op het beste materiaal wat er destijds te koop was. Op zijn Bianchi, afgemonteerd met Campagnolo, won Giacinto …

… de achtste etappe van Angers naar Lorient. In die jaren werd het internationale wielrennen gedomineerd door Bernard Hinault, Joop Zoetemelk en de Raleigh-ploeg van Peter Post. De Italianen zaten in een dipje en de zege van Santambrogio werd in zijn vaderland euforisch gevierd. Hij was een held, want de Italiaanse macho-cultuur kon maar moeilijk met dat dipje omgaan. Giacinto Santambrogio werd als de paus binnengehaald en hij verloor even de realiteit uit het oog toen hij fabrikant Bianchi verzocht om het kader van de geluksfiets, waarop hij zijn heldendaad had verricht, te laten vergulden met bladgoud. Als nuchtere Hollander wil ik dat verhaal best geloven, maar als het waar is dan had die fiets natuurlijk in een museum moeten staan of onbetaalbaar zijn geweest. Daarom geloof ik eerder dat Bianchi gewoon een fiets heeft verguld voor een wielerbeurs of zo. Maar het is een mooi verhaal. Geniet van de details.

Tot volgende week!”

Peter Ravensbergen

Door Fred van Slogteren, 10 april 2007 8:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web