De Burgerlijke Stand van 10 april.

Rudy DHAENENS (1961, overleden, België)

In 1983 overkwam Gerrie Knetemann een vreselijk ongeluk in de voorjaarswedstrijd Dwars door België. Hij knalde op een stilstaande auto en hij was er vreselijk aan toe. Hij bleef bij kennis en hij had de tegenwoordigheid van geest naar de veiligheid van de berm te kruipen. De renners konden hem maar net ontwijken en koersten verder. Het peloton wacht op niemand, maar er was toch een renner die in de remmen kneep en zich over de ontluisterde Kneet boog. Hij hielp de ongelukkige Amsterdammer de ader dicht te knijpen waar het bloed als een fontein uitspoot. Pas toen er hulp was, vervolgde Rudy Dhaenens zijn weg. Met zijn daad toonde hij aan dat hij ondanks zijn wereldkampioenschap geen topcoureur was. Knetemann zou waarschijnlijk niet gestopt zijn als Dhaenens of een andere collega daar had gelegen. Dat zegt niets over de mens Knetemann, maar alles over het wezen van de topsporter. Rudy Dhaenens was geen winnaarstype, maar hij heeft een alleszins fraaie palmares bij elkaar gefietst in een negenjarige profcarrière. Hij had op beslissende momenten vaak pech. In een Touretappe wist hij in volle finale uit de groep te breken en hij had een gaatje. Gezien zijn inhoud had hij een levensgrote kans de etappe te winnen. Maar het mocht niet zo zijn. In de laatste bocht nam hij iets te veel risico en hij gleed gestrekt richting dranghekken. Voor hij het zich bewust was, was de jagende groep hem voorbij. De teleurstelling die hij als sportman toonde is me altijd bijgebleven. Hij had één hoogtijdag in zijn carrière. Dat was in het WK van 1990 in verre Japan. Vanwege die afstand was niet iedere topcoureur gedisponeerd, laat staan goed voorbereid. De Nederlandse ploeg maakte er met uitzondering van Breukink zelfs een potje van. Dhaenens was echter wel gemotiveerd en in bloedvorm en hij ging er in de finale vandoor met zijn landgenoot Dirk De Wolf. Samen bleven ze uit de greep van het peloton. Zo werd Dhaenens verrassend wereldkampioen. Het veranderde hem niet, hij bleef zichzelf en niemand heeft ooit zijn wereldtitel betwist omdat hij niet aan de kwalificaties van een toprenner zou voldoen. Veel geluk heeft de trui hem echter niet gebracht. In 1992 moest hij al op 31-jarige leeftijd stoppen vanwege een hartkwaal. Zes jaar later kwam hij om het leven toen hij met zijn auto op een paal botste. (Foto: © Cor Vos)

De andere op 10 april geborenen zijn:

BEPPU, Fumiyuki (1983, Japan)
DUQUE, Leonardo (1980, Colombia)
GIESELER, Dieter (1941, Duitsland)
KVALSVOLL, Atle (1962, Noorwegen)
VELDE, Theo van der (1963, Nederland)
ZANINI, Gianluca (1963, Italië)

Door Fred van Slogteren, 10 april 2007 0:00

Hij heeft een WK op zijn naam staan en zat vrijwel altijd vooraan in de finale, dus wel degelijk een goede renner!
En een goed mens, hij reed voor de sport niet voor geld of altijd maar winnen.
Het feit dat hij stopte om die ongelukkige Knetemann te helpen zegt veel over hem.
Een goed wielrenner en een goed mens.

Rust in vrede Rudy Dhaenens,
Rust in vrede Gerrie Knetemann.

Geplaatst door Robin Hage, 19 augustus 2012 11:15:41

Rudy Dhaenens

Een heel zachtmoedig mens, deze Rudy Dhaenens, en iemand die vaak wat somber gestemd was. Zo heeft hij nog lang nagetreurd om de dag waarop een mooie kans op de winst in Parijs-Roubaix hem door de neus werd geboord. Rudy zat diep in de finale vooruit met drie landgenoten, van wie ik me de namen Patrick Versluys en 'Flup' Vandenbrande herinner. Als oud-pistier had hij er wel vertrouwen in, die mannen op de baan te kunnen kloppen. Helaas voor hem wist Eric Vanderaerden, als Belg nummer vijf, een sublieme solojacht op de laatste lange laan naar het stadionneke met succes te bekronen en minuten later de sprint te winnen. Je had het gezicht van de totaal gedemoraliseerde Dhaenens eens moeten zien toen hij me later over die desillusie vertelde. Hij zat er nog steeds over in zak en as. Typisch een jongen die eeuwig zat te somberen en niet voor niks vaak op het kerkhof te vinden was, mijmerend bij het graf van zijn vader.

Han de Gruiter.

Geplaatst door Han de Gruiter, 10 april 2013 14:03:16

Nog even terug naar Rudy

Een heel melancholiek mens, dat lijkt me een betere omschrijving. Een warme kerel ook, die niet echt blij met de regenboogtrui kon zijn, in de wetenschap zijn medevluchter Dirk Dewolf, toch een goeie vriend van hem, in de sprint had moeten kloppen, hem aldus een desillusie bezorgend. Het tekent overigens het zonnige karakter van deze Dirk, dat hij niet eens teleurgesteld was maar juist blij om het succes van Rudy.

Han de Gruiter.

Geplaatst door Han de Gruiter, 10 april 2013 14:20:25

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web