ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Uit de ordners van Jan …

Op de cover van Wielerrevue van januari 2009 staat de foto van Marianne Vos die heel veel zin heeft in het wereldkampioenschap veldrijden in Hoogerheide.

En terecht want ze zou op zaterdag 1 februari, na Zeddam in 2007, voor de tweede keer in haar carrière als beste veldrijdster van de wereld de regenboogtrui winnen.

Ze won de eindsprint voor de Duitse Hanka Kupfernagel en de Amerikaanse Katherine Compton. Het begin van een unieke reeks want hierna zouden nog vijf titels op rij volgen.

Het is haar helaas door domme pech niet gelukt om afgelopen zaterdag in het Luxemburgse Bieles er de achtste regenboogtrui aan toe te voegen.

In het binnenwerk van dit fraai uitgevoerde blad staat een interview met De Schicht van IJzendijke, ook wel bekend onder zijn echte naam Toine van den Bunder.

Journalist Dominique Elshout schreef een prachtig artikel over deze Zeeuw die in zijn amateurtijd meer won dan Jan Raas. Hij was de onbetwiste kampioen van de lange solo en heeft nog altijd het record van meeste zeges in een jaar op zijn naam staan.

Toine brak nooit echt door omdat hij veel te vroeg stopte met wielrennen. Hij sloot zijn carrière, waarin hij 198 koersen won, al af toen hij pas 26 jaar oud was.

De Belgische klassieker Gent-Staden won hij vijf keer, drie keer schreef hij de Limburgse Hel van het Mergelland op zijn naam, won etappes en was leider in Olympia's Tour, zat in de selectie van de Olympische Spelen in Montreal, maar stapte in de bloei van zijn leven zo maar ineens uit het wielerwereldje.

"Ik had nog even met de profs meegereden, om het eens mee te maken, maar toen had ik al geen ambitie meer", zegt hij in het interview. De Schicht  is daarna niet meer gesignaleerd bij wielerkoersen.

Hij heeft zich, nadat zijn bouwbedrijf over de kop was gegaan, eerst teruggetrokken in het Limburgse Elsloo, maar woont anno 2009 in het hartje van Valkenburg.

Hij heeft samen met zijn jongste zoon weer een bouwbedrijf en verzamelt snelle en dure automobielen als hobby. Ferrari's, Rolls Royces, Mercedessen en wat er nog meer aan kapitale auto's is.

Toine van den Bunder was een uitzonderlijk wielertalent, maar hij kon niet goed van huis, werd in die tijd gezegd. Daarom heeft hij het nooit gered in het harde wielermilieu.

"Het was geen heimwee, maar ik vond het niks om wekenlang weg te zijn. Zoals naar de Olympische Spelen in Montreal. Daar voelde ik me niet thuis. Ik was blij dat het voorbij was. En met zo'n instelling kon je ook niet goed rijden."

Hij maakte furore in de criteriums, die hij meestal met een vast verzet (53x15) reed. En vaak demarreerde hij vanuit de start om daarna het hele peloton te dubbelen. Op het eind van zijn amateurtijd reed hij nog vier maanden met een Gazelleshirt bij de profs mee. Twee keer won hij een koers, in Eeklo en Sint Niklaas.

"Jan Raas reed in dat jaar voor Raleigh en hij moest mij niet zo. Dat kwam, denk ik, omdat ik meer koersen had gewonnen dan hij en meer publiciteit kreeg. Toen ik prof werd, zorgde hij ervoor dat de Raleighs mij geen meter ruimte gaven.”

Toch koestert Toine nog een mooie herinnering uit zijn koers wedstrijd in mijn wiel. Toen er een kopgroep wegreed, riep hij achter me: hé Schicht, rij jij dat gat eens dicht … Ik vond het wel mooi, dat zelfs Joop mijn bijnaam kende."

Foto: archief dewielersite.net

Door Jan Houterman, 30 januari 2017 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web