ad ad ad ad
Deel 3 is uit

“Hier volgt het meer technische verhaal over de zilvergrijze WBR racefiets van vlak na de tweede wereldoorlog, waarover ik twee weken geleden al een stukje publiceerde. Kenmerkend is het aluminium bidon die in het peloton pas halverwege de jaren vijftig vervangen werd door eentje van plastic. De houder van de pomp, want een pomphouder is iets anders, bestaat uit een soort Terry-klem die willekeurig op het frame bevestigd kon worden en aan de binnenkant was voorzien van leer om beschadiging van het frame tegen te gaan. De wielen werden vastgezet met messing vleugelmoeren. Later – in de jaren zestig – werden die als te gevaarlijk verboden en kwamen de uitvalnaven in zwang. Willem Buitendijk was nauw verbonden met de wielervereniging R.R.C. Feijenoord en de gelijknamige ronde. Komisch is het verhaal uit 1955, toen de Rotterdammer Bertus Lauwers in die Ronde van Feijenoord de zege binnen handbereik had, maar door een overstekend kind kwam te vallen, waardoor niet hij maar Jaak De Meyer de ronde won. En laat dat …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 februari 2008 10:00

© Henk Theuns

“Dit truitje is afkomstig van Jos Pronk, de zoon van Matthé senior en de jongere broer van Matthé junior. Nu kennen we Jos in deze tijd van het jaar als een renner die in de winter een aantal zesdaagsen rijdt, meestal gekoppeld aan broer Matthé. Hoewel het duo nog geen toppositie heeft gerealiseerd is aan het rijden van de twee te zien dat ze in die discipline zeker een toekomst kunnen hebben als ze zich voledig zouden specialiseren. Maar daar hebben ze waarschijnlijk geen oren naar, want ze zijn allebei op de weg succesvol. Zo won Jos in het afgelopen jaar een etappe in Olympia’s Tour en een rit in de Tour de Bretagne. Na het winnen van die laatste koers mocht hij de leiderstrui aantrekken. Deze trui om precies te zijn.

Tot volgende week!”

Henk Theuns

Geplaatst door Fred van Slogteren, 6 februari 2008 10:00

© Peter Ravensbergen

“De afkorting WBR staat voor Willem Buitendijk Rijwielen, maar het kan ook zijn dat de R voor Rotterdam staat. Ik heb altijd gedacht dat Buitendijk senior een echte Rotterdammer was, maar ik weet inmiddels dat zijn roots in Ridderkerk liggen. De afkorting kan dus ook nog ‘Willem Buitendijk Ridderkerk’ zijn, maar dat is niet waarschijnlijk want het staat vast dat hij zijn activiteiten als rijwielhandelaar en rijwielhersteller op Rotterdam-Zuid is begonnen en daar ook altijd is gebleven.
Hij schrijft dit in het jubileumboekje van  RRC Feijenoord, de wielervereniging die in het jaar 1977 vijftig jaar bestond. Hij staat daarin vermeld, samen met zoon zijn Cees overigens, als erelid. Willem schreef bij die gelegenheid dat hij er trots op was dat hij als oudst levend lid van deze wielervereniging iets mocht schrijven, en dat hij dat als 88-jarige nog mocht meemaken.
Van jongs af aan is Buitendijk bezeten geweest van de wielersport. Op Zuid, zoals de Rotterdammers zeggen, vestigde hij zijn zaak en er was al snel sprake van dat er in dat lang gediscrimineerde stadsdeel aan gene zijde van de Maas een wielervereniging moest komen. Die moest in navolging van de al bestaande voetbalclub uiteraard Feijenoord gaan heten. Willem was mede-oprichter en de familie Buitendijk bleef al die jaren de club door dik en dun steunen.
Naast zijn drukke werkzaamheden is Willem heel lang doorgegaan met lekker fietsen en hij was de eerste nationale kampioen die de club afleverde. Dat was in …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 29 januari 2008 10:00

“Om klokslag 10 op zondagmorgen stond de ploeg van ‘Man bijt hond’ bij ons op de stoep. Na een uurtje als Peter R. de Fiets gefilmd te zijn, kwam de rest van de familie aan de beurt en werd ik naar één van de schuurtjes gemanoeuvreerd. Vervolgens werd het materiaal voor de kleine tentoonstelling in mijn busje geladen en ging het naar Ahoy’. We parkeerden daar bij de rennersingang en de hele familie werd ingeschakeld om alles naar het middenterrein te sjouwen. Daar stonden we dan in het hart van de zesdaagse in het gezelschap van een vriendelijke beveiligingsbeambte. Die vroeg me of ik een favoriet had. Ik antwoordde ontkennend, maar vertelde hem dat mijn oudste dochter Susan wel een uitgesproken favoriet had in de persoon van de Deen Marc Hester Hansen, gekoppeld aan onze landgenoot Bas Giling. ‘Komen jullie dan maar mee’, zei de man daarna tegen Susan en Sophie en ze verdwenen richting rennerskwartier met de digitale camera in de aanslag. Op Marc moesten ze even wachten want die werd net door zijn soigneur ‘in de olie’ gezet,

maar toppers als Theo Bos en Aart Vierhouten waren in afwachting van die Deense meisjesdroom mooie alternatieven. U begrijpt dat ze apetrots waren en hun dag helemaal niet meer stuk kon. In de tussentijd was er veel belangstelling voor mijn uitgestalde wielerspullen. Aart Vierhouten en Danny Stam kwamen zelfs even kijken en op de vraag of er sinds de …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 januari 2008 10:00

© Peter Ravensbergen

“De oudste Rotterdamse wielervereniging, opgericht in 1910, is vernoemd naar het café waar men destijds samenkwam, genaamd Apollo. Het was een hechte club wielerfanaten, maar in het begin van de jaren dertig kwam er heibel in de tent en in 1934 ontstond er zelfs een scheuring. De ene partij ging als Apollo verder en de andere ruziemakers richtten een nieuwe vereniging op met de heldhaftige naam: De Rotterdamse Leeuw, kortweg DRL. In die periode bestond ook de wielervereniging RRC De Pedaalridders al, de vereniging van De Spaanse Polder die in 2010 haar honderdjarig bestaan hoopt te vieren.
In de jaren vijftig was de ruzie al lang vergeten en DRL en Apollo besloten tot samenwerking. In 1971 gingen de twee clubs op in een nieuwe vereniging met de naam RWC Ahoy.
Op de foto zien jullie een groen baanframe, eentje van voor de tweede wereldoorlog met een trapstel waar een blokketting op past. Zoals duidelijk te zien is, moet dit antieke kader nog gerestaureerd worden en de grootste uitdaging is er de juiste ketting bij te vinden. Helaas zijn dit soort kettingen tegenwoordig uiterst zeldzaam. De groene kleur is ontleend aan het stadswapen van Rotterdam en de vraag is van welke van de genoemde verenigingen reden de leden op zo’n groene fiets? Apollo, De Rotterdamse Leeuw, De Pedaalridders of Ahoy?
‘Ahoy’ is een typisch Rotterdamse …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 januari 2008 10:00

© Peter Ravensbergen

“Hier volgt het laatste deel van de trilogie over mijn Gazelle fiets, waarmee ik mijn wereldreis heb gemaakt. De bagagedragers waren van het merk Jim Blackburn en dat is een verhaal apart. Blackburn heeft zijn sporen verdiend in de ruimtevaart en zijn dragers waren gefabriceerd van getordeerd aluminium en daardoor onverwoestbaar. Het gevolg is een levenslange garantie, want het is werkelijk het neusje van de zalm en daarom natuurlijk ook peperduur. Ik kwam echter bedrogen uit, want ergens midden in India in een door god verlaten stuk begon de rechter voortas vervaarlijk te klapperen en ik realiseerde me dat die herrie het gevolg was van een afgebroken stuk van de lowrider die tegen de spaken aan liep. Als kind maakte je dat geluid voor de lol, door een stukje karton met een knijper aan je spatbordvork te bevestigen en dat ratelde dan over de spaken. Hier was echter geen lol aan, want als een kamikazepiloot moest ik me in een afdaling vooroverbuigen en met één hand de drager uit de spaken trekken, terwijl ik met de andere remde tot ik er kramp in kreeg. Uiteindelijk heb ik me maar in de berm laten vallen om tot stilstand te komen. Wat heb je aan een levenslange garantie als je …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 december 2007 10:00

© Peter Ravensbergen

“Over mijn Gazelle Randonneur Trophy, waarmee ik ooit de wereld ben rondgefietst ben ik nog lang niet uitgepraat. Op zo’n tocht spelen de kleinste onderdelen soms de grootste hoofdrol, zeker als ze het in de middle of nowhere voor gezien houden. Daarom koos ik vooraf zo veel mogelijk het beste van het beste om zo goed mogelijk voorbereid aan die uitputtingsslag voor mens en materiaal te beginnen. Een goed voorbeeld zijn de spaken van D.D.T. Die waren double butted van RVS en voor de zekerheid nam ik nog een aantal reservespaken mee voor het geval dat. Om ruimte te besparen heb ik die in de zadelpenbuis van het frame laten zakken.
De banden waren van het merk Continental, waarvan het loopvlak verstevigd was met Kevlar. Op de foto kun je zien dat ik het canvas in Turkije heb moeten repareren. Bij opruimwerkzaamheden kwam ik laatst een kistje tegen met alle onderdelen die tijdens de wereldreis kapot zijn gegaan. Het pignon tandwiel 22, was meer een wrijvingswiel geworden en leek op een kindergebitje van een zesjarige. De ketting werd elke 15.000 kilometer vervangen, omdat de geleiderolletjes totaal versleten en afgebrokkeld waren. Onderweg …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 december 2007 10:00

“0p 1 november vierde ik mijn vijftigste verjaardag, een mijlpaal zo te zeggen. Die avond thuisgekomen draaide ik het schutblad van de kalender naar november en ik zag op de laatste dag van de maand een notitie staan dat dit de slotdag zou zijn van de Flandria tentoonstelling in het Belgische Roeselare. Die zaterdag daarop gaf ik me zelf een extra presentje door om zeven uur ’s ochtends in de auto te stappen op weg naar het fietsmuseum, waar ik op het Polenplein om tien over half tien de auto voor het museum parkeerde. Ik las dat het van tien tot twaalf uur en van half twee tot vijf geopend zou zijn. Ik keek op mijn horloge en zag dat ik de eerste klant van conservator Freddy Maertens zou zijn en ik verheugde me op de Flandria relikwieën, gelijk een paus in het voorportaal van de Sint Pieter. Ik had dan wel geen kalotje op, maar de natuur heeft na een halve eeuw ook zijn werk gedaan. Ik kan met mijn kransje zo het klooster in.
Het fietsmerk Flandria heeft in de periode van 1959 tot en met 1979 een onuitwisbaar spoor nagelaten. Oneerbiedig gezegd hebben ze in die jaren 429 professionals versleten, waaronder Nederlandse klasbakken als Post, Zoetemelk en Janssen.
Naar aanleiding van deze tentoonstelling is er een prachtig boekwerk verschenen van de hand van Mark Van Hamme, uitgegeven door De Eeclonaar. De foto die u hier ziet is van enkele jaren geleden, waarbij ik Freddy vroeg of dit een officieel door hem gedragen shirt met handtekening was en tot mijn genoegen heeft hij dat volmondig beaamd. In de plastic tas waar het Flandria boek in zat, was Freddy zo vriendelijk een bidon van Assos weg te steken, zoals hij dat op z’n Vlaams zegt. Hij deelde mee dat hij voor dit Zwitserse merk als importeur voor België gewerkt heeft en dat dit een presentje was. De A van Assos deed bij mij een belletje rinkelen. Het onverslijtbare …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 november 2007 10:00

“Gazelle Randonneur Trophy is de volledige naam van dit voor mij zeer speciale rijwiel. Het is niet zo maar een fiets, maar een kameraad, lotgenoot zo u wilt, waarmee ik van 1986 tot en met 1988 de wereld ben rondgefietst. Hij kwam na vele jaren van onzichtbaar bestaan tevoorschijn vanonder het afdakje in de tuin, bedekt met een dikke laag stof en spinrag. Omdat het wrakke bouwsel op instorten stond, moest er eindelijk iets aan gedaan worden en veertien noodlijdende fietsen kwamen na verwijdering van dekzeilen tevoorschijn. Ze waren jarenlang blootgesteld geweest aan de elementen en wel zodanig dat het voor de andere dertien racefietsen te laat was en die inmiddels op de schroothoop zijn beland, wat natuurlijk eeuwig zonde is. Maar mijn Gazelle heeft het overleefd en ik schaam me een beetje dat ik zo slecht voor mijn gabber van toen heb gezorgd. Maar zo gaat het helaas als je een huis vol …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 oktober 2007 10:00

© Peter Ravensbergen

“Onder het motto één foto zegt meer dan duizend woorden moet ik nog even kwijt dat in mijn vorige bijdrage de foto van Toni Rominger op de tijdritfiets is gemaakt bij de Olympische Spelen van Atlanta van 1996. Dat is bijvoorbeeld te zien aan het oranje politie hesje op de foto. Rominger stelde overigens teleur bij die spelen, ondanks het mooie materiaal. Het was de eerste Olympiade waaraan ook professionals mochten deelnemen. Winnaar van de tijdrit over 52,2 kilometer werd Miguel Indurain, in dat jaar door de EPO onttroond als Tourwinnaar, maar tegen het horloge nog steeds superieur. Tweede werd diens landgenoot Abraham Olano en derde werelduurrecordhouder Chris Boardman. Rominger, eveneens een gekend tijdrijder, werd pas vijfde op precies twee minuten van Indurain. De Zwitsers waren hevig teleurgesteld, maar gelukkig werd Pascal Richard de eerste professionele Olympische kampioen op de weg. Aan het materiaal zal het niet gelegen hebben dat Rominger niet kon brengen, waarvoor hij naar Atlanta was afgereisd. Zijn fiets (nu mijn fiets), één uit het …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 oktober 2007 8:00

« Vorige 1 2 3  ... 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18  ... 19 20 21 Volgende »