Jenny DE SMET (1958, België)

Deze Belgische wielrenster was eind jaren zeventig en begin jaren tachtig zes keer kampioen van haar land. Twee keer in de jeugdrangen, nieuwelingen en junioren, en vier keer bij de dames senioren. Drie keer op de baan in de discipline der achtervolgsters en een keer op de weg. In haar eerste jaar bij de senioren werd ze al geselecteerd voor het WK. Dat was vlak bij huis in Heerlen in Nederlands Limburg. En daar werd ze tweede achter de toen 17-jarige Nederlandse Petra de Bruin. Ik zou haar al lang vergeten zijn als ze niet een schitterende val had gemaakt. Er zijn valpartijen in de wielersport waarbij je hart ineenkrimpt en je maag zich langzaam omdraait. Dit was er zo één. Cor Bijster, de Nederlandse bondscoach voor de vrouwen had met zijn meiden afgesproken dat ze er een lange sprint van moesten maken als het op een massaspurt zou aankomen. Dat had Petra goed in haar oren geknoopt en op achthonderd meter voor de streep demarreerde de Nieuwkoopse met alle macht die ze in haar stevige lijf had. Ze was direct los van de groep en als ze tot de streep had doorgemaald had ze met tientallen meters voorsprong gewonnen. Speaker Chris Delbressine zag dat dan ook gebeuren en hij draaide zijn stemgeluid naar het opperste volume en kondigde ver voor de finish de overwinning van Petra aan. Hij schreeuwde het uit: PETRA DE BRUIN DE NIEUWE WERELDKAMPIOENE!!! Petra hoorde dat ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 juli 2008 22:00

Cor de BEST (1918, overleden 27.01.2006, Nederland)

Cor de Best kennen we vooral als stayer, die in de jaren vijftig de pech had dat er in Nederland twee concurrenten waren die hem meestal overtroefden en er internationaal heel veel goede stayers waren. "Hij was wat te lang, waardoor hij niet voldoende goed achter die gangmaker kon kruipen", vertelde Jan Pronk, in die jaren negen keer Nederlands kampioen achter grote motoren, me eens. Hoe het ook zij tussen 1948 en 1953 was de Haarlemmer een geduchte klant achter de motor. Vijf keer derde achter Jan Pronk en Kees Bakker en één keer kampioen van Nederland. Dat was in 1953 het jaar dat hij zijn stadgenoot Cor Bijster en Kees Bakker aftroefde. Bij de wereldkampioenschappen bereikte hij in die jaren twee keer de finale, maar nooit stond hij op het podium. In 1950 was hij zesde en in 1948 vierde, net naast het ereschavot. De Best begon eind jaren dertig met wielrennen en hij legde zich hoofdzakelijk toe op wegkoersen. In 1939 behaalde hij in die discipline vijf zeges en in 1941 werd hij in het wegkampioenschap van Nederland tweede bij de amateurs. Een jaar later stapte hij over naar de klasse van de onafhankelijken, waarbij je zowel bij de amateurs als bij de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 juli 2008 22:00

Björn LEUKEMANS (1977, België)

De boeken van Franz Kafka, de beroemde Tsjechische schrijver die de onmacht van de mens beschrijft die bureaucratie en systemen wil bestrijden, liggen ongetwijfeld op het nachtkastje van Björn Leukemans. Sinds het WK van 2007 zit deze Vlaamse renner gevangen in de zuignappen van een moeras dat hem langzaam de diepte in zuigt. Niemand steekt een poot uit om hem te helpen en niemand kan een poot uitsteken om hem te helpen, zo onmachtig is de wielersport geworden. Na een mooie uitslag op dat WK testte hij positief op testosteron, dat in een product zit dat hem door de ploegarts van Predictor-Lotto was voorgeschreven. Een middel dat niet op de verboden lijst staat van de Belgische wielerbond. Nadat hij zich daarvan had vergewist heeft Björn het medicijn in volste vertrouwen genomen. Wat moet een renner anders? Hij kan zijn ploegarts toch wel vertrouwen? En de ploegleiding? Maar de bazen van Lotto ontsloegen de renner en de ploegarts en wasten vervolgens hun handen in onschuld. Björn werd voor twee jaar geschorst. Inmiddels is hij al voor diverse beroepskamers geweest. Bij de laatste zitting medio mei is zijn schorsing opgeheven waarna de UCI hem de whereabouts-formulieren heeft toegezonden. Maar of hij daar iets mee opschiet is de vraag. De Disciplinaire Raad is een nieuw proces aan het voorbereiden en na een voor Björn ongunstige uitspraak kan de schorsing zo weer geactiveerd worden. En het seizoen 2008 is al bijna halverwege. Björn mag fietsen, maar hij heeft geen ploeg en er is geen ploeg geïnteresseerd omdat zijn naam bezoedeld is. De angst van de grote ploegen om een renner in dienst te hebben waar - al dan niet terecht - een luchtje aan zit, is groot want de oppermachtige organisatoren van de grote wedstrijden kunnen zo'n ploeg gewoon weigeren. En dan sta je als ploeg, ondanks een miljoeneninvestering voor een ProTour licentie, publicitair met lege handen. Het is om wanhopig van te worden. Björn Leukemans beleefde in 2007 een prachtig seizoen, met eigenlijk wel een soort doorbraak. Hij had besloten alles op de voorjaarsklassiekers te zetten en hij behaalde ereplaatsen in Dwars door Vlaanderen en de Brabantse Pijl. Als debutant in Parijs-Roubaix danste hij over de stenen en ontdekte in zijn achtste jaar als beroepsrenner dat dat zijn wedstrijd is. Door onervarenheid met het parcours miste hij het podium op een haar en was hij vastbesloten in 2008 beter voorbereid in Compiègne van start te gaan. Maar Björn zit thuis, terugdenkend aan zijn prachtige prestatie vorig jaar in de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 30 juni 2008 22:00

Sylvain CHAVANEL (1979, Frankrijk)

De oudste van het broederpaar Chavanel is al sinds 2000 beroepsrenner en zijn carrière kun je het best omschrijven als wissel- vallig. Hij behaalt soms verrassende overwinningen, maar staat dan weer een paar jaar droog. Dit jaar lijkt hij eindelijk echt door te breken, want behalve een fraaie tweede plaats in de Ronde van Vlaanderen won hij in diezelfde periode ook nog twee semi-klassiekers in België. Dwars door Vlaanderen en vooral de Brabantse Pijl zijn prestigieuze wedstrijden die veel renners graag op hun palmares zouden hebben. Maar Mimo (zijn bijnaam) liet het daar niet bij. Hij won ook etappes in de Ronde van de Middellandse Zee, Parijs-Nice en de Catalaanse Week. Dat lijkt voor deze klimmer en tijdrijder een mooie opmaat voor de Tour de France, maar begin van deze maand werd bekend dat Sylvain last heeft van rugklachten, waarbij rekening wordt gehouden met een hernia. Cofidis heeft de ploeg nog niet bekend gemaakt, dus is het afwachten of de Fransman zal starten. Hij rijdt al weer zo'n vier jaar voor de Franse telefonische kredietverstrekker die vorig jaar bekend maakte met de sponsoring te zullen stoppen. Dat besluit werd later herroepen, ondanks de negatieve publiciteit die de ploeg kreeg nadat hun renner Cristian Moreni in de Tour van 2007 positief bleek te zijn. Cofidis trok zich als ploeg direct uit de Tour terug, maar de sponsor gaat toch door. Chavanel bleef muisstil, terwijl hij zich in het begin van zijn carrière erg druk maakte over ongenuanceerde beschuldigingen aan het adres van de hele wielersport, terwijl andere sporten ongemoeid blijven. "Als een tennisgrootheid als John McEnroe bekent dat hij doping heeft gebruikt, dan is dat slechts een kort berichtje in de krant, maar als een onbekende renner betrapt wordt is dat een maand lang voorpaginanieuws." Of Sylvain Chavanel dit jaar nog ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 29 juni 2008 22:00

Gerben LÖWIK (1977, Nederland)

Er zijn van die renners in dienst van Rabobank van wie je bijna nooit iets hoort, een uitslag leest of wat dan ook, maar die jaar na jaar wel een nieuw contract krijgen. Jantje Boven was er jarenlang zo één en ook de Duitser Grischa Niersmann. Gerben Löwik is op weg er een te worden, want na een eenjarig dienstverband in 2001 keerde de renner uit Vriezenveen in 2005 bij de Nederlandse miljoenenformatie terug. Sindsdien hoor je bijna niets meer over hem en zijn laatste overwinning dateert van 30 juli 2004, toen hij in België het eindklassement won van de Tour de la Region Wallone. Om de waarde van renners als Boven, Niersmann en Löwik te kunnen inschatten moet je bij de kopmannen en ploegleiders van de ploeg terecht, want zij zien van dichtbij wat deze mannen voor de ploeg doen als er geen camera in de buurt is. Knechten is hard werken, maar het wordt goed betaald en geld verzoet de arbeid, zei mijn moeder altijd. Ze verdienen er kennelijk meer mee dan met een baan in het bedrijfsleven, waarvoor Löwik een studie International Business volgde aan de Universiteit van Maastricht. Ik weet niet of hij daar nog wat mee kan als hij over een aantal jaren stopt, maar scholing is nooit weg. Maar hij zal wel op zijn pootjes terechtkomen, want doorzetten kan Gerben. Hij heeft in zijn wielercarrière al heel wat ongemak overwonnen en is steeds weer teruggekomen. Korte en lange uitschakelingen door valpartijen, een elleboogbreuk en zitvlakblessures staan op zijn lijstje van ellende, dat iedere beroepsrenner kan overleggen. Hij gaat dit jaar niet mee naar de Tour, maar hij reed dit jaar al wel de Giro en ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 28 juni 2008 22:00

BRAMATI, Davide (1968, Italië)
HESTER HANSEN, Marc (1985, Denemarken)
KIRYIENKA, Vasil (1981, Wit Rusland)
PIEL, Roger (1921, overleden, Frankrijk)
RUDNICKI, Dariusz (1981, Polen)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 27 juni 2008 22:00

Paul WELLENS (1952, België)

Van de jaren dat Nederland de grootste successen behaalde in de Tour de France kan ik de namen van de renners die in onze nationale ploeg reden van voor naar achter in alfabetisch volgorde opdreunen, zonder ook maar een moment te haperen. De nationale ploeg van 1953 won het algemeen ploegenklassement, de Nederlandse ploeg van 1968 had de eerste Nederlandse Tourwinnaar in haar midden en de TI-Raleigh-ploeg van 1980 de tweede. Die laatste ploeg was niet geheel Nederlands, want er zat ook een Belg in. Paul Wellens die met weemoed terugdenkt aan de drie jaren dat hij in die ploeg reed. Ze begrepen hem daar. Hij was een klimmer en een echte ronderenner en hij wilde het liefst dat hij in die kwaliteit optimaal werd ingezet. De komst van Zoetemelk naar die ploeg in 1980, zorgde echter voor wat verschuivingen in de hiërarchie en Wellens vertrok eind 1980 naar Boule d'Or, de ploeg van Lomme Driessens. Die gebruikte de renner uit Koersel helemaal verkeerd, want die bombardeerde hem tot een man voor de voorjaarsklassiekers om Freddy Maertens uit de wind te houden en sprinten aan te trekken. Het heeft zijn carrière bekort want op 33-jarige leeftijd nokte hij er mee en begon een rijwielzaak in Lummen. Zijn mooiste jaar bij de beroepsrenners was in 1978, zijn eerste jaar bij Raleigh. Hij won een bergetappe in de Tour de France en het eindklassement van de Ronde van Zwitserland. Die laatste ronde zat hem aan het hart gebakken, want hij presteerde er altijd op hoog niveau. Brede wegen en goedlopende cols behoorden tot zijn favoriete parcoursen. Ploegmaat Hennie Kuiper effende de weg voor zijn offensief en hij won de etappe en de ronde. Samen met Kuiper had hij per fiets de bergetappes verkend en het scenario voor de rit naar Super Besse had hij in zijn hoofd zitten toen hij aan die dertiende etappe begon. Vlak voor de ravitaillering ging hij er vandoor en toen het peloton even de tijd nam om de inhoud van de etenszakken in de koerstruien te proppen, had Paul al een minuut te pakken. Hij reed vijftig kilometer solo en won de rit. De groep liet hem lang begaan, maar in de laatste tien kilometers vloog het tempo fors omhoog, anders had Wellens ook de gele trui gegrepen. In het eindklassement werd hij zesde op bijna een kwartier van winnaar Bernard Hinault. In een interview met Dominique Elshout uit 2004 lees ik, opgetekend uit de mond van Wellens, nog een mooie anekdote over de tegenwoordige ceremoniemeester van de Tour de France. Toen Wellens en Hinault met hun ploegen eens in hetzelfde hotel waren ondergebracht, stond er op een avond een ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 26 juni 2008 22:00

Armand DE LAS CUEVAS (1968, Frankrijk)

De zoon van een Spaanse vader uit Bilbao en een Franse moeder voelt zich in de eerste plaats Fransman, ondanks zijn prachtige Spaanse naam. Hij was in het midden van de jaren negentig een goede renner die echter maar net boven het knechtendom uitstak. Hij knechtte een aantal jaren voor Indurain en viel zelf nauwelijks op. Alleen in de tijdritten, want dat kon hij goed en in die ritten is er niks te knechten. Dan mag je zelf laten zien wat je kan. De meeste onderhorigen doen geen enkele moeite om in een rit tegen het horloge iets te laten zien, maar De Las Cuevas greep die gelegenheden aan om zich in de kijker te rijden. Zoals in 1992 toen hij in de Tour debuteerde en direct tweede werd in een tijdrit in Luxemburg. Achter Indurain weliswaar, want die was in die discipline jarenlang ongenaakbaar. Zijn ploegleider Echavarri was niet zo gelukkig met die krachtsinspanning want hij had De Las Cuevas mee naar de Tour genomen om Don Miguel in het hooggebergte bij te staan. Dan moet je niet je krachten vergooien ter meerdere glorie van jezelf, was het standpunt van de ploegbaas. Wie naar de erelijst van Armand kijkt, stelt vast dat hij vooral in zijn element was in korte, maar zware rittenkoersen. Hij won de Ster van Bessèges en de Dauphiné Liberé en behaalde ereplaatsen in Parijs-Nice en de Ronde van Romandië. Verder was hij kampioen van Frankrijk op de weg en derde in het WK achtervolging. In de grote ronden heeft hij nooit potten gebroken. Hij viel meestal voortijdig uit. In de Tour werd hij een keer 62e en in de Giro 38e en een keer 43e. De Vuelta heeft hij nooit tot een goed einde gebracht. Over De Las Cuevas gingen nogal wat vreemde verhalen. Zo zou hij al als kind met de rechter in aanraking zijn geweest, een zwerversbestaan hebben geleid en zijn leven hebben gedeeld met een vrouw die dertig jaar ouder was dan hij. Hij heeft die berichten nooit ontkend, maar ook nooit bevestigd. None of your business, was zijn parool. Feit is ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 26 juni 2008 5:00

Ferdi VANDENHAUTE (1952, België)

Een heel goede renner maar een vloek om naar te kijken. In lelijkheid van fietsen overtroefde Ferdi coureurs als Briek Schotte en Michel Pollentier en dat wil wat zeggen. Net als bij Polleke vroeg je je altijd af hoeveel harder hij zou kunnen gaan als hij bewegingloos op de fiets zou zitten en alleen de beentjes zou laten malen. Maar met die inefficiënte stijl, waarbij hij ook nog opvallende gezichtsgrimassen maakte, reed hij al zo ontiegelijk hard. De Oost-Vlaming leek voor het onderwijs in de wieg gelegd, maar net als de gediplomeerde onderwijzer Peter Winnen koos hij voor de koers. Hij was een jachtrijder die ook nog aardig kon sprinten. Zijn grootste overwinning was die in Gent-Wevelgem in 1978. Op vijftien kilometer voor de meet ging hij er alleen vandoor en hij pakte snel een halve minuut. Toen maakten drie renners zich uit het peloton los en begonnen aan de achtervolging. Het waren Francesco Moser, Walter Planckaert en Jan Raas, namen om in die tijd bij te verbleken. De renners waren onderweg van alles tegengekomen. Stormwind, regen, hagel, ja zelfs sneeuwbuien en het was bitter koud. Maar daar was in die finale niks van te merken. Ferdi ging in zijn bonkige stijl voorop en de drie er achter gaven alles. Maar ze kwamen geen seconde dichterbij. Ferdi begon heel laat aan de wielersport, toen hij al op de academie voor lichamelijke opvoeding zat om gymnastiekleraar te worden. Hij ging als 'student' rijden, dat was kennelijk toen een aparte categorie in België. Hij won alles, reden waarom hij zich bij de amateurs aanmeldde. In 1976 vroeg hij een proflicentie aan om eens te zien hoever hij kon komen. Een echte topper werd hij niet, maar hij verdiende met de velo aanzienlijk meer dan een gymleraar op school. Hij bleef beroepsrenner tot 1987 en hij realiseerde een fraaie palmares. Behalve Gent-Wevelgem, ging hij in zijn laatste jaar als prof ook vooraan in het Belgisch kampioenschap. Verder won hij enkele Belgische semi-klassiekers en een hele ris kermiskoersen. Op de baan stond hij ook zijn mannetje. Bij de amateurs was hij twee keer nationaal kampioen in het achtervolgen en bij de profs tweevoudig kampioen Omnium. Met Patrick Sercu was hij eenmaal de beste in het kampioenschap Ploegkoers. Ik meen dat hij na zijn rennerstijd even ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 juni 2008 5:00

Remco van der VEN (1975, Nederland)

In 1997 won Remco van der Ven op 21-jarige leeftijd Olympia's Tour en die zege had hij waarschijnlijk niet behaald als er niet een virus-epidemie in het peloton was uitgebroken waar de twee sterkste ploegen de dupe van werden. Maar ook dat hoort bij het wielrennen en Remco werd de trotse winnaar van het oudste Nederlandse wielermonument. Het was voor hem een kruispunt in zijn carrière en hij zei in Wieler Revue: 'Ik wil binnen anderhalf jaar zekerheid hebben over mijn toekomst. Als ik dan prof ben of signalen heb ontvangen dat ik daar kans op maak, ga ik door. Anders ga ik recreatief fietsen en geef ik voorrang aan mijn maatschappelijke carrière.' Een jaar later was hij prof. Bij TVM Farm Frites. Dat was in 1998 en dat was het jaar van de Tour de dôpage, waardoor de naam TVM op negatieve wijze door de hele wereld ging. TVM dat al jaren in de wielersport zat, ging nog wel een jaartje door maar de lol was er af. Schaatsers waren betere en schonere publiciteit en co-sponsor Farm Frites nam de boedel over. Ook dat werd een debacle en eind 2000 moest een hele reeks Nederlandse beroepsrenners op zoek naar een sponsor. De Bankgiroloterij speelde de reddende engel en er ontstond een sterke ProContinental-ploeg onder leiding van Arend Scheppink. Ook Remco vond een plaatsje in die ploeg maar grote uitslagen heeft de Montfoorter niet gerealiseerd. Eind 2004 stopte de Bankgiroloterij vrij plotseling met de sponsoring en het duurde even voor Shimano als hoofdsponsor in de wielersport stapte. In die tussentijd kwam  Remco onderdak bij ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 24 juni 2008 5:00

« Vorige 1 2 3  ... 607 608 609 610 611 612 613 614 615 616 617  ... 690 691 692 Volgende »