Ab DONKER (1930, Nederland)

Eigenlijk had ik vandaag over Herman Frison zullen schrijven, de Belgische oud-coureur die vandaag 47 jaar wordt. Maar het werd Appie Donker, omdat mijn Limburgse wielervriend Theo Buiting mij in het afgelopen weekend deze mooie foto mailde. Een foto van de Amsterdamse wielrennende loodgieter Ab Donker die vandaag 78 jaar wordt. In goede gezondheid, want in het laatste nummer van De Muur haalt hij levendige herinneringen op aan wijlen Wim Holleeder, een collega-wielrenner uit het begin van de jaren vijftig toen Appie een van de beste amateurs van Nederland was. Die Holleeder is ooit in een erotische stemming aan de verwekking van een kind begonnen, zonder te weten – gelukkig maar – dat hij de kiel legde voor een gangster die het afgelopen jaar vrijwel dagelijks in het nieuws was. Daaraan ontleent Wim Holleeder postuum nog enige bekendheid, terwijl Appie als keurige loodgietersbaas in ruste vrijwel vergeten is. Hij hield zielsveel van de wielersport en hij is er tot bijna zijn veertigste mee door gegaan. Hij had zeker talent, maar hij is in de verkeerde tijd geboren. De reden om hier Appie uit de Gerard Doustraat nog eens voor het voetlicht te halen is die mooie foto van Theo. De coureur van weleer heeft kennelijk gewonnen en wordt na zijn zege geconfronteerd met een rondemiss met voldoende in huis om na een koers van een kilometertje of honderd de resterende gretigheid in Appie te doen ontwaken en wellustig in haar te happen. Het koesteren van sexuele gevoelens mocht toen niet van de publieke opinie en van de kerk, maar Appie was dat even vergeten toen dat ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 april 2008 0:00

Frank SCHLECK (1980, Luxemburg)

Zijn wedstrijden komen er weer aan en dan zullen we de naam van Frank zeker gaan horen. De Amstel Gold Race en in de twee Waalse klassiekers zal hij zich zeker manifesteren. De Gold Race won hij al eens in 2006, het jaar waarin hij ook in de Tour de France de rit naar l’Alpe d’Huez won. Hij had toen een superdag, want normaliter is hij meer een man voor de heuvels en het middengebergte dan voor het hooggebergte. Als zonen van oud-beroepsrenner Johnny hebben hij en zijn jongere broer Andy het wielrennen met de paplepel ingegoten gekregen. En wat ze thuis niet aan wijze lessen hebben meegekregen dat heeft Bjarne Riis die twee snoepjes wel bijgebracht, want snoepje of lekkernij is zo ongeveer de vertaling van de naam Schleck. Het zijn twee geweldige talenten. Andy nog iets meer dan Frank, maar ze kunnen er allebei wat van. Ik ben heel benieuwd wat er met die CSC-ploeg gaat gebeuren als de sponsor er aan het eind van dit jaar mee stopt. Wordt het als collectief overgenomen door een nieuwe hoofdsponsor of komen de ploegleiders als zwevende roofvogels op de renners af om er een of twee over te nemen? De tijd zal het leren en de renners weten dat ze er dit jaar alles aan moeten doen om zo aantrekkelijk mogelijk in de etalage te staan, als het straks zo ver is. De Schleckjes hoef je daarvoor niet aan te moedigen, want ze hebben ambitie te over. Hopelijk slaagt Frank er dit jaar ook in om iets geconcentreerder te koersen, zodat hij niet steeds op cruciale momenten op het asfalt ligt omdat hij weer een valpartij heeft veroorzaakt. Dat mag een ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 april 2008 0:00

DE BONIS, Francesco (1982, Italië))
DE CNIJF, Roger (1956, België)
DE LAET, Karel (1934, België)
HERNANDEZ HERNANDEZ, Joaquin (1964, Spanje)
HINSEN, Jos (1931, Nederland)
KOKKELKOREN, Martin (1969, Nederland)
LAPAGE, Lorenzo (1966, België)
MIARA, Krzysztof (1983, Polen)
GONTCHENKOV, Alexandre (1970, Oekraïne)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 april 2008 0:00

Tim KRABBÉ (1943, Nederland)

Een forse buitenbeen in de wielersport, deze telg uit een artistiek geslacht van kunstschilders, schrijvers en acteurs. Hij wist op jeugdige leeftijd al dat hij schrijver zou worden, want dat was hem geopenbaard, zo vertelde hij me eens. Inmiddels heeft hij een bibliografie waar je ‘U’ tegen zegt met daarin diverse bestsellers, waarvan sommige al talloze malen zijn herdrukt en in vele talen vertaald en soms ook verfilmd. Hij was in de jaren zestig een sterk schaker, een bezigheid waar hij nog steeds graag over schrijft. Maar de wereld echt verbazen deed hij toen hij eind 1972 een licentie aanvroeg om wielrenner te worden. Tim is fors behaard en hij zorgde direct voor een vaak navertelde anekdote door in zijn eerste wedstrijd aan de start te verschijnen met lang zwart haar, een grote snor en ongeschoren benen. Erger kun je de wielersport niet beledigen, maar hij leerde snel. Werd zelfs een verdienstelijk amateur- en later veteraanrenner, hoewel hij natuurlijk veel te laat met die sport is begonnen om er echt iets van te kunnen maken. Nadat we in de wielersport jarenlang niets van hem hadden vernomen werd hij enkele jaren geleden opnieuw begeesterd van de sport op twee wielen, onder meer omdat hij jaarlijks moet meefietsen in de naar hem vernoemde wedstrijd, die het decor was voor zijn bestseller ‘De Renner’ uit 1978. Verder is Tim Krabbé bekend om zijn vaak afwijkende meningen. Als iedereen roept dat iets wit is, mag hij er graag voor gaan zitten om omstandig uit te leggen dat het zwart is. Zo was hij een van de mensen die in mijn boek over Joop Zoetemelk een mening mocht geven over de grootste renner die ons land heeft voortgebracht. Waar alle anderen zich uitputten om te benadrukken hoe groot Joop als coureur en mens was en is, daar pakte Tim genadeloos uit. Joop raakte het allerminst, want iedereen heeft recht op zijn eigen mening, zei hij, maar ik ontving na verschijning van het boek tal van reacties met als teneur dat die Krabbé absoluut geen verstand van wielrennen heeft. Maar net als Joop deert hem dat niet, want Joop is Joop en Tim is Tim. Nederland weet niet zo goed ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 april 2008 0:00

CAPIOT, Johan (1964, België)
DOMINGUEZ MUÑOZ, Sergio (1986, Spanje)
HIDDINGA, Henk (1942, Nederland)
HUISJES, Jan (1951, Nederland)
LOON, Anjo van (1962, Nederland)
MOREAU, Christophe (1971, Frankrijk)
ORSOUW, Marc van (1964, Nederland)
PAUWELS, Kevin (1984, België)
POELS, Norbert (1983, Nederland)
RIBERA, Daniel (1975, Spanje)
SWELM, Jan van (1916, overleden 1979, Nederland)
TERWEDUWE, Kenny (1988, België)
TRAVERSONI, Mario (1972, Italië)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 april 2008 0:00

Frans de VRENG (1898, overleden 13.03.1974, Nederland)

Deze wielrenner uit een heel ver verleden was een rasechte Amsterdammer. Hij leeft alleen nog in de herinnering voort als de renner die samen met Piet Ikelaar op de tandem in 1920 een bronzen medaille won bij de Olympiade van Antwerpen. Gelukkig Antwerpen, want de atleten van toen moesten maar zien hoe ze er kwamen en Antwerpen was toen nog een wereldreis vanuit Amsterdam. Het duo De Vreng en Ikelaar kwam er op tijd aan en ze werden er met hun dubbele fiets derde achter de tandems van Engeland en Zuid-Afrika. De Vreng was een sprinter en in die discipline kon hij aardig meekomen. Er waren in die tijd echter zo veel goede sprinters dat hij het nooit tot een kampioenschap heeft gebracht. Daarom is die bronzen plak uit 1920 het enige wapenfeit dat in de herinnering is gebleven. Als zoon van een kroegbaas werd Frans de Vreng op de Zeedijk geboren en het was in die tijd vanzelfsprekend dat je in de voetsporen van je vader trad. Zo werd Frans kastelein van Café De Waag op de Zeedijk 130. Na de oorlog werd in de Amsterdamse binnenstad het Café Cabaret populair. Dat was een gewone kroeg net als alle andere, maar met levende muziek. Meestal een accordeonist die in een hoekje zat te spelen en dan regelmatig een borreltje kreeg aangeboden van de stamgasten. De Vreng had voor dat doel een mooie zaak op het oog in de Warmoesstraat, maar hij vreesde dat hij de loop er niet in zou kunnen krijgen met alleen de naam De Vreng. Uit zijn wielrennerstijd kende hij Piet Moeskops goed en dat was nog steeds een beroemdheid. En zo vroeg hij de vijfvoudig wereldkampioen sprint of hij diens naam op de gevel mocht zetten. Daar had De Lange geen bezwaar tegen en zo was er in de Warmoesstraat jarenlang een Café Cabaret …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 april 2008 0:00

BEPPU, Fumiyuki (1983, Japan)
DHAENENS, Rudy (1961, overleden 06.04.1998, België)
DUQUE, Leonardo (1980, Colombia)
GIESELER, Dieter (1941, Duitsland)
KVALSVOLL, Atle (1962, Noorwegen)
VELDE, Theo van der (1963, Nederland)
ZANINI, Gianluca (1963, Italië)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 april 2008 0:00

BERTIN, Yvon (1953, Frankrijk)
BINDA, Albino (1904, overleden 30.03.1976, Italië)
BROERS, Johnny (1959, Nederland)
BROWN, Graeme (1979, Australië)
BURGOS ROJAS, Nacor (1977, Spanje)
COX, Ryan (1979, Zuid-Afrika)
DE HERTOG, Aloïs (1927, overleden 22.11.1993, België)
LEEUW, Theo van der (1949, Nederland)
MAES, Nikolas (1986, België)
NYDAM, Scott (1977, Verenigde Staten)
O’BEE, Kirk (1977, Verenigde Staten)
TORREKENS, Eddy (1971, België)
STORM, Koos (1895, overleden 02.03.1957, Nederland)
WEIGOLD, Steffen (1979, Duitsland)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 april 2008 0:00

Melchor MAURI PRAT (1966, Spanje)

Deze Catalaan herinneren we ons natuurlijk van zijn winst in de Ronde van Spanje 1991, waarin hij de in die jaren oppermachtige Miguel Indurain een gevoelige nederlaag toebracht. Mauri won nog veel meer, maar wel voornamelijk in eigen land. Zijn optredens in de Tour de France waren weinig opzienbarend. Hij startte zes keer, om meestal ver in de achterhoede te eindigen, maar in 1995 werd hij plots vijfde. Toen was dat verrassend en nu toetsen we die prestatie aan het tijdsgewricht toen renners plotseling gingen vliegen. Maar het beeld van Melchor Mauri staat vooral op mijn netvlies vanwege de laatste honderden meters van de zesde etappe van de Tour de France 1996 van Arc-et-Senans naar Aix-les-Bains. Een finale in de stromende regen. In het boek ‘Boogie’ van Maarten Scholten beschrijft Michael Boogerd de laatste kilometers toen hij met Mauri aan de leiding reed op weg naar de finish. Ik citeer: ‘Mauri nam maar niet over. Ik dacht wel: Neem toch eens over man! Maar eigenlijk kon het me niet veel schelen wat hij deed. Ik wilde ook best tweede worden en weet nog goed dat ik zelfs in het Engels tegen hem riep: I’m allready happy when I’m second! Intussen ging ik volle bak door.’ In de laatste honderden meters nam Mauri eindelijk de leiding van de jeugdige Hagenaar over, maar de Spanjaard nam de laatste bocht als een beginneling. Bang om te vallen op het spekgladde wegdek, stuurde hij zo richting publiek, terwijl Boogie die curve perfect nam en direct merkte dat hij van zijn belager was bevrijd. Het was de eerste keer dat de wereld dat blikkerende gebit van het Nederlandse idool zag. Als je naar de palmares van Melchor Mauri kijkt dan is het geen echte grote geweest, maar een goede middelmatige renner met uitschieters. En die moeten er ook zijn, want moeder Natuur, die Eddy Merckx nog wel eens wil aanroepen als degene aan wie hij zijn talent dankt, heeft voor iedereen wat in petto. Erg sociaal is ze ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 8 april 2008 0:00

Jean-Marie WAMPERS (1959, België)

Je hebt van die renners die jarenlang als prof meedraaien, maar nauwelijks opvallen. Zo iemand was Jean-Marie Wampers uit Ukkel, de plaats waar de Belgische weersvoorspellingen vandaan komen, zoals bij ons uit De Bilt. Zo veranderlijk als het weer is de carrière van Wampers. Hij speelde lang een grote rol in de wielerlevens van de Planckaerts. Walter en Eddy, bedoel ik die hij jaren uit de wind hield. En dan krijgt hij in 1988 een contract bij de Panasonic-ploeg van Peter Post en maakt hij kennis met een stressvolle omgeving, een harde hand en discipline. En zie, de Belg bloeit op en blijkt onder druk te kunnen winnen. Op zijn palmares stond al het Belgisch kampioen- schap bij de amateurs en bij de profs in 1986 de klassieker Rund um den Henninger Turm. In dienst van Panasonic beleefde hij in 1989 een topjaar toen hij de Scheldeprijs won en nogmaals de Henninger Turm. Maar het hoogtepunt bereikte hij dat jaar toen hij Parijs-Roubaix in zijn voordeel besliste door in de finale koelbloedig met Dirk De Wolf af te rekenen. De nummer twee van het WK 1990 was ontsnapt uit een sterke kopgroep, waarin Wampers de minst bekende naam was. Marc Madiot en Gilbert Duclos-Lasalle namens Frankrijk en zijn landgenoten Eddy Planckaert en Edwig Van Hooydonck hadden aanzienlijk meer status dan de eenvoudige knecht. Maar het was Wampers die op enkele kilometers voor de streep demarreerde en het gat met De Wolf snel dichtte. Toen hij de man uit Aalst had achterhaald werkten ze goed samen tot nabij de afslag naar het stadion. Daar kneep Wampers in de remmen en hij drong zijn trainingsmaat en oud-ploeggenoot geroutineerd de leiding op. Met nog een halve baan te gaan kwam hij uit het wiel en hij liet zien dat hij nog een heel behoorlijke sprint in huis had. Precies 25 jaar na …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 7 april 2008 0:00

« Vorige 1 2 3  ... 594 595 596 597 598 599 600 601 602 603 604  ... 669 670 671 Volgende »