GEREMIA, Gianluca (1981, Italië)
HORIK, Savié van (1988, Nederland)
MARCHISIO, Luigi (1909, overleden 03.07.1992, Italië)
MONDORY, Lloyd (1982, Frankrijk)
QUEMENEUR, Perrig (1984, Frankrijk)
WEGELIUS, Charles (1978, Groot Brittannië)
WELTER, Hannah (1988, Nederland)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 26 april 2008 0:00

Theo de ROOIJ (1957, Nederland)

Er is in de afgelopen twaalf maanden te veel met Theo gebeurd om op zijn 51e verjaardag geen aandacht aan hem te besteden en slechts naar het stukje van twee jaar geleden te linken. Ik denk dat hij alle gebeurtenissen rond de affaire Rasmussen en zijn daaropvolgend terugtreden als hoogste baas van het Rabobank Wielerplan het liefst zou willen vergeten, maar dat kan natuurlijk niet. Het is gebeurd en Theo moet er mee leven, of hij dat nou leuk vindt of niet. Het verstandigste dat hij gedaan heeft is dat hij gewoon benaderbaar is gebleven. Hij had net als Jan Raas de vergetelheid kunnen zoeken, maar dat roept alleen maar vragen op. Nee, Theo aanvaardt weer functies, zoals het vice-voorzitterschap van de Club 48. Dat zal wel te maken hebben met het streven van Peter Post om het bestuur van deze prachtige vereniging voor wielercoryfeeën uit het verleden de komende jaren te verjongen. Daarbij is hij als voorzitter begonnen met zijn eigen opvolging te regelen en het ligt in de lijn der verwachting dat de zesdaagsekeizer van weleer dit jaar of volgend jaar de voorzittershamer aan Theo overdraagt. Het zal dan de tweede keer zijn dat Theo hem opvolgt, want dat was ook al zo in de Panasonic-tijd toen Post zichzelf tot manager benoemde en Theo en Walter Planckaert in de ploegleidersauto’s stapten. Verder is de Holtenaar onlangs toegetreden tot de organisatie van de Ronde van Overijssel met de bedoeling dat hij daar volgend jaar koersdirecteur van wordt. Een mooie baan waar hij voor geknipt is. Die functie is veel meer dan je kop door het dakraam steken en met een vlag zwaaien, want het omvat ook ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 april 2008 0:00

BRUGGENKAMP, Jaap (1932, Nederland)
DARRIGADE, André (1929, Frankrijk)
FONTANELLI, Fabiano (1965, Italië)
GANDARIAS ALBIZU, Andrès (1943, Spanje)
GARATE CEPA, Juan Manuel (1976, Spanje)
GROENENDAAL, Reinier (1951, Nederland)
KERSTENS, Emiel (1959, Nederland)
MENDES, José (1985, Portugal)
SCHOLZ, Ronny (1978, Duitsland)
STEEVENHAAGEN, Peter (1965, Nederland)
VAN OYEN, Franky (1962, België)
VERBRUGGE, Jaak (1955, Nederland)
VERSTRATEN, Monique (1983, Nederland)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 24 april 2008 0:00

ANASTASI, Francis (1933, Frankrijk)
BOUMA, Arie (1881, overleden 25.04.1964, Nederland)
BRINKMAN, Jan (1952, overleden 23.04.1999, Nederland)
DEJONCKHEERE, Noël (1955, België)
GARCIA MARIN, Jorge (1980, Spanje)
HARTOG, Arie den (1941, Nederland)
HAVIK, Henk (1961, Nederland)
KANIS, Jacobien (1989, Nederland)
LIEVENS, Pascal (1970, België)
MARTIN, Tony (1985, Duitsland)
PORTAL, Nicolas (1979, Frankrijk)
RIJEN, Corné van
(1966, Nederland)
SCHMITZ, Bram (1977, Nederland)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 april 2008 0:00

Scott DAVIS (1979, Australië)

Deze sympathieke Aussie liet voor het eerst van zich horen toen hij in 1997 met Graeme Brown, Brett Lancaster en Michael Rogers op de baan wereldkampioen ploegachter- volging werd bij de junioren. Alle vier hebben ze met succes de sprong naar het Europese topwielrennen gemaakt. Brown zit bij Rabobank, Lancaster bij Milram en de vrienden Rogers en Davis bij Team High Road, de voortzetting van T-Mobile waar Davis sinds 2006 onder contract stond. In tegenstelling tot zijn twee jaar jongere broer Allan is Scott Davis geen winnaarstype gebleken, want sinds 2003 heeft hij maar een enkele keer het zoet van de overwinning mogen smaken. Dit terwijl Allan etappes won in diverse rittenkoersen, zoals de rondes van Duitsland en Polen en de Eneco Tour. De laatste drie jaar staat Scott zelfs geheel droog, maar hij heeft er zich bij neergelegd dat hij een gewaardeerde helper is en meer niet. Met mannen als Boasson Hagen, Cavendish, Ciolek, Gerdemann, Greipel, Hammond, Hincapie, Kirchen, Klier, Wiggins en Rogers in de ploeg is er voor Knaven, Davis en de rest van het team natuurlijk genoeg te doen. Philip van der Ploeg, onze gewaardeerde fotograaf, kent Scott en ook Michael Rogers al een aantal jaren persoonlijk en zowel vorig jaar oktober bij de Ronde van Lombardije en vorige maand bij de Ronde van het Groene Hart had hij een ontmoeting met deze vrolijke Australiër. Bij het laatste rendez vous was Scott net terug uit zijn geboorteland, waar hij zijn vrouw en pasgeboren dochter had achtergelaten om in Europa zijn ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 april 2008 0:00

BARONCHELLI, Gaetano (1952, Italië)
DUPRÉ, Victor (1883, overleden 07.06.1938, Frankrijk)
GROOT, Leen de (1946, Nederland)
HELMINK, Judith (1983, Nederland)
HENDRICKX, Marcel (1925, België)
HUISJES, Jan (1951, Nederland)
ISAICHEV, Vladimir (1986, Rusland)
LANGE, Michael (1983, Verenigde Staten)
VERSCHUREN, Piet (1921, Nederland)
YAKOVLEV, Sergei (1976, Kazachstan)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 april 2008 0:00

Roger DECOCK (1927, België)

Stel dat Wim van Est op 17 juli 1951 door niemand was opgemerkt toen hij in de afdaling van de Aubisque een bocht miste en rechtdoor het ravijn in reed. Zeventig meter viel hij diep, zijn hart stond stil maar zijn Pontiac liep. Maar wie had dat tikkende horloge gehoord daar diep beneden tussen het groen in de kakafonie van een Tourkaravaan? Geen mens en dat had Van Est zijn voortijdige dood kunnen zijn. De karavaan was voortgedenderd en met de communicatiemiddelen van toen hadden ze de gele trui misschien pas gemist nadat de eindstreep was gepasseerd. Van Est zou natuurlijk hebben geprobeerd om naar boven te klauteren, want hij had niks gebroken. Maar of hem dat gelukt was is een tweede? Misschien was hij bij die pogingen wel weer gevallen en nog dieper terechtgekomen. Gelukkig had wel iemand gezien dat hij het ravijn in reed. Dat was de jarige van vandaag, Roger Decock uit het West-Vlaamse Izegem. Die reed op enige afstand achter de Knoest en zag het gebeuren. Als hij zo’n echte egoïstische topsporter was geweest, was hij misschien doorgereden in de diepe overtuiging dat ieder voor zich zelf moet zorgen omdat god er immers voor ons allen is. Maar zo zit de brave Roger niet in elkaar. Hij stopte en alarmeerde de volgwagens alvorens weer verder te koersen naar de 17e stek in de eindrangschikking. Een jaar later werd hij 38e en dat is in a nutshell de gehele Tourcarrière van Cockse. Daarmee heeft hij geen zetel in de wielerhemel verdiend, want daar is slechts plaats voor grote kampioenen. En voor de winnaars van Vlaanderens mooiste natuurlijk, voor wie ook een stoeltje staat te wachten. Naast de sinds 2004 bezette stoel van Briek Schotte aan de ene kant en die van Wim van Est aan de andere, staat de nog onbezette zetel van Roger Decock, winnaar van de Ronde van Vlaanderen 1952. Hij wordt vandaag ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 20 april 2008 0:00

Kevin VAN IMPE (1981, België)

In de jeugdrangen reed de zoon van oud-profrenner Frank Van Impe en het neefje van oud-Tourwinnaar Lucien (met Kevin op de foto) van zege naar zege. Zo om het jaar was hij wel zegekoning van België, achtereenvolgens bij de nieuwelingen, de junioren en de beloften. Er werd hem een grote toekomst voorspeld, maar het is er tot nu toe niet uitgekomen. Kevin is een van de knechten van Tom Boonen in de voorjaarsklassiekers en dat werk doet hij goed. Eigenlijk zouden we het hierbij kunnen laten als hij enkele weken geleden niet even ‘hot news’ was geweest, vanwege het feit dat hij een onaan- gekondigde dopingcontroleur aan de deur kreeg. Op het moment dat hij en zijn vrouw in gesprek waren met een begrafenisondernemer om de zaken rond de uitvaart van hun dood geboren kindje te bespreken. Een menselijk drama waar die dopingcontroleur wreed tussen kwam. Het bericht werd door de meeste media als een grote schande gebracht. Terecht, want die ‘out-of-competition-controlls’ breken grof in op de privacy van sportmensen. Maar daar ging de verontwaardiging niet over. Die richtte zich primair op die onmenselijke dopingcontroleur. Onzin, want die man deed gewoon zijn werk en kon niet weten welk drama zich in het gezin Van Impe had afgespeeld, toen hij met zijn koffertje vol pisattributen op de stoep van Huize Van Impe stond. Wat er na opendoen precies is gebeurd, is niet geheel duidelijk geworden. De ene lezing zegt dat de man na op de hoogte te zijn gebracht er toch op stond dat er gepiest werd en de andere lezing zegt dat Van Impe zelf is gaan plassen, omdat hij het sneu vond de man onverrichterzake weg te sturen. Welke van die twee lezingen de waarheid is, is niet belangrijk. Belangrijk is dat die controles respectloos zijn en regelmatig de belachelijkheid ervan wordt aangetoond. Zoals in december tijdens het sportgala, waar de Sportvrouw van het Jaar ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 19 april 2008 0:00

Luciano PAGLIARINI (1978, Brazilië)

Wat zijn naam betreft had hij eerder een Italiaan kunnen zijn, want zijn famulienaam past mooi in het muzikale rijtje, Arturo Toscanini, Niccolo Paganini en Luciano Pavarotti. Maar hij is geen dirigent, violist of tenor en hij is ook geen Italiaan. Hij is een Braziliaan en dat wil hij weten ook. Tot vorig jaar augustus was hij slechts een naam op mijn harde schijf, die met het klimmen der jaren steeds minder hard lijkt te zijn. Toen zag ik hem in levende lijve en ik had direct veel sympathie voor hem. Kinderlijk blij was hij met zijn etappezege in de Eneco Tour, die hij met Latijnse hartstocht direct opdroeg aan zijn pasgeboren kind in het verre Brasil. Hij hulde zich daar in Nieuwegein op het erepodium in de Braziliaanse vlag en met een lach van oor tot oor onderging hij uitbundig het ter ere van hem gehouden feestje. Een leuke jongen die ver van huis en haard zijn brood verdient bij de Spaanse formatie Saunier Duval, waar hij met zijn snelheid vooral bekend staat als een pinchhitter. Hij kan in de laatste meters enorm exploderen en als een duveltje uit een doosje uit het peloton flitsen. Bij zijn ploeg draait het dit jaar allemaal om Riccardo Riccò, waarvan we dit jaar nog niet veel hebben gehoord. Maar dat komt nog, denk ik, want als de voorjaarsklassiekers zijn verreden komen de etappekoersen er aan en dan moet Riccò er staan. Ik ben benieuwd of Pagliarini ook in het rondewerk zal worden ingezet om Petacchi, McEwen en de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 april 2008 0:00

Willy LAUWERS (1936, overleden 12.04.1959, België)

Deze op jonge leeftijd verongelukte renner was ik al bijna vergeten toen ik hem bij mijn research voor mijn boek over Peter Post weer tegenkwam. Hij was tweeënhalf jaar jonger dan Post, maar al op jeugdige leeftijd een vedette. Razend populair bij de vaste bezoekers van het Antwerpse sportpaleis was Rupske, waar hij onder meer de zesdaagse won met Reginald Arnold en Ferdinando Terruzzi als maten. Hij kreeg daardoor al hoge startgelden uitbetaald toen Peter nog om een contractje moest bedelen bij de matchmakers van Antwerpen en Brussel. Zijn kans kwam toen Theo Baelemans, de programmamaker van Antwerpen, in de winter van 1956/’57 een achtervolgings- toernooi ging organiseren om de Savelkoul armband. Volgens een knockoutsysteem werd er elke zaterdag gereden tussen twee achtervolgers en de winnaar moest het dan opnemen tegen een nieuwe kandidaat. Al in de eerste ronde werd de Italiaanse achtervolger Mino De Rossi (wereldkampioen bij de amateurs in 1951) winnaar, maar niemand wilde tegen hem rijden. Iedereen was bang voor zijn reputatie, behalve Peter Post want die had nog geen naam als wielrenner. Hij was blij met de kans en die greep hij met twee handen. De Rossi werd verslagen en na De Rossi sneuvelde ook de Zwitser Erwin Schweizer. En toen kreeg hij Willy Lauwers voorgeschoteld. Een renner die ondanks zijn jeugdige leeftijd al een fantastische erelijst kon overleggen in baanwedstrijden, maar ook in wegraces. Post werd geen enkele kans toegedicht tegen dit fenomeen en het sportpaleis was tot de nok toe uitverkocht toen de twee aan weerszijden van de baan op de fiets klommen voor het duel van de eeuw, zoals de Belgische kranten schreven. Post las ieder woord dat over Lauwers geschreven werd en stelde tegelijkertijd vast dat zijn naam nauwelijks in het stuk voorkwam. Dat irriteerde heftig en in die gemoedstoestand was Peter Post in zijn tijd levensgevaarlijk voor iedere tegenstander. Hij vertrok als een raket en al binnen enkele ronden keek hij de Antwerpenaar in de rug. Die was nog maar net warm gedraaid toen hij het gevaar van achteren voelde. Hij deed alles om ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 april 2008 0:00

« Vorige 1 2 3  ... 593 594 595 596 597 598 599 600 601 602 603  ... 669 670 671 Volgende »