BASTELAAR, Henk van (1934, Nederland)
BILEKA, Vladimir (1979, Oekraïne)
DARRAGON, Louis (1883, overleden 28.04.1918, Frankrijk)
DE MEYER, Roland (1948, Frankrijk)
GERRITS, Matje (1944, Nederland)
GHYSELINCK, Roger (1924, België)
MOURÓN DOLDÁN, Juan 1984, Spanje)
RIOTTE, Raymond (1940, Frankrijk)
SNIJDER, Mik (1931, Nederland)
SIJTHOFF, Theo (1937, overleden 20.07.2006, Nederland)
VAN CALSTER, Guido (1956, België)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 6 februari 2008 0:00

ALBERT, Niels (1986, België)
CANARDO, Mariano (1906, overleden 21.06.1987, Spanje)
DE BAERE, Karel (1925, België)
DENTI, Mino (1945, Italië)
FRANKEN, Bernard (1915, overleden 04.04.2001, Nederland)
HOBAN, Barry (1940, Groot Brittannië)
HUFF, Charles Bradley (1979, Verenigde Staten)
IRIZAR ARANBURU, Markel (1980, Spanje)
KOBZARENKO, Valeri (1977, Oekraïne)
MEIJER, Connie (1963, overleden 17.08.1988, Nederland)
PEETERS, Kevin (1987, België)
PETROV, Daniel Andonov (1978, Bulgarije)
ROUSSEAU, Michel (1936, Frankrijk)
VAN DAEL, Jan (1987, België)
VAN DIJCK, Hendrik (1974, België)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 5 februari 2008 0:00

André LELIAERT (1923, België)

André of Andreas Leliaert herinner ik me als een stayer uit de naoorlogse jaren veertig en het begin van de jaren vijftig. Een sprietig klein mannetje met witblond haar als collega van gelauwerde demi-fond-mannen als Walter Lohmann, Henri Lemoine, Raoul Leseuer, Elio Frosio en onze eigen Jan Pronk. Die waren meestal te sterk voor hem, maar hij werd overal gecontracteerd omdat hij Belg was. België had drie winterbanen en daar werden regelmatig wedstrijden achter grote motoren georganiseerd. Daar werden de bovengenoemde stayers voor hoge startgelden gecontracteerd en daarom mocht Leliaert en ook zijn landgenoot Gust Meuleman als tegenprestatie meeëten uit de welgevulde ruif van de Duitse en Franse wielerbanen. Toch was hij geen koekenbakker, deze uit Brugge afkomstige pistier. In het WK van 1951 liet hij zien dat hij tot veel in staat was, maar tegen de combine van het Nederlandse duo Pronk/Bakker was hij niet opgewassen. Evenmin als Lohmann, Lemoine en Leseuer dat waren. Die tweede plaats was met zijn nationaal kampioenschap in 1949 het hoogtepunt van zijn carrière, die hij in 1953 afsloot. In dat jaar had België eindelijk weer een stayer van formaat, die altijd voor de hoofdprijzen ging en razend populair werd bij onze zuiderburen. Dat was ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 februari 2008 0:00

Gilbert DESMET I (1931, België)

Er reden zo rond 1960 drie Belgische renners rond met de familienaam Desmet. Ze waren geen familie van elkaar, want Desmet is een veel voorkomende naam in Vlaanderen. Ik meen dat ook de van origine Belgische popster Johnny Halliday van zichzelf Jean Desmet heet. Van die drie Desmetjes in het toenmalige profpeloton heette er één Armand van zijn voornaam en de andere twee waren getooid met de voornaam Gilbert. De ene Gilbert kwam van Roeselare en de ander van Nazareth. Die van Roeselare was de beste van de twee en zo werd die Gilbert Desmet I genoemd en die van Nazareth werd II. Zestien jaar zat Gilbert Desmet I als beroepsrenner op de koersfiets. Een lange periode waarin hij uitgroeide tot een geduchte subtopper die op zijn beste dagen beheerst zijn slag sloeg. Op die manier realiseerde hij een palmares met meer dan honderd overwinningen. Zo won hij de klassiekers Parijs-Tours en de Waalse Pijl, was hij de beste in de Vierdaagse van Duinkerke, Kuurne-Brussel-Kuurne en in het kampioenschap van Vlaanderen te Koolskamp. Hij startte zes keer in de Tour de France en in 1962 – het jaar dat de Tour van de landenformule overschakelde op merkenploegen – werd hij vierde in het eindklassement, net een plaatsje voor onze landgenoot Ab Geldermans. De voornaamste herinnering aan Gilbert Desmet I is zijn optreden in de finale van het veelbesproken WK in 1963. Rik Van Looy was huizenhoog favoriet om in eigen land (Ronse) voor de derde keer wereldkampioen te worden. Er waren keiharde afspraken gemaakt binnen de Belgische ploeg, maar die werden in het heetst van de strijd geschonden door … Gilbert Desmet I. Met de eindstreep in zicht kon Smetje zijn ambitie om zelf te winnen niet meer bedwingen en hij katapulteerde de ruimte in met Tommy Simpson in zijn wiel. Van Looy moest toen wel in actie komen en hij counterde het tweetal met enkele verschrikkelijke pedaalomwentelingen. Als hij ‘erop-en-erover’ door was gegaan dan zou hij waarschijnlijk die wereldtitel gepakt hebben, maar hij hield in en ook Desmet en Simpson zagen het nutteloze van hun poging in. Het peloton lag inmiddels in volle sprint en de snelheid van de groep was veel groter dan die van het drietal voorop. Van Looy maakte toen een vreemde manoeuvre waardoor bijna alle renners in de remmen moesten om een massale valpartij te voorkomen. Van Looy greep zich ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 februari 2008 0:00

Sandy CASAR (1979, Frankrijk)

Bij gebrek aan beter is Sandy Casar een van de beste Franse renners van dit moment. Hij is geboren en getogen in de industriestad Mantes-la-Jolie en hij woont nog steeds in deze aan de Seine gelegen stad op zo’n vijftig kilometer van Parijs. Hij werd in 2000 beroepsrenner en hij werd direct ingelijfd door Française-des-Jeux, de ploeg waar hij nog steeds voor rijdt. Het wielrennen werd hem met de paplepel ingegoten, want zijn vader was ook coureur, maar die was lang niet zo succesvol als zijn zoon later zou worden. Al op 8-jarige leeftijd reed Sandy zijn eerste officieuze koersjes om zes jaar later echt te beginnen. En met succes, want in de jeugdrangen en bij de espoirs heeft hij heel wat gewonnen. In de acht seizoenen bij de profs behaalde Casar vijftien overwinningen. Twee daarvan buiten het wegseizoen in veldritten en tien in onbeduidende koersen. Drie overwinningen mogen er echter zijn. Zonder een etappe te winnen won hij in 2005 de Route du Sud, hij won een etappe in de Ronde van Zwitserland en vorig jaar zegevierde hij in de 18e etappe van de Tour de France van Cahors naar Angoulème. Veel Nederlanders zullen zich die rit herinneren. We waren allemaal verlamd door de gebeurtenissen rond Michael Rasmussen en eigenlijk hadden we het wel gehad met de Tour. De Nederlandse Rabo-coureurs leken nauwelijks nog gemotiveerd en we gingen een beetje plichtmatig voor de TV zitten. Met een kater, maar die trok snel weg toen we hoorden dat zich al na 16 kilometer een kopgroep had gevormd met Michael Boogerd. Euhhh??? Boogerd??? Ja, onze eigen Boekie! Die kwam na 16 kilometer koers min of meer per ongeluk op kop met de Belg Willems en de Fransen Lefevre en Casar. Tien kilometer verder kwamen Willems en de jarige van vandaag te vallen door een overstekend hondje. Onze ideale schoonzoon uit Den Haag kneep netjes opgevoed in de remmen en liet Casar terugkomen, terwijl Willems zich in het peloton liet terugzakken. Even later kwam Axel Merckx er nog bij en toen was de situatie zo dat twee gelouterde renners, bezig aan hun laatste seizoen als wielrenner, er flink aan gingen trekken om nog een laatste reverence te maken op het podium van de belangrijkste wielerwedstrijd ter wereld. Lefevre deed ook zijn werk en Casar ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 februari 2008 0:00

© Otto Beaujon

“Arie van Vliet, Jan Derksen, Gé Peters, Gerrit Schulte, Henk Faanhof, Jan Pronk, Piet van Heusden, Frans Mahn, Keetie van Oosten-Hage, Ludmila Kotchetova, Arie van Houwelingen, Elena Ermolaeva, Henk Nijdam, Leen van der Meulen, Valentina Savina, Jaap Oudkerk, Irene Kiritchenko, Emilia Sonka, Omari Phakhadze, Piet de Wit, Tamara Garkuchina, Fedor den Hertog, René Pijnen, Jan Krekels, Joop Zoetemelk, Raisa Obodovskaya, Alla Baguiniantz, Bert Boom, Galina Tsareva, Cees Stam, Anita Konkina, Leijn Loevesijn*, Eduard Rapp, Hennie Kuiper, Tatiana Piltsikova, Gaby Minneboo, Tineke Fopma, Vera Kuznetsova, Guus Bierings, Bart van Est, Jan van Houwelingen, Bert Oosterbosch, Martin Venix, Matthé Pronk, …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 februari 2008 10:00

Jurgen VAN DEN BROECK (1983, België)

Deze jonge veelbelovende Belgische coureur is geboren in Herentals, de stad van Rik Van Looy, een van de grootste wielrenners aller tijden. Dat moet inspireren en dat is ook duidelijk aan de carrièrelijn van Jurgen te zien. Hij begon op 14-jarige leeftijd met de wielersport en het duurde enkele jaren voordat hij tot succes kwam. Waar andere jongens van die leeftijd al zouden hebben afgehaakt, daar zette hij door en in 1999 won hij zeven koersen bij de nieuwelingen. De gang zat er in en hij kon die lijn moeiteloos doortrekken bij de junioren en daarna bij de espoirs. Hier openbaarde zich zijn talent voor het tijdrijden en in 2001 werd hij wereldkampioen in die discipline bij het WK in Portugal. Hij kwam als espoir onder contract bij Domo, behaalde prompt twee zeges en een jaar later bij QuickStep behaalde hij er drie. En toen rammelde Johan Bruyneel namens Lance Armstrong aan de deur. Of de jonge Belg niet verder wilde groeien bij de USPostal-ploeg? Een vererende aanbieding en er volgden enkele jaren waarin Jurgen veel ervaring op deed in de schaduw van Big Lance. Hij voldeed aan de verwachtingen en toen de ploeg van Armstrong en Bruyneel werd overgenomen door Discovery Channel ging Jurgen mee. Het grote succes bleef vooralsnog uit, maar hij behaalde wel vele toptien noteringen in grote en kleine koersen. Vorig jaar maakte Jurgen de overstap naar Predictor-Lotto en hij kreeg er een tweejarig contract. In 2007 reed hij voor het eerst een grote ronde en wel de Giro d’Italia. Hij reed de ronde uit op een 94e plaats en hij zal er veel van geleerd hebben. Ook won hij brons in het Belgisch kampioenschap tijdrijden. In 2008 zal het er ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 februari 2008 0:00

Huub HARINGS (1939, Nederland)

We genieten deze week nog na van de fantastische wijze waarop Lars Boom afgelopen zondag de wereldtitel veldrijden behaalde. Geen moment uit de eerste rijen, beheerste hij de koers vanaf de eerste meter. Hij controleerde alles en sloeg in de allerlaatste ronde onverbiddelijk toe. Alsof hij al een jaar of dertig is en op het toppunt van zijn atletische vermogens. De Nederlandse crossgeschiedenis is nog niet zo oud, want pas in 1963 (45 jaar geleden) werd er voor de eerste keer een Nederlands kampioenschap georganiseerd. De eerste winnaar was de man die vandaag 69 jaar wordt. Huub Harings uit het Limburgse dorp Sibbe was de eerste Nederlandse veldrijder die internationaal met de top kon meekomen. Niet dat Huub een specialist was als Eric De Vlaeminck, Albert Van Damme, Renato Longo, Peter Frischknecht en Hermann Gretener. Nee, Huubke deed het er net als Roger De Vlaeminck en Rolf Wolfshohl gewoon bij, terwijl hij ... 

Geplaatst door Fred van Slogteren, 31 januari 2008 0:00

Harm SMITS (1923, overleden 13.12.1988, Nederland)

Harm Smits kwam uit een echte Amsterdamse wielerfamilie, met allemaal trouwe leden van de wielervereniging ARC Ulysses. Bij hem thuis kwamen alle wielrenners van Amsterdam over de vloer omdat zijn vader tubes repareerde. Zo raakte Hampie besmet met de wielerbacil. Hij was een heel goede amateur, die een van de vier musketiers was. Dat waren vier renners (Gerrit Voorting, Piet de Vries, Gerrit van Beek en Harm) die direct na de tweede wereldoorlog zo sterk waren dat ze het in de criteriums op een akkoordje gooiden en elkaar hielpen. Zo wonnen ze veel en ze verdeelden steeds de verdiensten, terwijl ze officieel niets met elkaar te maken hadden. Als prof kon Harm zijn belofte niet waar maken en een topper is hij dan ook niet geworden. Hij reed op de weg en op de baan en zelfs als stayer achter de motor. Hij reed ook elf zesdaagsen en hij was de koppelgenoot van Peter Post toen die in Chicago zijn eerste SIX won. Post won er daarna nog ... 

Geplaatst door Fred van Slogteren, 30 januari 2008 0:00

Kees BAKKER (1916, overleden 31.03.1988, Nederland)

In het begin van de jaren vijftig was ik altijd present bij de Nederlandse baankampioenschappen die toen altijd in de zomermaanden werden verreden op de betonnen piste van het Olympisch Stadion in Amsterdam. Ze namen er destijds een heel weekend de tijd voor. ’s Zaterdags werden eindeloze series afgewerkt en een enkele finale in de amateurnummers. Het stadion was dan altijd maar gedeeltelijk gevuld. Op zondag was het aanzienlijk drukker, want dan waren de grote nummers aan de beurt. Er was jarenlang die finale sprint tussen Arie van Vliet en Jan Derksen en de middag werd altijd afgesloten met de stayersfinale over 100 kilometer. Op het podium stonden na afloop altijd Jan Pronk, Kees Bakker en Cor de Best. Ze eindigden ook meestal in die volgorde. Van 1948 tot en met 1952 was dat zo en alleen in 1949 was de uitslag iets anders. Toen was Bakker kampioen voor Pronk en De Best was alle keren derde. Er was meestal geen moer aan, want de drie draaiden plichtsbesef hun rondjes en er werd niet veel meer aangevallen als de posities eenmaal waren ingenomen. Ik herinner me Kees Bakker vanwege de ... 

Geplaatst door Fred van Slogteren, 29 januari 2008 0:00

« Vorige 1 2 3  ... 592 593 594 595 596 597 598 599 600 601 602  ... 660 661 662 Volgende »