Klaus-Peter THALER (1949, Duitsland)

We kennen deze Duitser natuurlijk in de eerste plaats als een zeer goed veldrijder, die vijf maal de wereldtitel behaalde. Twee keer bij de amateurs en drie keer bij de profs. En nog twee keer een tweede plaats bij het WK, een plaats die door de Duitsers wordt opgewaardeerd met de term Vize-Weltmeister. Dat klinkt heel wat beter dan ‘tweede’ of nog erger: ‘eeuwige tweede’.  Thaler liep in 1976 nog een zilveren medaille mis toen hij in de sprint van de Olympische wegwedstrijd Fons De Wolf hinderde en hem – na protest – de tweede plaats en dus het zilver ontnomen werd. Er kwam een negende stek voor in de plaats. Na dit Olympisch avontuur tekende hij een profcontract bij het Spaanse Teka. Hij was een echt winnaarstype en hij won zowel op de weg als in het veld heel wat koersen. In 1978 trad hij toe tot de Raleigh-formatie en in 1979 nam Post hem mee naar de Tour. Thaler won twee etappes en droeg enkele dagen de gele trui. Zijn marktwaarde schoot in Duitsland omhoog en hij werd een van de pijlers van de nieuw opgerichte Puch-ploeg. Die stond onder leiding van de grote Rudi Altig en Didi Thurau was kopman. Maar de successen in de Raleigh-kleuren kon Thaler niet meer bewerkstelligen en in de laatste jaren van zijn loopbaan beperkte hij zich tot het veldrijden. Hij had toen al alle diploma’s van wielertrainer op zak en hij werd dan ook bondscoach. Als in mijn gesprekken met oud-Raleigh-renners zijn naam viel, was de reactie steeds een veelzeggend zwijgen. Ik meen te weten dat hij niet goed lag in de ploeg, maar ik weet daar verder niets van. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 mei 2007 22:00

Marianne VOS (1987, Nederland)

Vorig jaar schreef ik een stukje op haar verjaardag met haar wereldtitel veldrijden nog vers in het geheugen. Nadien heeft ze zich als allround wielrenster bevestigd met een Nederlands en een Europees kampioenschap op de weg en als klap op de vuurpijl ook nog de regenboogtrui, Vooral het behalen van de wereldtitel in Salzburg vond ik een staaltje van macht, zoals ik die bij de vrouwen zelden eerder heb gezien. Toen de kopgroep van 16 de finish naderde gaf ik weinig voor haar kansen, want ze had in de laatste kilometers met haar krachten gesmeten. Ze zat zelfs een beetje ingesloten, maar ze wurmde zich uit de omsingeling en dook in het kleine gaatje dat de concurrentie haar liet. Ze passeerde de hele groep en met lengtes voorsprong toonde ze ver voor de finish haar blijdschap met een wijd geopende mond waarin je de huig duidelijk zag hangen. Maar zo blij als ze toen was, zo nuchter was ze in de interviews die onherroepelijk volgden. Keer op keer moest ze uitleggen dat ze nog geen Van Moorsel is. En zo ging Voske rijkelijk gelauwerd het nieuwe seizoen in. Het WK veldrijden werd een desillusie want ze miste die dag de vorm, maar voor de rest gaat het crescendo met de vandaag 20 jaar wordende inwoonster van Babyloniënbroek. Na twee 3e plaatsen in de rondes van Vlaanderen en Drenthe pakte ze haar eerste WB-zege in de Waalse Pijl, waar ze op indrukwekkende wijze afrekende met Nicole Cooke. Ik ben er van overtuigd dat dit seizoen haar nog veel moois gaat brengen. Ze kan alles en ze heeft de nuchterheid om het allemaal heel gewoon te vinden. Een vos in een kippenhok. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 mei 2007 22:00

Pierre BRAMBILLA (1919, overleden 13.02.1984, Frankrijk)

Zonder verhalen, anekdotes en legendes zou de Tour de France een gewone sportwedstrijd zijn. Maar dat enorme brok historie zorgt ervoor dat we over de Ronde aller ronden niet uitgepraat en uitgeschreven raken. De Tour van 1947 was er een met een fantastische ontknoping, waarmee de kleine Breton Jean Robic tot de heldenstatus piekte. Maar winnen en verliezen horen bij elkaar als peper bij zout en de grote verliezer van die Ronde van Frankrijk was Pierre Brambilla. Een in Zwitserland geboren Italiaan en dan word je in het thuisland niet als een authentieke spaghettivreter gezien. Daarom hadden de ‘echte’ Italianen niet zo’n trek om De Klomp te helpen in zijn poging de Tour te winnen. Anderzijds waren de Fransen er ook niet zo op gebrand om de renner, die al sinds jaar en dag in hun land woonde, aan de overwinning te helpen. Hij was immers Italiaan en dat land was in de net afgelopen oorlog, onder leiding van de Duce Benito Mussolini, stevig fout geweest. Arme Brambilla de voor een dubbeltje geboren coureur die ook nog eens was toegerust met een grote kluskin, waaraan hij de bijnaam De Klomp overhield. Ondanks alle tegenwerking was hij op de laatste dag van de eerste naoorlogse Tour echter de grootste kanshebber op de overwinning. Hij stond na de monstertijdrit over 139 kilometer stevig aan de leiding met een voorsprong van bijna drie minuten op Robic. Dat met nog slechts twee vlakke ritten te gaan naar Parijs. In de voorlaatste etappe kon Brambilla zich makkelijk handhaven, maar in de laatste rit ging er een groepje lopen onder aanvoering van de geduchte Belg Briek Schotte, de Fransman Edouard Fachleitner en Jean Robic. Het peloton lummelde richting Parijs en geen enkele renner stak een poot uit voor de arme Brambilla. Toen die in Parijs arriveerde was Jean Robic al zestien minuten over de finish en zeker van de overwinning. Ontroostbaar en woedend was Brambilla en van kwaadheid trapte hij ter plekke zijn fiets in elkaar, nam de schroothoop mee naar huis en begroef die in zijn tuin. In 1949 liet hij zich tot Fransman naturaliseren en in 1960 keerde hij in het peloton terug als ploegleider van de Liberia-ploeg. Daarin zaten knappe renners als Henri Anglade, Germain Derycke, Jean Dotto, Dominique Forlini en Richard Van Genechten. Hij zal ze ter motivatie wel niet zijn trieste verhaal hebben verteld. Pauvre Pierre!

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 mei 2007 22:00

Marino LEJARRETA ARRIZABALAGA (1957, Spanje)

Er bestaat in de wielersport geen onderscheiding of een regenboogtrui voor taaiheid en duurvermogen. Was dat wel zo geweest, dan zou Marino Lejarreta die meerdere keren hebben gewonnen en zijn bijnaam is dan ook: Spaans riet. Dat is een bamboe-achtig materiaal dat uiterst buigzaam is, maar nooit breekt. En dat slaat volledig op deze aan de Golf van Biskaye geboren renner. Er zijn meerdere coureurs geweest die in één seizoen zowel de Tour, als de Giro en de Vuelta reden, maar Marino deed het vier keer en hij reed ze allemaal uit. En niet alleen om ze uit te rijden met een rangschikking ergens in de achterhoede. In 1987 was hij 10e in de Tour, 4e in de Giro en 34e in de Vuelta. In 1989 waren zijn resultaten respectievelijk 5e, 10e en 19e, in 1990 5e, 7e en 55e en in 1991 53e, 5e en 3e. Dus 8 van de 12 keer bij de eerste tien. Dan ben je een knappe renner lijkt me en dat klopt ook. Zie de rest van zijn erelijst. Lejarreta won in 1982 de Ronde van Spanje, hij won drie keer de Clasica San Sebastian, twee keer de Ronde van Catalonië en vier keer de klimtijdrit Montjuich. Dus de Bask heeft een erelijst die klinkt als een klok, want die is nog veel langer dan ik in dit stukje kan vermelden. In 1992 leek zijn loopbaan voorbij toen hij in de Grote Prijs Primavera ernstig ten val kwam. De zwijgzame Marino was al 35 jaar, dus had hij als renner weinig toekomst meer. Toch stond hij in september 1992 weer aan de start en het leek een medisch wonder. Het lichaam was hersteld zijn, maar de geest kon het niet meer opbrengen en na een maandje koersen maakte hij alsnog een eind aan zijn prachtige carrière die veertien jaar duurde. (foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 mei 2007 22:00

Beat ZBERG (1971, Zwitserland)

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik over deze Zwitser moet melden. Hij is bezig aan zijn 17e profseizoen. Hij is allround, een goed klimmer, een uitstekend tijdrijder en hij kan ook nog goed aankomen als het in een kopgroep is. Hij is echter nooit de status van een subtopper ontstegen. Zijn erelijst is beperkt, hoewel hij ook geen uitgesproken knecht is. Hij is grijs en onopvallend. Beat Zberg reed vier seizoenen voor de Rabobank-ploeg, maar daarin wist hij ook niet echt op te vallen. Ik herinner me wel een knallende ruzie met Michael Boogerd na een etappe in de Tour de France. Het jaar weet ik niet meer, maar Boogerd deed er in de kopgroep alles aan om uit de greep van een achtervolgend groepje te blijven. In die groep zat Beat en als de aansluiting zou zijn gemaakt dan zouden er twee Raborenners in de kopgroep hebben gezeten, met uitstekende winstkansen voor de Zwitser. Het was Boogerd die dat niet toestond en na afloop stond Rabo met lege handen. Zberg was woedend en de altijd zo rustige en gelijkmatige Helveet vloekte de eeuwige sneeuw van de Alpentoppen. Op zijn palmares staan de Henninger Turm, de Ster van Bessèges en de Ronde van Oostenrijk. Niet slecht natuurlijk, maar er had meer in gezeten. Met zijn broer Markus is het eigenlijk hetzelfde. Die kwam ook naar Rabobank en in zijn eerste jaar zat hij steeds prominent in de finale van diverse klassiekers. Maar daarna was het afgelopen en gleed hij weg naar onder de subtop. De twee rijden nu al weer enkele jaren voor de Duitse formatie Gerolsteiner. Ik heb de indruk dat ze daar beter op hun plaats zijn, maar het vertaalt zich nog niet in resultaten. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 mei 2007 22:00

Iñigo LANDALUZE INTXAURRAGA (1977, Spanje)

Deze Bask van de Euskaltel-ploeg is bij mij om maar twee gebeurtenissen bekend. In de eerste plaats vanwege zijn verrassende zege in de Dauphiné Libéré van 2005 en in de tweede plaats vanwege het dopinggeval dat er op volgde. Zijn overwinning was verrassend omdat hij tot die dag hoofdzakelijk als knecht bekend stond voor mannen als Mayo, Etxebarria en Laiseka. In de koninginnerit was Landaluze vooruit met Axel Merckx en daarmee verrasten zij klassementsaanvoerder Levi Leipheimer. Toen de Amerikaan in de gaten had dat hij zijn trui aan Landaluze aan het verliezen was, nam hij in de achtervolging teveel risico en hij schoof onderuit. Landaluze werd in de leiderstrui gehezen en Iñigo en zijn in het fel oranje gehulde ploegmaten maakten in de resterende etappes geen fout en met 11 seconden voorsprong op Santiago Botero won hij zijn eerste wedstrijd bij de profs. Het was toen zijn vijfde seizoen bij de beroepsrenners. De Dauphiné is nog steeds de enige overwinning in zijn profloopbaan en dat komt voornamelijk door de dopingaffaire die op zijn overwinning volgde. Landaluze had testosteron gebruikt en dat mag niet. Hij kreeg een schorsing van zes maanden, maar zijn overwinning konden ze hem niet afnemen omdat hij direct in beroep ging. Na anderhalf jaar getouwtrek slaagde zijn advocaten erin aan te tonen dat er bij het LNDD, het nationaal laboratorium voor dopingopsporing, procedurefouten waren gemaakt en het Internationale Sporttribunaal TAS  sprak hem vrij. Bij het Franse laboratorium van Chatenay-Malabry was de fout gemaakt dat het A- en B-staal van de renner door dezelfde persoon was onderzocht en dat is tegen de reglementen. Floyd Landis was erg blij met de uitspraak, want dat betekent voor hem een stuk jurisprudentie waarop zijn advocaten zich kunnen beroepen, omdat bij het onderzoek van Landis’ stalen dezelfde fout is gemaakt. De genoegdoening heeft voor Landaluze tot nu toe niets opgeleverd, want hij heeft op wat ereplaatsen na nog geen enkele prestatie van niveau neergezet. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 8 mei 2007 22:00

Michele DANCELLI (1942, Italië)

Hij kwam uit een straatarme familie en veel uitzicht op een toekomst had hij niet, deze jongen uit een dorp in de buurt van Brescia. Maar hij was ambitieus en hij wilde wat bereiken. De regio waar hij vandaan komt heeft nogal wat grote coureurs voortgebracht en daarom koos Michele Dancelli de koersfiets om zo te proberen hogerop te komen. Hij had talent en een sterke eindsprint. In 1963 werd hij nationaal kampioen op de weg bij de amateurs en de sponsors roerden zich om hem bij de profs in te lijven. Hij debuteerde eind 1963 met een derde plaats in de Ronde van Lombardije. Hij ontwikkelde zich tot een eendagsrenner van formaat, maar meer dan een subtopper was hij aanvankelijk niet. De grote man van het Italiaanse wielrennen was in die tijd Felice Gimondi en daaronder beschikte Italië over sterke renners als Baffi (Pierino), Basso (Marino), De Pra, De Rosso, Fornoni, Motta, Santambrogio en anderen. Die zaten voor een groot deel bij Molteni, de ploeg die later met Eddy Merckx als kopman tot grote hoogten zou stijgen. In de jaren dat hij bij Molteni reed werd Dancelli steeds beter. In 1965 en ’66 werd hij nationaal kampioen en in dat laatste jaar won hij de Waalse Pijl. Hij kwam niet vaak Italië uit, want er was in eigen land voldoende werkgelegenheid. Hij won maar liefst 31 van die Italiaanse semi-klassiekers en dat is een respectabel aantal. Zijn mooiste overwinning behaalde Dancelli in 1970 toen hij na een solo van 70 kilometer Milaan-San Remo won. Van het rondewerk moest hij het minder hebben, hoewel hij er mooie resultaten heeft bereikt. Hij startte slechts een maal in de Tour. Hij won een etappe en hij werd 20e in het eindklassement. In de Giro startte hij negen keer. Hij won totaal elf etappes, waarvan vier in 1970 en zijn beste eindklassering was 4e en dat was eveneens in 1970, zijn topjaar. Dat seizoen heeft hij niet meer kunnen evenaren en hij zakte langzaam weg naar de achterste regionen van het peloton. In 1973 stopte hij op pas 31-jarige leeftijd. Wat hij daarna is gaan doen, weet ik niet, ik heb nooit meer iets over hem gehoord. Hij was in ieder geval iemand die zich niet bij zijn lot neerlegde en zijn eigen weg zocht om iets in het leven te bereiken.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 7 mei 2007 22:00

Andrea TAFI (1966, Italië)

Iedere ploegleider zou zijn lippen aflikken met een type als Tafi in de ploeg. Als de maand februari op zijn einde liep, dan begon bij de Florentijn te borrelen wat in de maanden ervoor was voorgekookt. Dan werden – weer of geen weer – de mouwen opgestroopt en dan droomde hij van kasseien, storm en regen, hellingen als muren en alles wat de voorjaarskoersen van het noorden aan shit te bieden hebben. Dat waren zijn koersen en hij won Parijs-Roubaix in 1999 en de Ronde van Vlaanderen in 2002. Het hadden meer overwinningen kunnen zijn, maar het ploegbelang dwong hem nog wel eens in een positie waarin gediend moest worden. Dan ging hij de koers hard maken en volgens mij vond hij dat net zo leuk als winnen. Zo lang en zo hard op kop rijden tot de concurrentie volledig moegebeukt was en Museeuw of Ballerini, of Bartoli of Bortolami of een andere ploegmaat het af  konden maken. En datzelfde deed hij met alle liefde in de Giro, de Tour of een andere rondrit. Stoempen en iedereen het snot voor de ogen rijden dat was de specialiteit van deze verder vriendelijke Italiaan. Hij was het hele jaar goed, verrichtte bergen werk en was dan ook nog in staat in de najaarsklassiekers toe te slaan. Zo won hij in 1999 Parijs-Brussel en de Ronde van Lombardije en in 2000 Parijs-Tours. Tussen neus en lippen door werd hij ook nog nationaal kampioen (1998) en een hele reeks semi-klassiekers. Een groot coureur die eind 2004 bekendmaakte dat hij het welletjes was geweest. Hij maakte echter één voorbehoud hij wilde nog eenmaal zijn voorjaarsklassiekers rijden en Saunier-Duval bood hem een contract tot 31 mei. Hij kon het hoge niveau als bijna 40-jarige niet meer aan, maar hij heeft onderweg iedere kassei persoonlijk toegesproken en de meest hoekige, puntige en ellendige exemplaren geëmotioneerd gekust. Een Latin lover in de Hel. (foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 6 mei 2007 22:00

Hans JUNKERMANN (1934, Duitsland)

Na de tweede wereldoorlog stelde het Duitse wielrennen aanvankelijk niet veel meer voor. Het land had enkele jaren andere dingen aan het hoofd dan topsport. Maar in 1952 werd plotseling een volslagen onbekende Duitser wereldkampioen. Die heette Heinz Müller en de derde plaats was voor Ludwig Hörmann, ook al een Duitser. In die tijd reed ook ene Hans Preiskeit verdienstelijk, maar een echte grote wielernatie werd Duitsland er niet van. Aan het eind van de jaren vijftig verschenen er wel Duitse renners aan het wielerfirmament met kans op het vedettendom. De drie belangrijkste waren Rolf Wolfshohl, Rudi Altig en Hans Junkermann. Zij werden gecontracteerd door Franse ploegen die in die tijd het beeld bepaalden. Het aardige is dat die Duitse coureurs erg veelzijdig waren. Wolfshohl was een sterk wegrenner die in 1965 de Vuelta won, maar ook drie keer wereldkampioen veldrijden was. Altig was behalve een groot wegrenner, ook een fantastische achtervolger en een zesdaagsecoureur van formaat en Junkermann was in die drie disciplines vrijwel zijn evenknie. Hij was drie keer wegkampioen van zijn land, won twee keer de Ronde van Zwitserland, won klassiekers, eindigde vier maal bij de eerste tien in de Tour de France en won nog tal van wegwedstrijden. Ook op de piste was Hennes een hele baas. Hij was vele malen kampioen van Duitsland ploegkoers en een keer Europees kampioen in die discipline. Hij was verder een keer nationaal kampioen achtervolging en hij reed ook niet onverdienstelijk achter de grote motor. En ieder winterseizoen reed hij een aantal zesdaagsen en hij won er in totaal negen, waarvan vier met Altig. Ondanks alle grote Duitse renners die na hem zijn gekomen en die voor het grootste deel uit de voormalige DDR kwamen, handhaaft Hennes Junkermann zich met gemak bij de beste tien Duitse renners aller tijden. Na zijn carrière hield hij zich hoofdzakelijk bezig met het begeleiden van jong talent. Twee namen die het heel ver brachten (ook in de zesdaagsen) hebben de fijne kneepjes van Junkermann geleerd. Vraag het maar eens aan Rolf Aldag en Erik Zabel.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 5 mei 2007 22:00

Wilfried NELISSEN (1970, België)

In de vele jaren dat ik de wielersport volg heb ik tal van valpartijen gezien. Het loopt gelukkig meestal goed af, maar er zijn ook chutes geregistreerd, waarbij je maag zich omdraait. Zo’n valpartij gebeurde in de Tour de France van 1994 en al in de eerste etappe. 234 kilometer van Lille naar Armentières. Een rit voor de sprinters. Een van hen werd al voor de start uitgeschakeld, want Frédéric Moncassin viel van het trappetje dat hij moest beklimmen om het presentieformulier te tekenen. Met een dubbele enkelbreuk ging hij naar het ziekenhuis. De rit verliep zoals verwacht en de compacte groep denderde in Armentières op de finish af. In de brede straat waar de eindstreep was getrokken stonden de mensen dik opeengepakt achter de dranghekken. Voor de hekken stonden om de zoveel meter de politiemannen om te voorkomen dat iemand te ver over het hek zou hangen. Het publiek stond er al uren en ook de politiemannen staan al lang tevoren op hun plaats. Dan ontstaat er vaak een vertrouwelijke sfeer tussen le flic en het publiek. Toen de renners in aantocht waren vroeg een jongetje uit het publiek of de agent een foto wilde maken. Dat wilde hij wel en hij ging er eens goed voor staan. De gevolgen waren niet te overzien. Het peloton waaierde in de breedte uit van dranghek tot dranghek. Als hij gewoon was blijven staan had de agent al gevaar gelopen, maar als een beroepsfotograaf stond hij wijdbeens met de camera van dat jongetje in de aanslag om de plaat van zijn leven te maken. Als hij heeft afgedrukt zou ik die foto wel eens willen zien. Wilfried Nelissen de Belgische krachtsprinter had de gewoonte om met zijn kop naar beneden te sprinten en hij zag de agent dus niet. Hij knalde vol op de geüniformeerde sukkel en bleef bewusteloos liggen, nadat tal van renners over hem heen waren geduikeld. Toen hij weer bij kennis kwam, dacht hij de rit te hebben gewonnen. Het zag er slecht uit, maar het viel allemaal mee, al moest hij wel opgeven. Twee jaar later knalde hij in Gent-Wevelgem vol op een verkeerspaaltje en met een dubbele scheenbeenbreuk, een gebroken dijbeen en een knieschijffractuur bleef hij liggen. Hij kwam nog wel terug, maar de macht was uit die poot en hij stopte kort daarna. Hij was vier keer wegkampioen van België, waarvan twee keer bij de profs. Hij won ook de Omloop Het Volk en de Tour de l’Oise. Ik geloof dat hij nu ploegleider is. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 mei 2007 22:00

« Vorige 1 2 3  ... 648 649 650 651 652 653 654 655 656 657 658  ... 690 691 692 Volgende »