Eddy MERCKX (1945, België)

Wie naar de carrière van Eddy Merckx kijkt, kan maar tot één conclusie komen: een fenomeen. Niet dat ik zijn regeerperiode van 1965 tot mei 1978 als de meest boeiende periode in het internationale cyclisme heb ervaren, want daarvoor was zijn dominantie te groot. Hij startte in zijn loopbaan ongeveer in 1800 koersen en hij won bijna een derde daarvan. Dus een van de drie keren dat hij vertrok, won hij. Het is ongelooflijk en zijn palmares bevat vele van dat soort records. In januari 2005 had ik een anderhalf uur durend gesprek met hem in zijn kantoor in Meise. Als je dat piepkleine dorp doorrijdt zie je plotseling vlak voor een mooi verstild en zeer katholiek kerkhof een boerenhoeve liggen, waar de naam Eddy Merckx boven de deur staat. Dat is de roemruchte fabriek waar superieure racefietsen vandaan komen. Enigszins gespannen ging ik naar binnen, want de afspraak was niet zonder problemen tot stand gekomen. De dame van de receptie verwees me naar een stoel in de showroom waar een levensgrote, ingelijste airbrush hing van Eddy in zijn grote dagen. Hij voert in de gele trui een kopgroep aan met de grootste concurrenten uit zijn toptijd en dat zijn van rechts naar links: Poulidor, Fuente, Van Impe en Zoetemelk. Ik hoorde zijn stem in het kantoor waar de deur van open stond. Ik keek in de richting van het geluid en ik zag hem gekleed in een zwart schipperstruitje telefonerend achter zijn bureau zitten. Onze blikken ontmoetten elkaar en ik begreep dat hij mij had zitten …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 juni 2007 22:00

AL, Thijs (1980, Nederland)
AZANZA SOTO, Jorge (1982, Spanje)
BUUTS, Piet (1940, overleden 09.01.1988, Nederland)
DEKKERS, Hans (1928, overleden 30.08.1984, Nederland)
ENGELS, Addy (1977, Nederland)
FISCHER, Murilo (1979, Brazilië)
HARINGS Peter (1961, Nederland)
HOUTERMAN, Jan (1961, Nederland)
JONG, Guus de (1934, Nederland)
KRIKILION, Dirk (1960, België)
LIGTHART, Pim (1988, Nederland)
PAS, Jos van der (1967, Nederland)
PECHARROMAN, José Antonio (1978, Spanje)
PEREZ RODRIGUEZ, Luis ((1974, Spanje)
SCHRÖDER, Jan (1941, overleden 04.01.2007, Nederland)
TEMMERMAN, Tom (1988, België)
WOLF, Jean-Noël (1982, Frankrijk)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 juni 2007 22:00

Rudy PEVENAGE (1954, België)

In zijn rennerstijd leek hij met zijn bleekrossige haar en al die sproeten wel het tweelingbroertje van Peter Winnen, maar inmiddels zijn de heren uiterlijk wat uit elkaar gegroeid. Zijn topjaar als renner was 1980 toen hij in de Tour de France maar liefst negen dagen in de gele trui reed. Dat kwam door die vreselijke tweede etappe van Frankfurt naar Metz toen hij met de Fransen Bazzo en Bertin bijna tien minuten uitliep op het verkleumde peloton. Na die helse rit in de stromende regen kreeg Bertin de leiderstrui, maar een dag later stond de kleine Oost-Vlaming fier aan de leiding. Zonder enige hoop op de eindoverwinning, want die was voorbestemd voor Bernard Hinault. Maar juist in die tweede etappe lieten Raas en Knetemann, de aanvoerders van de Raleigh’s, de ploeg van Hinault het zware werk opknappen. De knechten van Bernard reden zich helemaal stuk en toen moest Hinault zelf aan de bak om de voorsprong van Pevenage c.s. binnen de perken te houden. Die dag reed hij zijn knie kapot en de elfde etappe, een tijdrit over 51 kilometer was het Waterloo voor de trotse Bretoen. Weliswaar nam hij het geel over ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 juni 2007 22:00

Eric HEIDEN (1958, Verenigde Staten)

Jullie kijken misschien vreemd op van de keus die ik op deze dag maak voor Eric Heiden. Nou heb ik vandaag niet veel keus. Jan Aling en Stefan Räkers heb ik vorig jaar al behandeld en in hun situatie is voorzover ik weet niets veranderd. Van de Fransman Fabien Patanchon weet ik niets en daarom kom ik bij Heiden uit. En daar weet ik des te meer van, want Eric Heiden is voor mij de grootste langebaan- schaatser die er ooit is geweest. De Amerikaan was drie keer wereldkampioen allround en vier keer wereldkampioen sprint. Zijn superprestatie waarmee hij eeuwige roem vergaarde is echter het winnen van vijf gouden medailles op de Winterspelen van Lake Placid in 1980. Hij won toen op alle afstanden goud en op alle afstanden (500, 1.000, 1.500, 5.000 en 10.000 meter) reed hij een Olympisch record. Zijn records zijn allemaal verbeterd, maar de prestatie is nooit geëvenaard. Hij was de verpersoonlijking van de Amerikaanse sportman en hij maakte de indruk dat het hem allemaal geen moeite kostte. Met baseballpet en een Hamburger banjerde hij tussen de Europese tradities door en doorbrak op veel punten het conservatieve denken dat in het oude werelddeel op sportgebied nog hoogtij vierde. In de wielersport deed Greg LeMond enkele jaren later eigenlijk hetzelfde. Alle bijgeloof verwees Greg naar de prullenmand en hij won drie keer de Tour en twee WK’s. Bijna spelenderwijs. Blijft de vraag: wat doet Heiden op zijn geboortedag op een wielerblog? Welnu op dezelfde speelse wijze als waarmee hij was gaan schaatsen, werd hij in 1981 van de ene dag op de andere wielrenner. Dat leek hem ook wel leuk. En laten we eerlijk zijn, wat had hij als 24-jarige in de schaatssport nog  ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 juni 2007 22:00

Frans VERBEECK (1941, België)

Frans Verbeeck kende een heel eigenaardige carrière. Hij was een groot talent bij de amateurs die in 1963 vol verwachting bij de profs debuteerde. Drie jaar reed hij op het hoogste niveau, maar behoudens wat prijsjes viel het bitter tegen. Wel won hij in 1964 de Ronde van Vlaanderen voor individuelen. Dat klinkt mooi maar die toevoeging devalueert de overwinning met tientallen procenten. In 1966 stopte hij om melkboer te worden. Onder het uitventen van die witte vloeistof dacht hij na wat hij verkeerd had gedaan. Hij was in het profmilieu gestapt als galeislaaf, die precies deed wat de anderen deden, terwijl je juist iets anders moet doen om het onderscheid te maken. Hij vroeg weer een licentie aan en hij begon al in de winter van 1967 op ’68 als een gek te trainen. De gebruikelijke seizoensvoorbereiding van 1500 tot 2000 kilometer schroefde hij op tot 8000 kilometer. En op een vast verzet van 52x13. Tot 400 kilometer per dag trainde hij en toen de voorjaarswedstrijden begonnen vloog hij. Hij had veel meer macht en een enorm zelfvertrouwen, omdat hij het tempo dicteerde waarin bijna niemand hem kon volgen. Het was een revolutionaire ontdekking en de hele profwereld ontwaakte. De gezapige trainingskampen in Zuid-Europa waren verleden tijd, gewerkt moest er worden. Kilometers maken en knallen. In het eendagswerk behoorde de melkboer van Wilsele sindsdien tot de vedetten en op zijn palmares prijken koersen als de Omloop Het Volk, de Waalse Pijl en de Amstel Gold Race. Plus nog tientallen ereplaatsen in de klassiekers. Dat het niet meer overwinningen zijn, heeft maar één reden en dat was de aanwezigheid van Eddy Merckx in het peloton. De honger van de kannibaal was vaak zo groot dat tweede plaatsen vaak het hoogst bereikbare waren. Hoewel geen sprinter van nature, was hij met zijn surplus aan conditie een sterke finisher die in een spurt moeilijk te kloppen was. Na zijn carrière begon Verbeeck een bedrijf in sportkleding en hij is inmiddels met pensioen.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 juni 2007 22:00

Raphael GEMINIANI (1925, Frankrijk)

‘Le Grand Fusil’ was zijn bijnaam en dat betekent: het grote geweer. Dat zou slaan op zijn wat fors uitgevallen neus, maar ik heb van renners uit die tijd gehoord, dat die uitleg veel te maken had met het preutse karakter van die jaren. Hoe het ook zij, Raphael Geminiani was een opvallend coureur. Alleen die prachtige voornaam al. Hij werd in 1946 prof en hij was vooral een ronderenner, want hij won nooit een belangrijke eendagswedstrijd. Maar hij heeft ook nooit een grote ronde gewonnen en dat is het merkwaardige van Geminiani. Hij behoorde tot de groten van zijn tijd, maar hij kwam net iets te kort om ook een echte grote te zijn. Hij startte twaalf keer in de Tour de France en van de tien keer dat hij hem uitreed, eindigde hij vijf keer bij de eerste tien. Een keer als tweede, in 1951 achter Hugo Koblet en een keer als derde, in 1958 achter Charly Gaul en Vito Favero. In de Ronde van Italië startte hij vijf keer en vier keer behoorde hij tot de top tien. De vierde plaats in 1955 was zijn beste resultaat. In de Ronde van Spanje ging hij slechts twee keer van start en met een derde en een vijfde plaats keerde hij naar Clermont Ferrand terug. In 1955 reed hij in één jaar de drie grote ronden en met een zesde plaats in de Tour, een vierde in de Giro en een derde in de Vuelta leverde hij een ongekende prestatie. ‘Gem’ was ook zeer gezien onder zijn collega’s, want hij was een leiderstype die vaak het woord nam als er namens de renners iets gezegd moest worden. En dat was soms best nodig in die tijd, want renners waren de slaven van de weg, waarover de organisatoren naar willekeur beschikten. De renners? Ach, die koersen wel, was de algemene opvatting. Hoewel hij al vijftien jaar als prof in het zadel zat, werd zijn carrière op 34-jarige leeftijd afgebroken door malaria. Hij liep dat in december 1959 op toen hij met een aantal andere Europese coryfeeën deelnam aan een wedstrijd in Opper Volta, het tegenwoordige Burkino Faso. Doodziek keerde hij naar Frankrijk terug, maar hij overleefde het. Fausto Coppi was minder gelukkig. Met dezelfde ziekte keerde ook hij van dat uitstapje terug en hij overleed op 2 januari 1960. Na zijn carrière werd Geminiani ploegleider. Hij leende zijn naam aan een fabrikant van racefietsen en met het vermouth-achtige drankje St.Raphaël reed zijn ploeg, met de grote Jacques Anquetil als kopman, onder de naam St.Raphaël Geminiani van het ene grote succes naar het andere. Een onbedoeld eerbetoon aan een van de beste renners uit de na-oorlogse periode. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 juni 2007 22:00

DELFOSSE, Catherine (1981, België)
DUARTE ARÉVALO, Fabio Andrés (1986, Colombia)
GISMONDI, Michele (1931, Italië)
MAERTENS, René (1943, België)
SAMYN, José (1946, overleden 30.08.1969, Frankrijk)
SLAATS, Frans (1912, overleden 06.04.1993, Nederland)
VAN IMPE, Frank (1955, België)
VERMEIJ, Marco (1965, Nederland)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 juni 2007 22:00

Andy SCHLECK (1985, Luxemburg)

We kenden zijn broer al, de vijf jaar oudere Frank. Die won al eens de Amstel Gold Race en hij zegevierde vorig jaar in de Tour op l’Alpe d’Huez. We waren ook al op de hoogte van Andy, die vandaag 22 jaar wordt, maar al twee jaar beroepsrenner is. Hij is nog beter dan Frank, zeiden de kenners en dat heeft hij in zijn eerste grote ronde helemaal waargemaakt. Hij werd de ontdekking van de Giro d’Italia 2007, waarin hij als tweede eindigde met nog geen twee minuten achterstand op winnaar Danilo Di Luca. De jonge Luxemburger won uiteraard ook het jongerenklassement. Het bijzondere is dat hij zonder te verzaken steeds in de frontlinie reed, zich nimmer liet verrassen en – en dat is heel bijzonder voor zo’n jonge knul – geen enkele inzinking had. Hij zit prachtig op zijn fiets, gaat in een mooie stijl omhoog en verloor in de tijdrit nauwelijks tijd. Het is nog slechts een kwestie van tijd, waarin hij moet groeien, sterker worden en ervaring opdoen, voordat deze Andrew Schleck, zoon van Johnny Schleck de vroegere knecht van Jan Janssen, de Tour gaat winnen. Ik doe dat soort uitspraken niet graag omdat er nog heel veel kan misgaan, maar wie dit op 21-jarige leeftijd kan is voorbestemd een grote te worden. De zwaarste col in de Giro was de Monte Zoncolan. Di Luca wist dat hij deze rit niet kon winnen, maar dat hij moest proberen de schade beperkt te houden. Gilberto Simoni wist dat hij zijn achterstand in het klassement niet meer goed kon maken en hij ging voor de dagzege. Samen met zijn land- en ploeggenoot Leonardi Piepoli ging hij er vandoor en iedereen moest passen. Di Luca, Mazzoleni, Cunego, Riccò, Bruseghin, Savoldelli, ze moesten er allemaal af. Alleen Andy Schleck dichtte de kloof met de twee Sauniers. Dat hij in de sprint geen schijn van kans had, spreekt vanzelf, maar hij pakte in die etappe definitief de tweede plaats. Hij was in de slotweek van de Giro de pleister op de wonde van de dopingellende die overvloedig in Duitsland en Denemarken naar buiten kwam. Wie had tien jaar geleden durven voorspellen dat Luxemburg na Faber, Frantz en Gaul (een mensenleeftijd geleden) nog eens een heuse Tourkandidaat zou voortbrengen? Ik tip hem voor 2010. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 juni 2007 22:00

Luis OCAÑA PERNIA (1945, overleden 19.05.1994, Spanje)

In Nederland bestaat bij velen het beeld dat in de periode Merckx alleen Joop Zoetemelk in staat was het wiel van de Brusselse geweldenaar te houden, maar dat was dan ook alles. Dit terwijl de Nederlander diverse malen Merckx heeft verslagen. Ook het feit dat Joop de enige was die Merckx partij kon geven, is niet juist. Er waren er meer, zoals Roger De Vlaeminck in de eendagskoersen en Luis Ocaña in de Tour de France. De in Frankrijk wonende Spanjaard heeft Merckx zelfs eens vernietigend verslagen. Dat was in de Tour van 1971 in de 11e etappe van Grenoble naar het skidorp Orcières-Merlette. Merckx – in de gele trui – had die dag geen goede benen en de in supervorm verkerende Spanjaard rook zijn kans. Hij ging op avontuur en hij reed een magistrale solo van meer dan 100 kilometer voor het grootste deel bergop. Toen de tijdverschillen waren gemeten stond het hele klassement op zijn kop. Van Impe kon met zes minuten achterstand de schade nog beperkt houden, maar Merckx en Zoetemelk gingen met negen minuten aan de broek diep door het stof. De Belg legde zich direct neer bij zijn nederlaag en verklaarde dat Ocaña de Tour ging winnen, want de achterstand was niet meer in te halen. De volgende dag ging hij al in de aanval, maar Ocaña hield dapper stand. Ook in de tijdrit gaf hij geen krimp, maar in de 14e etappe van Revel naar Luchon greep het noodlot onbarmhartig in. In de afdaling van de Col de Mente vloog Ocaña tijdens een vreselijk onweer uit de bocht en belandde zeer onzacht op het kletsnatte wegdek. Door het weer zagen de renners geen hand voor ogen en ze daalden volstrekt op gevoel ‘in the blind’ naar omlaag. Op het moment dat Ocaña probeerde op te staan reed Joop Zoetemelk vol op hem in. Met een shock, inwendige kneuzingen en een gebroken sleutelbeen bleef de arme Luis liggen en hij verloor daar de Tour, die hem zo toekwam, aan Eddy Merckx. Twee jaar later won hij alsnog de Tour bij afwezigheid van de geblesseerde Merckx, maar die overwinning had niet de glans van de zege die in 1971 voor hem zou zijn geweest als dat ene moment, waar het dunne bandje de grip met het kletsnatte wegdek verloor, niet had plaatsgehad. Ocaña was een groot renner, maar te wisselvallig om als een van de allergrootsten de geschiedenis in te gaan. Hij zocht de geschiedenis overigens zelf op, want in 1994 maakte hij een eind aan zijn leven, vanwege allerlei zakelijke en privé-problemen. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 8 juni 2007 22:00

Georges SPEICHER (1907, overleden 24.01.1978, Frankrijk)

Zijn Duits klinkende naam wordt in Frankrijk uitgesproken als: Spee-Ie-Sjerre. De eerste renner die de ‘dubbel’ realiseerde was echter een rasechte Parijzenaar. De ‘dubbel’ wil zeggen dat de coureur in één jaar winnaar van de Tour de France is en het wereldkampioenschap behaalt. Dat hebben nadien alleen Louison Bobet (1954), Merckx (1971 en 1974), Stephen Roche (1987) en Greg LeMond (1989) gepresteerd. Speicher deed het in 1933 en dat is op zich een wonder omdat hij pas tien jaar daarvoor fietsen had geleerd. Hij was als 17-jarige werkloos en de baantjes lagen in die tijd niet voor het opscheppen. Teneinde raad meldde hij zich ergens als fietsjongen die bestellingen rond moest brengen. Hij werd aangenomen en de eerste dagen bewoog hij zich voort met één voet op de trapper en met het andere been steppend. Na een paar dagen probeerde hij voorzichtig in het zadel te zitten en zijn evenwicht te bewaren. Het lukte met moeite, maar bij iedere bocht stapte hij af, bang als hij was om te vallen en in het toen al met auto’s vergiftigde Parijs overreden te worden. Maar het ging steeds beter en binnen enkele maanden scheurde hij ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 7 juni 2007 22:00

« Vorige 1 2 3  ... 655 656 657 658 659 660 661 662 663 664 665  ... 700 701 702 Volgende »