Kim ANDERSEN (1958, Denemarken)

Ik heb deze Deen een keer geïnterviewd. Het ging over Joop Zoetemelk over wie ik toen een boek schreef. Hij zat die avond in een hotel in Roosendaal met de CSC-ploeg die aan Eneco’s Tour deelnam. Hij bleek een lange gesoigneerde verschijning die het bijzonder leuk vond dat iemand naar zijn ervaringen met Joop Zoetemelk kwam informeren. Joop was zijn kopman geweest bij de Coöp-Mercier ploeg. In 1983 werd Zoetemelk in het begin van de Tour positief bevonden en hij kreeg een hele vracht strafminuten aan zijn broek. Hij was gelijk kansloos voor de eindzege of een hoge klassering en hij reed die Tour ongeïnspireerd uit. Althans dat schreven de Nederlandse kranten en ze begrepen niet dat Joop niet gewoon afstapte en naar huis ging. Maar dat kwam niet bij Joop op, zo vertelde Andersen. Hij had nog een taak te vervullen, want die dopingaffaire zorgde voor een geweldige motivatie binnen de ploeg. ‘Iedereen wist dat Joop geflikt was en we wilden de wereld laten zien dat we als één man achter onze kopman stonden. De ploeg won de ploegentijdrit en Andersen reed zes dagen in het geel. Dat kwam allemaal door Joop. Op zijn eigen rustige wijze gaf hij aanwijzingen en corrigeerde Andersen iedere keer wanneer die niet op de goede plek in het peloton zat. De twee waren toen overigens al goede vrienden, vertelde de Deen, en hij logeerde regelmatig bij Joop in Germigny l’Eveque. Ook nam Zoetemelk hem mee naar de lucratieve criteriums in Nederland. In 1985 kreeg Andersen de gelegenheid om wat terug te doen. Dat was bij het WK toen hij in de gelegenheid was zijn vroegere kopman terug te pakken. Hij deed het niet en twintig jaar later vertelde hij daarover: “Toen Joop in de laatste kilometers op voorsprong kwam, reed ik aan kop van de kopgroep. Ik had zo naar hem toe kunnen springen, maar ik kon het niet. Die twee jaar dat ik met Joop in de ploeg heb gezeten, flitsten op dat moment door mijn hoofd. Een cadeau voor een goede vriend.” Helaas wordt de mooie carrière van Kim Andersen overschaduwd door een reeks van dopinggevallen. Hij werd langdurig geschorst en toen hij daar nog niet van had geleerd, werd hij voor het leven uitgesloten. (Foto: © T&T Tekst & Traffic)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 februari 2007 23:00

Pavel TONKOV (1969, Rusland)

Een uitstekende ronderenner, deze Rus uit Iszjevsk. Zoals zo veel van zijn landgenoten kwam hij in Italië terecht en ontwikkelde daar zijn carrière. Hij reed goed bergop en hij had ook een uitstekende tijdrit in de benen. Zijn wedstrijd was de Ronde van Italië en hij verscheen tien keer aan de start met een prachtige reeks: 7e, 5e, 4e, 6e, 1e, 2e, 2e, 5e en 13e. Hij moest het van zijn regelmaat hebben zonder grote uitschieters want in al die jaren won hij slechts vier etappes. De Giro die hij won, die van 1996, was een van de spannendste uit de geschiedenis. Vier dagen voor het eind waren er nog vier kanshebbers op de eindzege. Het begon met de tijdrit die door Berzin gewonnen werd, met slechts een seconde voorsprong op Abraham Olano. Tonkov moest bijna anderhalve minuut toegeven, maar behield zijn roze trui met één tel voorsprong op Olano en 14 tikjes op zijn landgenoot Berzin. Met nog twee zware Dolomietenritten in het verschiet verkeerde Pavel Tonkov dus in wankel evenwicht. De volgende dag was hij zijn trui kwijt, want Olano kwam precies een seconde eerder over de streep. Twee man in het roze? Nee, want nadat de reglementen waren geraadpleegd, ging de trui naar de lange Bask. Een dag later – de voorlaatste etappe – was de koninginnerit met reuzen als de Gavia en de Mortirolo in het parcours. Tonkov ging die dag vol en met Gotti, Zaina en Ugrumov reed hij weg bij Olano die bijna drie minuten moest toegeven. Zo won Pavel Tonkov de Giro waarin nogal wat vedetten ontbraken, vanwege de Olympische Spelen dat jaar waar voor het eerst professionals aan de start mochten komen. Daarom bleven mannen als Jalabert, Indurain, Rominger, Armstrong en Museeuw thuis, omdat ze niet te vroeg in het seizoen wilden pieken. Vreemd genoeg is Tonkov nooit in de Tour de France geweest. Dat zal wel door sponsorbelangen zijn veroorzaakt en dat is de reden waarom de Rus zijn palmares hoofdzakelijk in Italië heeft gerealiseerd. Wel won hij een keer de Ronde van Zwitserland en die van Romandië en was hij een keer derde in de Vuelta. In 2005 zette hij een streep onder zijn carrière. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 8 februari 2007 23:00

Willy VANNITSEN (1935, overleden, België)

Zijn tijdgenoten uit de jaren vijftig en zestig weten het zeker: Willy Vannitsen was misschien wel het grootste wielertalent dat ooit op een racefiets heeft gezeten. Hij heeft staaltjes wielrennen laten zien waar de oude Vlaamse kenners nu nog over spreken in de staminees achter een pint. D’n Willy dat was d’r ene. ‘Groter dan Van Looy!’, zegt de een. ‘Groter dan d’n Eddy!’, zegt d’n ander. ‘Maar ’m had’m nie altied goesting’, spreekt de derde met het gezag van de oudste. De anderen zwijgen en wenken voor nog een pint, want de laatste spreker heeft gelijk. Het talent van Willy Vannitsen is als een RollsRoyce die te lang in de garage heeft gestaan. Tien jaar oud en slechts 5000 kilometer op de teller. Want wat heeft hij nou helemaal gewonnen met die uitzonderlijke mogelijkheden? De Waalse Pijl en enkele van stad tot stad wedstrijden, die ze in Vlaanderen semi-klassiekers noemen. En twee etappes in de Tour en eentje in de Giro. Oh ja, en twee zesdaagsen. Eén in Brussel met Van Looy als maat en één in Antwerpen gekoppeld aan het toen sterkste koppel van het hele circus: Post-Van Looy. Hij was geboortig in het dorp Jeuk in Belgisch Limburg, maar hij had niet voldoende jeuk in zijn kont om zijn ster overeenkomstig zijn talent te doen stralen. Ja, op latere leeftijd toen de pensioengerechtigde leeftijd naakte, toen vloog hij nog terwijl zijn tijdgenoten met de handjes op het stuur amper nog de 30 in het uur haalden. Er werd met eerbied gesproken over het feit hoe hard hij als zestig plusser trainde. Ontzag alom, maar Peter Post relativeerde deze inspanningen door cynisch te zeggen: ‘Dat had-ie toen moeten doen.’ En gelijk had Peter. Een val met de fiets leidde in 1999 het einde in. Hij lag enige tijd in coma in het ziekenhuis, maar hij herstelde gedeeltelijk. Hij leefde nog tweeënhalf jaar. Beloftes, het kerkhof ligt er vol mee.

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 7 februari 2007 23:00

Wim ARRAS (1962, België)

Wim Arras uit het Belgische Lier is de geschiedenis ingegaan als een duivelse sprinter. Een echte rittenkaper die dankzij die spurt een klassieker op zijn naam bracht. Dat was Parijs-Brussel in 1987 en Arras dankte die zege aan het feit dat de organisatie de Alsemberg uit het parcours had gelaten om in het centrum van Brussel meer publiek te trekken. Zo daverde het compacte peloton op de finish af en Arras vloerde ze allemaal: Vanderaerden, Kelly, Van Poppel en nog een hele rits andere spurters van naam. Op die manier won hij nog een hele rits ritten in kleinere etappekoersen, maar hij reed maar vijf jaar als prof, want in 1990 maakte een ongeluk een eind aan zijn carrière. De geschiedenis van Wim Arras doet me een beetje denken aan Mike Hawthorn. Dat was een Britse Formule 1 coureur in de jaren vijftig. In die tijd was het een zeldzaamheid als zo iemand de 30 jaar haalde, want ze verongelukten voor het merendeel. De bolides en de circuits waren nog lang niet zo veilig als heden ten dage en het is eigenlijk een wonder dat er nog mensen waren die in zo’n rijdende doodkist wensten te stappen. Mike Hawthorn zag dat ook in, nadat de zoveelste van zijn collega’s dodelijk was verongelukt. Hij maakte zijn afscheid bekend en hij voltooide ongeschonden zijn laatste race. Enkele maanden later reed hij ontspannen in zijn personenauto op de openbare weg. Hij slipte en verongelukte dodelijk. Hij werd slechts 29 jaar. Wim Arras leeft gelukkig nog, maar hij heeft zich als vermaard sprinter altijd met ware doodsverachting in massasprints gegooid en gigantische risico’s genomen. En toen hij een keer een ontspannen ritje op zijn motorfiets maakte, kwam hij ten val en zijn wielercarrière was direct voorbij. Daarom had Hawthorn misschien beter kunnen blijven racen en Arras zich bij de racefiets moeten houden om zich van A naar B te verplaatsen. Want het noodlot houdt nergens rekening mee en voert zijn eigen regie en de mens heeft maar af te wachten. Blijf maar lekker binnen, zou je haast zeggen. Maar de meeste ongelukken gebeuren binnenshuis, zeggen de statistieken. Ik weet het niet meer. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 6 februari 2007 23:00

Guido VAN CALSTER (1956, België)

Hij is een vertegenwoordiger van het post-Merckx tijdperk. Toen de Kannibaal in 1978 toch nog onverwacht afscheid nam, liet hij de Belgische wielerpers in vertwijfeling achter. Jarenlang hadden zij van hun redacties carte blanche gekregen om d’n Eddy te verslaan, waar ter wereld hij ook zijn duvels ontbond. Zonder een opvolger voor de geweldenaar uit Brussel moesten ze weer terug naar af. Miezerige bonnetjes laten aftekenen door een kritische chef en ieder frankske verantwoorden. Zoals vóór het tijdperk Merckx. Ieder talentje werd besnuffeld en op Merckxiaanse eigenschappen beoordeeld. Daniel Willems, Fons De Wolf, Eddy Schepers en ook Guido Van Calster werden groot geschreven in de hoop dat de wens niet alleen de vader van de gedachte zou zijn, maar ook nog eens zou uitkomen. De wonderen waren de wereld toch niet uit? Had God zelf het nietige België al niet eens een superkampioen geschonken? Maar in plaats van een tweede wonder zakten de pseudo uitverkorenen voor de ogen van de natie door de hoeven. Ze waren niet slecht, maar ze kwamen slechts op lichtjaren in de buurt van het grote idool uit Tervuren. Willems en De Wolf konden de druk niet aan en Schepers en Van Calster werden meesterknechten van respectievelijk Stephen Roche en Giuseppe Saronni. In Italië, waar de Belgische persmuskieten vanwege die bonnetjes nog maar zelden kwamen. Na zijn carrière werd Guido Van Calster perschef en assistent-ploegleider van de Nederlandse TVM-ploeg. Ik zie hem in 1998 nog staan toen de Franse politie een inval deed in Hotel Million in Albertville, waar tijdens de Tour de dôpage de ploeg van Cees Priem verbleef. Als een geslagen hond stond Van Calster erbij toen twintig politiefunctionarissen het hotel binnenvielen en alle TVM-renners meenamen, nadat Van Calster onderdanig de nummers van de kamers had opgegeven. Als een verrader uit de tweede wereldoorlog stond hij daar met afgezakte schouders tot ook hij mee moest. Een droevige dag voor de Brabander. Ik hoop dat hij vandaag wat gelukkiger is.

Geplaatst door Fred van Slogteren, 5 februari 2007 23:00

Barry HOBAN (1940, Groot Brittannië)

Deze Engelsman was in de jaren zestig een knap renner. Hij stond een beetje in de schaduw van zijn landgenoot Tommy Simpson en hij trouwde na diens dood met de weduwe van Major Tom. Mijn herinnering aan Hoban stamt uit de Tour van 1968. Daarin won hij de 19e etappe van Grenoble naar Sallanches en wie iets weet van de Tour de France weet dat dat een bergetappe moet zijn in de Alpen. Hoban was geen klimmer, maar toch was hij die dag de beste. Dat kwam omdat hij heel slim profiteerde van de stand van zaken in die merkwaardige Tour. Het was in feite de beslissende etappe, want Jan Janssen slaagde er die dag in om slechts vier seconden te verliezen op Herman Vanspringel, de Belg die hij een paar dagen later in de afsluitende tijdrit zou verslaan om daarmee de Tour te winnen. Met nog zes etappes te gaan was de Tour nog lang niet beslist. Er waren nog zeker acht kandidaten. Die hielden elkaar in de eerste beklimming scherp in de gaten. Het tempo was niet al te hoog en Barry Hoban meldde zich voorin. De Brit woonde al jaren in België en hij sprak een leuke mix van Engels-Vlaams. Hij zei tegen de favorieten voorop ‘I go efkens vooruit, because I moet poepen’. Janssen, Vanspringel en Bracke moesten er om lachen en ze gaven hem het sein dat hij mocht. ‘We hebben hem die dag niet teruggezien, die vuile rat’, vertelde Janssen me een aantal jaren geleden. 25 kilometer verder had Hoban al 8 minuten en 40 seconden voorsprong en daarvan had hij aan de finish nog ruim 4 minuten over. Plus 1500 gulden, de premie die hij op de top van de Col des Aravis verdiend had, omdat hij er als eerste doorkwam. Hij was kennelijk de enige die dat wist en vandaar de sanitaire stop waar hij zogenaamd zo’n behoefte aan had. Dat was Barry Hoban, een van de kleurrijkste renners uit het toenmalige peloton. (Foto: archief Wim van Eyle)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 4 februari 2007 23:00

Vatcheslav EKIMOV (1966, Rusland)

Toen in 1989 de Muur viel, die West-Europa van het ontluisterde Sowjet-rijk scheidde, wist Peter Post, manager van de zo succesvolle Panasonic-formatie, direct wat hem te doen stond. Hij boekte een vlucht naar Sint Petersburg, dat toen nog Leningrad heette. Hij dacht de eerste en de enige te zijn, maar twee stoelen achter hem in het vliegtuig zat Paul Desmet, baas van de Belgische Histor-ploeg. Post wist naar wie hij op zoek was en haast was geboden. In Leningrad contracteerde hij luttele uren later Vatcheslav Ekimov, de op dat moment 23-jarige Russische tijdrijder. Het type renner waar Post zo van hield, eentje van hetzelfde kaliber als Schuiten en Oosterbosch. Post wist wie hij in huis haalde, want Slava had al zes wereldtitels op zak en een gouden Olympische medaille. In no-time ontwikkelde de Rus zich tot een echte professional die in zijn eerste jaar als prof wereldkampioen achtervolging werd. Verder realiseerde hij een rijke palmares met overwinningen in het Kampioenschap van Zürich, de Ronde van Valencia, de Driedaagse van de Panne, de Ronde van Nederland, de Tour Dupont en nog veel meer. Hij bleef lang in Nederlandse dienst en hij boekte menig succes omdat hij het vermogen had om in een finale uit het peloton te katapulteren dat op dat moment zestig in het uur reed. Een fantastische coureur en teamrenner. Dat was ook Lance Armstrong niet ontgaan en hij haalde Ekimov in 1997 bij Rabobank vandaan en maakte hem tot zijn adjudant in de US Postal ploeg. Ergens in 2000 – meen ik – stopte hij met de wielersport maar luttele maanden later haalde Armstrong hem over om toch weer op te stappen. Hij voegde er nog een paar sterke jaren aan toe. Ik zag hem in augustus jl. nog op het startpodium staan bij de start van de tijdrit in Eneco’s Tour. Scherp, geconcentreerd, lichtelijk trillend van de spanning. Het was zijn laatste wedstrijd, want daarna stopte hij, 40 jaar en 7 maanden jong. Wat een coureur. (Foto: © Philip van der Ploeg)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 3 februari 2007 23:00

Hennie KUIPER (1949, Nederland)

Grote wielrenners hebben niet alleen aan hun ontwikkeling als atleet gewerkt, maar ook aan hun persoonlijkheid. Een mens is een verzameling van botten, vlees en spieren, maar er moet de bezieling zijn om dat lijf aan te sturen. Hennie heeft zich als atleet en als mens fantastisch ontwikkeld. Hij heeft zijn tekortkomingen overwonnen en zijn sterke punten geoptimaliseerd. Zo heeft hij een fantastische carrière gerealiseerd met vele hoogtepunten. Hij koos zijn wedstrijden uit en bereidde zich daar zo op voor dat hij vaak als een zombie aan de start stond. Strijdplan in het hoofd, voor duizend procent geconcentreerd en ver weg van de rest van de wereld. Zo won Kuiper zijn koersen en hij werd er om bewonderd. Behalve die ene keer bij de Olympische Spelen in München in 1972. Na de afschuwelijke moord door Palestijnse terroristen op Israëlische sporters verkeerde de hele sportwereld in verwarring. De lol was er af en verschillende atleten verlieten het Olympisch dorp en gingen naar huis. Voor Hennie Kuiper was dat geen optie. Hij was in München ... 

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 februari 2007 23:00

Peter PIETERS (1962, Nederland)

De bondscoach van de baanwielrenners is een van de succesvolste coaches in de Nederlandse sportwereld. Hij levert nu al jaren de ene wereldkampioen na de andere af, maar hij was in december jongstleden niet genomineerd voor de beste sportcoach van Nederland. Wel Frank Rijkaard en wat die vorig jaar met FC Barcelona heeft gepresteerd was natuurlijk indrukwekkend. FC Barcelona is echter een Spaanse voetbalclub met slechts één Nederlandse speler in de gelederen. Ik vind dat je zo iemand – met alle respect – dan niet moet selecteren. Pieters werkt als Nederlander met een puur Nederlandse selectie en alle eer voor ... 

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 februari 2007 23:00

William PEDEN (1905, overleden 30.01.1980, Canada)

We denken wel eens dat Steve Bauer de enige Canadese wielrenner is geweest van internationale allure, maar dat komt omdat William Peden een van die vergeten grootheden is, waarover haast niet meer wordt gepraat en geschreven. ‘Torchy’ werd hij genoemd, want het haar van deze oersterke renner uit British Columbia gloeide net zo rood als dat van Bertje Oosterbosch in een latere epoque. The King, zoals hij ook wel met veel respect werd aangesproken, was een geweldenaar. Een krachtmens die vooral uitblonk in de zesdaagsen. Hij reed er 148 en toen hij in 1948 op 43-jarige leeftijd afscheid nam, had hij er 38 gewonnen. Dat was op dat moment een record dat pas 17 jaar later in 1965 door Rik Van Steenbergen werd verbeterd. Een spectaculair renner die met zijn grote kracht een gruwelijk verzet draaide. Hij is maar een enkele keer in Europa geweest, want hij reed zijn wedstrijden vrijwel uitsluitend in Canada en de Verenigde Staten. Hij was daar ontzettend populair en de noodzaak om de oceaan over te steken was er dan ook niet. De Europese renners kwamen in die tijd wel naar Noord-Amerika, waar de SIX toen zo geliefd was dat de tribunes al weken van tevoren uitverkocht waren en de artiesten net zo beroemd waren als de grote filmsterren van toen als Charly Chaplin en Douglas Fairbanks. Torchy was voor de duvel niet bang en in 1931 vestigde hij in Minneapolis in de staat Minnesota een wereldrecord met vliegende start over een mijl. De snelheid die hij bereikte was 119 kilometer en 677 meter. Op de fiets, maar wel achter een auto met een geweldig windscherm. Je moet het maar durven. (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 31 januari 2007 23:00

« Vorige 1 2 3  ... 662 663 664 665 666 667 668 669 670 671 672  ... 695 696 697 Volgende »