ANDERSEN, Jakob (1973, Denemarken)
BAARS, Henk (1960, Nederland)
BERTOGLIO, Paolo (1978, Italië)
CUGNOT, Jean (1899, overleden 29.06.1933, Frankrijk)
DISSEAUX, Marcel (1927, Frankrijk)
MURAGLIA, Giuseppe (1979, Italië)
PEREIRO SIO, Oscar (1977, Spanje)
VANSWEEVELT, Ronny (1962, België)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 augustus 2007 22:00

Jaap OUDKERK (1937, Nederland)

Mijn eerste baantje nadat ik de school had verlaten, was bij een scheepvaartkantoor. Veel keus had ik niet, want ik moest binnen een jaar in militaire dienst en er waren niet veel werkgevers die bereid waren in je opleiding te investeren als je na zo korte tijd al weer weg zou gaan. Al in de eerste dagen kwam ik er achter dat er op dat kantoor – zij het op andere afdelingen – twee bekende topsporters werkten. De ene was Brammetje Haverkamp, semi-profvoetballer bij Blauw Wit en de andere was Jaap Oudkerk. Jaap was in die tijd bekend als een heel sterke achtervolger, maar hij had de pech dat hij van dezelfde generatie was als Henk Nijdam en die was in die discipline van wereldklasse. Bij de noordelijke uitgang van de Coentunnel lag nabij de Coenflat op de grens van Amsterdam en Landsmeer het boeren- bedoeninkje van vader Oudkerk en zo was Jaap misschien wel de enige Amsterdamse boerenzoon. Waarschijnlijk zou hij al lang als wielrenner vergeten zijn als er in 1964 niet ene Tiemen Groen aan het firmament was verschenen. Nijdam was al lang prof geworden en Jaap pakte daarna met gemak de nationale titel en reikte in het WK-toernooi meestal wel tot de laatste vier. Maar toen Groen kwam, was het afgelopen. Wel behaalde hij bij de spelen van Tokyo nog een bronzen medaille in de ploegachtervolging met zijn stadgenoten Henk Cornelisse, Cor Schuuring en Gerard Koel. Met gangmaker Bertus de Graaf reed Jaap ’s winters vaak naar Antwerpen om daar in het sportpaleis te trainen en De Graaf maakte hem enthousiast voor het stayeren. Op een geleende stayersfiets probeerde hij het eens en hij had gelijk die speciale tred te pakken die goede stayers eigen is. Hij werd twee keer wereldkampioen, een maal bij de amateurs en een maal bij de profs. Die laatste keer was in 1969 en het was de eerste keer in de geschiedenis dat het WK baan op een overdekte piste werd verreden. Op de baan van het Antwerpse Sportpaleis vocht Jaap een adembenemend duel uit met de Belg Theo Verschueren, maar ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 1 augustus 2007 22:00

BOTTECCHIA, Ottavio (1894, overleden 16.06.1927, Italië)
DUIKER, Bernard (1903, overleden 1991, Nederland)
GAVAZZI, Francesco (1984, Italië)
GIL PARRA, Leticia (1982, Spanje)
GINER BLAS, Leon (1978, Spanje)
GULIK,Fulco van (1979, Nederland)
LUYTEN, Henri (1873, overleden 28.09.1954, België)
MARSELL, Karl-Heinz (1936, overleden 23.09.1996, Duitsland)
RABUÑAL RIOS, Gonzalo (1984, Spanje)
VERSTREPEN, Julien (1946, overleden 04.02.2003, België)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 31 juli 2007 22:00

Gerard PETERS (1920, overleden 06.04.2005, Nederland)

‚De kilheid van een sombere herfstwind door een bijna bladerloos bos sloop in ons hart na afloop van de crematie omdat er rond deze crematie weinig of geen rekening was gehouden met het wielerleven van Gé Peters.’ Dit schreef Jan Zomer in Wielerexpress 2006, naar aanleiding van het overlijden van een van de stijlrijkste coureurs, die we in Nederland ooit aan het werk hebben gezien. Hoewel hij een sterk wegrenner was, die zelfs een keer aan de start van de Tour de France heeft gestaan, was Gé, Gerard of Gerrit Peters vooral pistier. Achtervolger, omniumspecialist, koppelkoerser en zesdaagserenner. Oudste en meest talentrijke van drie wielerbroers uit Haarlem. Hij was in 1946 de eerste wereldkampioen achtervolging na een hilarisch verlopen finale met de Fransman Roger Piel. Kort daarna maakte hij in ‚t Kuipke in Gent een bijna-doodsmak waaraan hij een verbrijzelde arm overhield. Tientallen operaties waren nodig om van die gekwetste ellende weer een arm te maken, waarmee hij helaas niet meer de kracht had om vreselijk aan dat stuur te rukken. Zijn plannen om het werelduurrecord van Fausto Coppi aan te  vallen, moest hij daarom laten varen. Hij was ook jarenlang de koppelgenoot van Gerrit Schulte, de generaal, maar hij was niet diens aide-de-camp maar een gelijke. In de schaduw van de de luidruchtige Schulte hadden echter niet veel mensen dat in de gaten. In zijn latere jaren ploegleider van de Caballero-ploeg en steun en toeverlaat van Herman Krott in diens fabriek van sportprijzen. Gé was een lieve, rustige man die ik pas in de winter van zijn leven heb leren kennen. Uren heb ik met hem zitten praten in Café Van Egmond in Haarlem. Zijn woonkamer, waar hij als niet-drinker in een hoekje zijn laatste jaren doorbracht. Relativerend en bedachtzaam ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 30 juli 2007 22:00

Bert OOSTERBOSCH (1957, overleden 18.08.1989, Nederland)

Onlangs las ik in het boekje Helden deel II, dat over de wielersport in Brabant gaat, het ontroerende verhaal van Theo Buiting over het korte leven van de Rooien Bert. Hoewel Theo het volgens mij veel mooier heeft opgeschreven dan ik, was het ongeveer hetzelfde verhaal dat ik destijds in mijn boek Wielerhelden van Oranje over dit labiele zondagskind heb gepubliceerd. In beide gevallen was Marian Bik, de weduwe van Bert, onze zegsvrouw. Marian is een lief mens, maar ook een realistische, resolute flapuit, die bijna elke zin beëindigt met het woordje: ‚klaar’. Haar getuigenis van Berts tragische dood in de echtelijke sponde ging me destijds door merg en been. Je hebt van die mensen, die de meest gruwelijke gebeurtenissen in enkele zakelijk statements kunnen samenvatten als ging het over een ander. Veel toehoorders hebben moeite met die directheid. Het zal wel met binnenvetterij te maken hebben, want mensen die veel praten zijn meestal zo gesloten als een oester. Die gebeurtenis is een bijkans traumatische ervaring geweest en daar moet een mens wel mee verder. En dat stop je dan in een opgewekt optimisme, omdat een ander er verder niks mee te maken heeft. De herinnering aan Bert is, voor iedereen die wat met dat enorme wielertalent had, emotioneel. Ook voor de wielerliefhebber, want wie Bert ooit heeft zien fietsen heeft gezien hoe het moest. Die lange slungel met dat felrode haar veranderde als persoon volledig als hij op het smalle zadel plaatsnam. Dat zat gegoten op de fiets, geen beweging was overbodig. Hij werd een machine met lange witte zuigerstangen die ritmisch op en neer bewogen in een ongelooflijk tempo. Een stilist van het zuiverste water, maar al die schoonheid werd niet geschraagd door een onkwetsbaar karakter. De Rooien Bert was er een met een lange gebruiksaanwijzing en de wil om die te lezen was er meestal niet bij de mensen waarmee hij beroepshalve te maken had. Peter Post kwam er nog het dichtste bij met harde gedisciplineerde eisen en af ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 29 juli 2007 22:00

Eddy MAZZOLENI (1973, Italië)

Zijn geboortejaar en zijn voornaam duiden er op dat zijn vader en misschien wel zijn ouders wielerliefhebbers zijn. In 1973 stond Eddy Merckx op het toppunt van zijn roem en behalve in België was hij ook in Italië populair. Zo ook bij het echtpaar Mazzoleni in Bergamo en de eerste zoon werd enthousiast vernoemd naar de grootste wielrenner aller tijden. En wat zijn vader zo vurig had gehoopt, gebeurde: Eddy werd coureur. En daarmee houdt de verwantschap met zijn naamgever op, want Eddy is weliswaar een goede renner, maar hij wint zelden of nooit. Volop ereplaatsen, maar zijn schoenen zijn bepaald niet versleten op het hoogste treetje van het erepodium. Als goede klimmer en tijdrijder is hij vooral een ronderenner. In de Tour de France werd hij als eens 13e en in de Giro van dit jaar werd hij knap derde achter Danilo Di Luca en Andy Schleck. Als renner van de sterke Astana-ploeg ontbreekt hij in de Tour de France, omdat hij zich op 13 juli moest melden bij de antidopingprocureur van de CONI. Overigens samen met Di Luca, want de heren kwamen met nogal afwijkende waardes uit de Giro. Ook hebben ze uitleg moeten geven over hun relatie met de omstreden arts Carlo Santuccione, die verdacht wordt van handel in verboden middelen. Het klinkt allemaal niet zo fris en Mazzoleni hangt een schorsing van twee jaar boven het hoofd, alsmede een boete ter grootte van een bruto jaarsalaris als zijn antwoorden de procureur niet zinnen. In dat geval zal hij ongetwijfeld troost zoeken bij zijn Elisa. Dat is behalve zijn lief ook een ervaringsdeskundige, want die heeft al het een en ander te stellen gehad met haar broertje. En die luistert naar de naam Ivan Basso. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Geplaatst door Fred van Slogteren, 28 juli 2007 22:00

CASAGRANDE, Filippo (1973, Italië)
FLORES GALARZA, Iker (1976, Spanje)
KOELEMEIJER, Alma (1983, Nederland)
PICHLER, Michael (1982, Oostenrijk)
VAN LINDEN, Rik (1949, België)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 27 juli 2007 22:00

Jean-Marie LEBLANC (1944, Frankrijk)

De grote Tourbaas, die vorig jaar afscheid nam, is een charmante aimabele man die met iedereen door één deur kan, maar er zijn grenzen. Dat heeft hij aangetoond in zijn gevecht met de UCI, omdat een instituut als de Tour zich niet in regeltjes laat dwingen die van bovenaf worden opgelegd. Want de Tour kent geen bovenaf, er is niks hogers dan de Tour. Vanuit het Franse machtsdenken gezien, zit daar wel iets in maar ik moet toch vooral denken aan wijlen koningin Wilhelmina die in 1944 van haar ballingschap in Londen terugkeerde en het plan had om zich niets meer aan te trekken van de te herstellen democratie, maar samen met haar schoonzoon Nederland op haar manier te gaan regeren. Maar ook een koningin valt onder de grondwet en voor de Tour de France is dat idem dito. Wat niet wil zeggen dat de UCI de renners, de nationale bonden en de sponsors maar alles door de strot kan douwen zonder voorafgaand overleg. Maar terug naar Jean-Marie. Toen ik in 2001 aan mijn boek over Jan Janssen begon, stond de eerste Nederlandse Tourwinnaar aanvan- kelijk niet te juichen. Er was al eens een boek over hem geschreven, het was allemaal al zo lang geleden en nog een aantal excuses passeerden zijn lippen. Ik zei tot mezelf: Tom Poes bedenk een list en ik dacht direct aan Jean-Marie. Janssen en hij waren ooit ploegmaats en sindsdien grote vrienden. Ik belde met de Tourorganisatie in Issy-les-Moulineaux en ik kreeg zowaar zijn secretaresse aan de telefoon. Ik legde haar uit wat ik ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 26 juli 2007 22:00

Uwe RAAB (1962, Duitsland)

Hij was al 28 jaar toen hij eindelijk prof mocht worden. Het DDR-systeem stond professionalisme niet toe, maar toen het ijzeren gordijn eenmaal was verdwenen stond de Nederlandse PDM-ploeg direct met een contract bij hem op de stoep. Hij bleef drie jaar bij PDM en verkaste toen naar Deutsche Telekom. Uwe Raab was een van de pijlers van het DDR-systeem dat vele wereldkampioenen en olympische medaille- winnaars heeft opgeleverd. In 1983 was Raab wereldkampioen op de weg en in 1986 won hij met drie andere Oost-Duitse renners brons in de ploegentijdrit over 100 kilometer. Ook was hij in 1988 winnaar van de Ronde van Oost-Duitsland, een wedstrijd waar de beste renners van het Oostblok voor naar de DDR kwamen. Maar koersen tussen de beste profs van West-Europa bleek toch andere koek. Het kwam er niet uit bij Raab en dat had voor een deel te maken met zijn leeftijd en voor een ander deel met de volstrekt andere mentaliteit waarmee in het westen gekoerst werd. Bovendien was hij in het Oostblok een vedette, terwijl hij op latere leeftijd bij de profs zich opnieuw moest bewijzen. Er is een groot verschil tussen de amateurs en de profs en dat heeft Uwe Raab meer dan ondervonden. Aan het eind van 1995 zette hij een punt achter zijn carrière en hij werd ploegleider. In mei van dit jaar kwam hij in een interview met een Duitse krant met de mededeling dat zijn afscheid alles te maken had met zijn weigering om zich epo te laten toedienen. Dat was bij Deutsche Telekom en het was de ploegleiding die hem dat min of meer opdroeg. Toen hij weigerde werd hij, volgens Raab, niet meer opgesteld en had het toen geen zin meer om zijn loopbaan voort te zetten. Ik neem aan dat hij zich nu fulltime bezighoudt met de fietsenwinkel in Dessau, waarvan hij samen met Thomas Siegel eigenaar is. (Foto: © Cor Vos)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 25 juli 2007 22:00

BELLI, Wladimir (1970, Italië)
DE PAUW, Noël (1942, België)
LANFRANCHI, Paolo (1968, Italië)
LETOURNEUR, Alfred (1907, overleden 03.01.1975, Frankrijk)
PIDGORNY, Ruslan (1977, Oekraïne)
ROBLES JIMENEZ, Aurelio (1964, Spanje)
SELS, Loes (1985, België)
VRIES, Pieter (1975, Nederland)
WALGIEN, Jorrit (1982, Nederland)

Geplaatst door Fred van Slogteren, 24 juli 2007 22:00

« Vorige 1 2 3  ... 645 646 647 648 649 650 651 652 653 654 655  ... 695 696 697 Volgende »