In 1953 was hij een van de drie debutanten in de Tourploeg van Kees Pellenaars. In tegenstelling tot de andere twee (Adri Voorting en Hein Steevens) was hij al twee jaar prof. In de kranten konden we lezen dat hij in Brabant ‘De Witte Suikere’ werd genoemd. Dat sloeg op zijn naam en zijn witblonde haar. De Fransen wisten helemaal geen raad met zijn familienaam en ze noemden hem ‘Swiekerbwiek’, zoals Hennie Kuiper daar jaren laterEnnie Kwieperre werd genoemd. Jos oogde als een stoere vent en hij kreeg een kans omdat hij goed zou kunnen knechten voor Van Est en Wagtmans, grote coureurs uit de buurt die de Tour al een paar maal gereden hadden. Vooral Wout kende hij goed want die vrolijke kwant was een kameraad en trainingsmaat toen ze als vrijgezelle jongens allebei nog in Breda woonden. In die West-Brabantse stad woonde ook Kees Pellenaars, de leider van de Nederlandse Tourploeg die in 1953 twee man meer mee mocht nemen dan het jaar ervoor. Waar iedere renner in Nederland in die dagen van droomde, overkwam Jos. Op een dag in het voorjaar van 1953 werd er ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 juli 2009 12:00

In Bordeaux genoten de renners dikverdiend van de eerste rustdag. Ze hadden gedurende de eerste acht ritten met een gemiddelde snelheid gereden, die de prognoses ver overtrof. Over de renners en hun avonturen tijdens deze rustdag was verder weinig te vertellen. Het was in die tijd nog lang niet het mediacircus zoals een rustdag in de Tour van tegenwoordig. Het aantal journalisten was toen ook maar een fractie van wat het nu is, terwijl bezoek van familileden en vrienden toen nog nauwelijks voorkwam. Het merendeel van de renners kon in het hotel dus echt rust nemen, een brief of een kaartje naar huis sturen, terwijl de ploegleiders alle tijd hadden om een tussenbalans op te maken en hun tactiek voor de komende dagen te bepalen. Volgens dokter Dumas, de Tourarts, was in het geheel genomen de gezondheidstoestand van de honderd overgebleven renners bevredigend, enkele lichte verwondingen en kleine ongemakken daargelaten. Het aantal daarvan was normaal en ook onvermijdelijk, want valpartijen horen onverbrekelijk bij het wielrennen. Geen renner ontkomt er aan. De grootste patiënt van de Tourarts was op deze rustdag de Italiaan ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 juli 2009 15:00

En weer was er Hollands Glorie in Bordeaux. Een jaar nadat Hansje Dekkers uit Eindhoven triomferend op de roze betonnen piste was aangekomen was het nu Jan Nolten (foto) die solo over de finish kwam. In het stadion van de beroemde voetbalclub, waar in die tijd de Haagse voetballer Bertus de Harder grote triomfen vierde. Na de zinloze aanvallen van enkele dagen geleden was het offensieve optreden van Nolten nu wel succesvol. De lange Limburger was slecht voorbereid naar de Tour gekomen, maar had zich gaandeweg de eerste week in vorm gereden en vond het nu tijd om dat eens aan iedereen te laten zien. En nog wel in de langste rit van de hele Tour over maar liefst 345 kilometer. De dagen van Maurice Garin leken te zijn teruggekeerd. Met anderhalve minuut voorsprong op de Belg Robert Vanderstockt en vijfenhalf op de favorieten in het peloton, pakte hij een stukje van de opgelopen achterstand in het klassement terug. Dat laatste maakte ploegleider Pellenaars niets uit daar in Bordeaux. Die stond te stralen bij zijn renner die de kas weer eens behoorlijk had gespekt. Dat stralen was bij de start wel anders geweest. Midden in de nacht werden de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 juli 2009 15:00

In de jaren veertig van de vorige eeuw stond er nabij het station Santpoort onder de rook van Haarlem een klein winkeltje. Je kon er brood en snoep kopen en de treinreizigers schaften zich nog snel een krantje aan om daarna hollend de trein te halen. Het winkeltje werd gedreven door de weduwe Voorting, een bewonderenswaardige vrouw die na het onverwachte heengaan van haar man tien kinderen moest zien groot te brengen. Zeven jongens en drie meiden. Na de oorlog sappelde moeder Voorting verder, maar het was wat makkelijker. De meeste van haar kinderen waren al groot en het huis uit, en een van hen was zelfs een bekende wielrenner geworden. Gerrit had een deel van de oorlog als dwangarbeider in Frankrijk doorgebracht, maar was terug in Nederland direct een van de beste amateurrenners. Dat wilde Adri, de jongste van het gezin, ook en op een oude fiets van Gerrit reed hij zijn eerste koersjes. Er waren wedstrijden genoeg in die tijd. Zeker in ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 10 juli 2009 12:00

Dat de Italiaan Livio Isotti (foto) de zevende etappe door een sprintzege op zijn naam bracht was voor de Nederlandse ploeg zeker niet het belangrijkste feit van deze relatief korte rit. De massale valpartij op ongeveer 25 kilometer na de start was veel belangrijker, omdat de nestor van de ploeg, Sjefke Janssen, daarbij betrokken was. Aan deze valpartij hield de 34-jarige Limburger een diepe vleeswond in de knie en nog wat andere lichte verwondingen over, terwijl ook zijn fiets zwaar gekreukeld uit de crash tevoorschijn kwam. Het duurde daarom vele minuten voor hij verder kon en die achterstand wist hij niet meer te overbruggen. Sterker, door helse pijnen gekweld raakte Jef steeds verder achterop met als resultaat dat hij dertien minuten na het sluiten van de tijdcontrole in Nantes aankwam en net als zijn dorpsgenoot Henk Steevens, een dag eerder, uit de strijd werd genomen. En zo bestond de Nederlandse équipe na een week koersen nog maar uit acht man. Zoals gemeld had de zevende etappe een weinig opwindend verloop. Iedereen scheen ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 9 juli 2009 15:00

Op deze dag was het eindelijk de beurt aan de Belgen om het zoet van een overwinning te mogen smaken. Martin Van Geneugden (foto) was namelijk de man die de 206 kilometer tussen Caen en Le Mans als snelste aflegde. Hij won de sprint van een zeven renners tellende kopgroep, waarin onze landgenoot Hein van Breenen vijfde werd. De eerste serieuze aanval werd die dag opgezet door de Waalse Belg Alex Close, die direct geletruidrager Roger Hassenforder en onze Gerrit Voorting in zijn wiel kreeg. De drie profiteerden van het feit dat het peloton voor een gesloten spoorwegovergang moest wachten. Toen de weg weer vrij was gingen Hugo Koblet en Hein van Breenen direct in de achtervolging en ze slaagden erin de drie voorop te achterhalen. Het leek een mooie slag, maar het peloton liet de grote Koblet natuurlijk niet gaan. De snelheid vloog omhoog en de kopgroep werd snel bijgehaald. De beslissing viel in Alençon waar ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 8 juli 2009 15:00

Elsloo is een mooi Limburgs dorp waar in 1953 twee van de renners vandaan kwamen die met acht andere coureurs de Tourploeg van dat jaar vormden. Vier Brabanders, drie Hollanders en drie Limburgers. Jefke Janssen en Hein Steevens uit Elsloo en Jan Nolten uit Geleen. Tegenwoordig wonen ze alle drie in Elsloo en als het zo uitkomt gaan ze op zondag na de kerk met z’n drieën naar de koers. Hein en Jan zijn bijna tachtig en Jefke hoopt in oktober van dit jaar de negentig te bereiken. Daarmee is hij de oudste nog levende Tourrenner van ons land op de Zaankanter Bouke Schellingerhoudt na die nog een paar maanden ouder is. Die reed in 1947 maar een paar dagen mee en viel toen uit. Daarom telt zijn deelname voor de echte Tourrenners niet mee. En de kleine Jefke was zo’n echte Tourrenner, zoals ze al lang niet meer gemaakt worden. Hij startte vier keer in la Grande Boucle en legde twee maal die lange lijdensweg tot in Parijs af. In 1947, het jaar dat Schellingerhoudt in de zevende etappe in de bezemwagen stapte, haalde hij de eindstreep als ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 8 juli 2009 12:00

Het immer chauvinistische Franse publiek had in Caen bij de finish van de vijfde etappe van de Tour de France alle reden tot juichen. Niet alleen was het hun landgenoot Jean Mallejac (foto) die deze etappe op zijn naam bracht, maar ook de gele trui ging over in Franse handen en nog wel om de schouders van een van de populairste Franse coureurs van de jaren vijftig. De Zwitser Fritz Schaer, die de eerste vier etappes de felbegeerde leiderstrui om de schouders droeg, werd als leider in het algemeen klassement afgelost door de Elzasser Roger Hassenforder, die in Caen achter Mallejac tweede was geworden. De Nederlandse ploeg hield zich deze dag voor de verandering erg rustig. Na alle inspanningen én successen van de afgelopen dagen was dat wel te begrijpen, want de boog kan nu eenmaal niet altijd gespannen zijn. Met uitzondering van Henk Steevens, die als 103e binnenkwam, finishten alle Nederlanders in het grote peloton. Daardoor ging de leiding in het algemeen ploegenklassement verloren. Voorts zakten alle Nederlanders een plaatsje in het algemeen klassement. Wout Wagtmans bezette nu de derde plaats, Thijs Roks de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 7 juli 2009 15:00

Na de twee tweede plaatsen van Wout Wagtmans zorgde Gerrit Voorting (foto) op de vierde dag voor de eerste Nederlandse etappewinst. Pellenaars had de avond tevoren aan tafel de oudste van het broederpaar op z’n Pels fijntjes laten weten dat hij wel mee mocht eten, maar het eigenlijk niet verdiende. Hij had nog nauwelijks een gulden aan de prijzenpot bijgedragen en Pellenaars was er een meester in om dat de betrokkene, tot groot vermaak van de rest, danig in te peperen. Daarom kwam de zilverenmedaillewinnaar van de spelen van Londen in Lille als een getergde leeuw aan het vertrek. De etappe kende een rommelig verloop, maar Voorting zat scherp als een mes de hele dag op het vinkentouw. Reeds kort nadat de 114 overgebleven coureurs in Lille waren weggeschoten werden er diverse ontsnappingspogingen gemeld. Alle vluchtelingen werden echter spoedig weer teruggehaald. Ook de Franse regionalen Robert Desbats, Emile Baffert en Louis Caput, die op een gegeven ogenblik ruim ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 6 juli 2009 15:00

Op zondag 28 juni 1953 won de 20-jarige Henk Steevens uit Elsloo de amateurronde van Amby en de vrijdag daarop stond hij als jongste deelnemer aan de start van de Tour de France in Straatsburg. Diep onder de indruk keek hij daar om zich heen, naar dat knotsgekke circus, waarvan hij wel had gedroomd maar voor later, jaren later. Hij was in maart van dat jaar uit militaire dienst gekomen en had direct alles op de koersfiets gezet. Samen met zijn jongere broer Leo koerste hij in Limburg, in België, in Luxemburg, in Duitsland en in het voorjaar van 1953 reed Henk, of Hein zoals hij ook genoemd werd, de vonken uit het wegdek en behaalde hij diverse mooie overwinningen. In simpele criteriums, maar ook in loodzware koersen waarin geklommen moest worden. Hij werd opgenomen in de selectie van de KNWU om buitenlandse etappekoersen te gaan rijden en bij het wereldkampioenschap in Zwitserland de kleuren van Nederland te verdedigen. De kenners volgden ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 6 juli 2009 12:00

« Vorige 1 2 2 3 3 4 4 Volgende »