Het scheelde dezedag maar weinig of de jonge Adri Voorting had de derde etappezege voor de Nederlandse ploeg voor zijn rekening genomen. In de sprint van een kopgroepje van drie werd hij echter met een kwart wiel door de Franse regionaal Maurice Quentin (foto)  geklopt en naar de ondankbare tweede plaats verwezen. De Nederlanders hadden er zin in op deze hete zaterdag dwars door de mooie Provence en de eerste uitlooppoging kwam na slechts enkele kilometers dan ook op naam van Wim van Est. IJzeren Willem reed zomaar weg in het gezelschap van de Belgen Fredje De Bruyne en Raymond Impanis en de Fransman Georges Meunier, De vier hadden wel zin in een avontuurtje maar meer dan 500 meter kregen ze niet van het peloton. De orde werd hersteld, maar het bleef onrustig. De groep reageerde steeds attent maar toen na tachtig kilometer acht man het hazenpad kozen, kregen die de zegen. De Spanjaard Vicente Iturat en de jongste Voorting sprongen er nog naar toe en met tien renners werd de tocht voortgezet. Met de wind in de rug snelde de groep richting ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 juli 2009 15:00

De grootste kwaliteit van de wielrenner Jan Nolten, was tevens zijn grootste nadeel. De lange Limburger had temperament en als hij het op zijn heupen had dan stampte hij de cols op en loste hij de grootste renners van zijn tijd. Grote klimmers als Charly Gaul, Raphaël Geminiani en Fausto Coppi hebben zich vaak lovend uitgelaten over de eerste echte Nederlandse klimmer van formaat. Het doet de bijna 80 jaar oude belofte van weleer zichtbaar deugd, als ik het aanhaal. Naast veel complimenten voor die schitterende prestaties in 1952 toen hij én een bergetappe won én een onvergetelijk duel aanging met Fausto Coppi op de Puy de Dôme, heeft hij in zijn korte carrière vooral heel veel kritiek te verduren gehad. Kritiek over zijn mentaliteit, over zijn gebrek aan beroepsernst, over het onvermogen om goed voorbereid aan de start van de Tour te komen. Hij wuift het allemaal weg als onzin. “Dat slaat allemaal op de Tour de France van 1953. In de kranten werd geschreven dat ik ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 18 juli 2009 12:00

Aan de eindstreep kon Nîmes kon ploegleider Pellenaars weer enkele Nederlandse successen noteren. In de eerste plaats omdat Jan Nolten deel uitmaakte van een vijf man tellende kopgroep. Weliswaar was de Nederlander in de eindsprint niet opgewassen tegen drie van de vier medevluchters, van wie de regionaal Bernard Quennehen (foto) de ritzege pakte. De vierde plaats van Nolten in dezelfde tijd als de winnaar was niet alleen zeer eervol maar ook hoogst profijtelijk. De kopgroep had ruim veertien minuten voorsprong op het uit ongeveer zeventig renners bestaande peloton. Door deze tijdwinst klom Nolten in het algemeen klassement op van de 31ste naar de 21ste plaats. Bovendien ontving de lange Limburger als strijdlustigste renner in deze etappe een premie van duizend gulden. Als laatste Nederlandse succes moeten we dan nog noemen dat ons land in het algemeen ploegenklassement de tweede plaats heroverde. Vrijwel onmiddellijk na de start in Béziers werd de koers door een drietal renners opengebroken. Dat waren behalve Nolten de ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 17 juli 2009 15:00

Nadat eerst Fritz Schaer, vervolgens Roger Hassenforder en toen weer Schaer de gele trui steeds meerdere dagen hadden gedragen, was het vanaf de Pyreneeën een dagelijkse verkleedpartij. Jean Robic onttroonde Schaer om een dag later zijn leiderstrui te moeten overdragen aan zijn ploeggenoot François Mahé, die er ook maar een dag van mocht genieten. Na de dertiende etappe van Albi naar Béziers was het Jean Mallejac die het gouden habijt, zoals de Nederlandse journalist Jan de Vries het leiderstricot eens in een poëtische bui noemde, mocht aantrekken. Mallejac werd in deze rit slechts negende maar wel in dezelfde tijd als de etappewinnaar Nello Lauredi (foto), die in Béziers de snelste was van een kopgroep van negen. In die groep zat ook een Nederlander. Wout Wagtmans eindigde op de zesde plaats en klom in het klassement naar de veertiende stek, waarmee hij direct weer de best geklasseerde landgenoot was. Het was een merkwaardige etappe, vlak met slechts één col van de derde categorie in het parcours. Al na twintig kilometer ging een groep van 14 man op avontuur. Daar zaten een paar grote namen bij, zoals ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 juli 2009 15:00

De rest van Nederland merkte hem pas op toen hij in 1949 derde werd bij het Nederlands kampioenschap op de weg voor amateurs, maar in de eigen regio van West-Brabant was Thijs Roks toen al een bekende renner. Ze noemden hem de Beer van Sprundel, een potige jongen met een open gezicht, een gulle lach en twee fraai afstaande oren. Hij was de zoon van Merijn Roks en Net Talboom, een echtpaar dat een tuinderij bestierde in Sprundel, vlak bij Breda. Het was een leven van hard sappelen om het grote gezin in eerst de crisistijd en daarna de oorlogsjaren draaiende te houden. Van doorleren kon geen sprake zijn en daarom werd Thijs al op 12-jarige leeftijd van school gehaald om in Breda op de snoepfabriek te gaan werken en centen thuis te brengen. Dagelijks op de fiets van en naar Breda ontdekte hij zijn talent voor het fietsen, maar de oorlog voorkwam een spoedig debuut in het peloton. Dat volgde in 1947 en als nieuweling kon hij gelijk aardig meekomen en nog in datzelfde jaar won de 17-jarige zijn eerste koersje in Kloosterzande.

Hij kon heel hard fietsen, maar als hij met een groepje naar de streep ging werd hij meestal laatste. Daarom moest hij het voornamelijk van ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 16 juli 2009 12:00

Een verrassende etappe, want Jean Robic, die de dag ervoor op indrukwekkende wijze de eerste bergrit won en de gele leiderstrui veroverde, werd al weer als leider van het algemeen klassement onttroond. Na afloop van de zo goed als vlakke etappe van Luchon naar Albi kwam de kleine Breton, en met hem vele andere toppers als Schaer, Magni, Bobet en Astrua, maar liefst twintig minuten na de uit 24 renners bestaande kopgroep binnen. De sprint werd gewonnen door André Darrigade van de Franse zuid-west ploeg en bij de 23 achter hem finishende renners bevond zich slechts één landgenoot. Dat was Wim van Est die ex acquo als zevende werd geklasseerd. Het algemeen klassement werd door deze uitslag behoorlijk op zijn kop gezet met als resultaat dat Robic zijn gele trui verspeelde aan zijn ploegmaat François Mahé. Een kleine pleister op de wonde. Vrijwel onmiddellijk na de start van deze twaalfde etappe trokken de Luxemburger Bim Diederich, de Franse regionaal Bernard Bultel en onze landgenoot ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 15 juli 2009 15:00

Op Quatorze Juillet herdenken de Fransen met heel veel openluchtfeesten de bestorming van de Bastille, de beruchte gevangenis die op 14 juli 1789 door het gepeupel werd ingenomen en dat was het begin van de bloedige Franse Revolutie. Op die datum in 1953 was er echter meer aandacht voor de grandioze overwinning van Jean Robic (foto) in de martelende tweede Pyreneeën-etappe. De zege van de kleine berggeit was zo overtuigend dat geletruidrager Schaer van de top van het algemeen klassement werd gestoten en de zo felbegeerde leiderstrui naar Robic overging. De maar een paar turven hoge Jean Robic leek met zijn bulterige, knoestige lijfje en dat grote hoofd zo weggelopen uit een Scandinavische sage vol wonderlijke trollen. Ondanks zijn weinig atletische verschijning was hij een van de beste wielrenners van zijn tijd. Hij was in 1953 de laatste Fransman die de Tour had gewonnen, maar dat verschafte hem geen plaats in de ploeg van de Franse nationalen. Daarvoor was hij veel te omstreden als een nurkse, zure azijnpisser, die iedereen altijd tegen zich in het harnas joeg. Ze moesten hem niet en daarom was hij slechts ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 juli 2009 15:00

Misschien is Hein van Breenen wel de reden geweest waarom ik nooit wielrenner ben geworden. Hij was namelijk de verpersoonlijking van wat mijn moeder ‘ordinair’ noemde in de wielersport. In het Frans, waar het woord vandaan komt, betekent het ‘gewoon’,  maar voor mijn moeder was het een ander woord voor onbeschoft, onbehouwen en onopgevoed. Erger kon je het bij haar niet maken. Ze was zelf van eenvoudige komaf, maar had als dienstmeisje van haar voorname mevrouw netjes leren praten en zich de juiste tafelmanieren eigen gemaakt. In de jaren vijftig streefden veel mensen uit het arbeidersmilieu ernaar hun kinderen zodanig op te voeden dat ze met de koningin konden dineren en dan ook nog beschaafd converseren. Mijn moeder was daar geen uitzondering op, terwijl ik graag aan een sport wilde gaan doen, waar de gemiddelde beoefenaar volgens haar geen fatsoenlijk woord in zijn vocabulaire had. Zeker niet in Amsterdam. Net als vader Post had ze me liever vermoord dan mij toestemming gegeven wielrenner te worden. Peter had het karakter om tegen de wil van zijn vader in te gaan en de grote Peter Post te worden, maar ik had helaas niet dat karakter en daarom is het misschien maar ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 juli 2009 12:00

De onbekende Spanjaard Jesus Loroño (foto) won de eerste bergetappe van de Tour de France 1953. Die ging van Pau naar Cauterets over een afstand van 103 kilometer. Aan de finish had de 27-jarige Bask zes minuten voorsprong op de Fransman Jean Robic. Het gesprek van de dag ging echter niet over Loroño want de Spanjaard bungelde bijna helemaal onderaan in het algemeen klassement. Met zijn werkelijk imposante overwinning was hij daarin niet veel opgeschoten, want na het opmaken van de rangschikking vonden we hem terug op de 91ste plaats van de 97 overgebleven coureurs. Hét nieuws van de dag was natuurlijk de val van de Zwitserse vedette Hugo Koblet tijdens de afdaling van de Aubisque. Bij een snelheid van zo’n negentig kilometer per uur maakte mooie Hugo een lelijke schuiver waarna hij met een gebroken rib en een hoofdblessure per ambulance werd afgevoerd. Hiermee kwam een abrupt en pijnlijk einde aan de ambities van de Tourwinnaar van 1951, die als grootste favoriet in deze ronde was gestart. Behalve Koblet, die ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 13 juli 2009 15:00

De als favorieten in de Ronde van Frankrijk gestarte renners legden in de 9e etappe beslag op de beste plaatsen in de dagrangschikking. Het was de laatste rit voordat er echt geklommen moest worden in de bergen van de Pyreneeën. De kalende Italiaan Fiorenzo Magni (foto) won de spurt van een groep van 29 renners die in gesloten formatie het Zuid-Franse stadje Pau binnen suisden. Hugo Koblet, Jean Robic, Fritz Schaer, Gino Bartalj, Wim van Est en Raymond Impanis bezetten de posities direct  achter Magni. Het slechte weer en de vrees om niet al te vermoeid aan de voet van de Pyreneeëncols te arriveren gaf het eerste deel van de etappe een rustig aanzien. Pas nadat er 121 van de 197 kilometers waren afgelegd sprong een groep renners onder aanvoering van de Franse nationaal Bernard Gauthier en de regionaal Jean Mallejac weg. De grote jongens gedoogden dit niet en dus werden ze spoedig weer ingerekend. Koblet probeerde het daarna nog eens, maar hij kreeg een hele groep collega’s mee waarbij alle kanshebbers, uitgezonderd de drager van de gele trui Hassenforder. Namens Nederland waren ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 12 juli 2009 15:00

« Vorige 1 2 2 3 3 4 4 Volgende »