Vorige week op 17 juni was het de geboortedag van Wim Dielissen, de renner uit Beek en Donk, die één maal in de Tour de France startte. Zijn optreden duurde niet lang, want hij haalde Parijs niet. In 1951 werd Dielissen prof in de Ronde van Nederland die toen begin juni verreden werd. In de Helmondse Courant vertelde hij na afloop van de nationale ronde dat zijn Tourdebuut eraan zat te komen: “Zodadelijk heb ik een gesprek met de ploegleider van de Nederlandse ploeg Kees Pellenaars. De mogelijkheid is groot dat ik woensdag het contract teken voor deze voor mij zo belangrijke etappewedstrijd.” De ploegleider ging eerst op audiëntie bij de werkgever van ‘den Dielis’ om hem mee te mogen nemen naar de Tour. Zijn selectie voor de Tour de France was een feit. Dat contract kwam er ook. Samen met zijn streekgenoten Hans Dekkers, Harry Schoenmakers en mecanicien Jac Gramser vertrokken ze naar Roosendaal om van daaruit naar het Franse Metz af te reizen. De net als altijd kalme en stille Dielissen hoopte dat hij niet zoveel pech zou hebben, vertelde hij aan de regionale pers. In de tweede etappe van Metz naar Gent liep hij bij een val een rugblessure op, die hem in het verdere verloop van de ronde parten zou blijven spelen. In die rit verspeelde hij maar liefst 21 minuten op ritwinnaar Bim Diederich. Het eerste wat hij zijn naar Gent afgezakte supporters toeriep was: ”Kom ik me daar over ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 juni 2007 10:00

Soms denk ik even aan Marco Pantani. Niet te vaak natuurlijk, maar met mate. Ten tijde van de Giro d’Italia bijvoorbeeld.
Als ik aan Marco Pantani denk, zie ik hem in slow motion een berg beklimmen. De aders op het kale hoofd kloppen in het zonlicht, zijn ogen die uitsluitend de top zien, de ietwat uitstekende onderkaak waarin zweetdruppeltjes sijpelen. Het Carrera-shirt. Nooit dat van Mercatone Uno, altijd Carrera. Het is een beeld dat zich postuum op mijn netvlies moet hebben geschroeid, want bij leven en welzijn zag ik altijd alles van de kleine man met de flaporen, het Olifantje dat ondanks het rechtzetten van die oren voor altijd het Olifantje bleef.
Na een door zijn fysieke evenbeeld Leonardo Piepoli gewonnen Girorit zocht ik tussen de almaar groeiende stapels van Dingen Die Absoluut Nog Niet Weg Mogen naar de Gazzetta dello Sport van 3 augustus 1998. Op 2 augustus 1998 won de Piraat de Tour de France.

Op de immer door het calcio gedomineerde voorpagina van de roze krant staat in grote witte letters Marc de Triomphe; een zeldzaam slechte maar toepasselijke woordspeling. Daaronder een levensgrote foto van de perfect gecoiffeerde Felice Gimondi die de hand van zijn kale opvolger omhoog houdt. Wat me nu, bijna negen jaar later, voor het eerst opvalt: de lichtblauwe stippen op de stropdas van Gimondi. Het lijken dauwdruppels.
Voor ik het voorblad omsla, valt mijn oog op de advertentie rechtsonder. Het is een reclame voor een ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 2 juni 2007 10:00

Het wielerverhaal is op deze weblog wat weggesukkeld. Dat is jammer want het lijden en afzien binnen onze sport leent zich bij uitstek voor literair getinte bespiegelingen. Maar gelukkig kreeg ik een mail met een mooi verhaal van de 21-jarige Frank Heinen, student Nederlands te Utrecht. Frank is geen wielrenner. Hij heeft wel gevoetbald en stond ook fanatiek op de judomat, maar zijn passie is lezen. En korte verhalen en columns schrijven waarvan hij er sommige al heeft gepubliceerd in De Volkskrant en het NRC Handelsblad. Begin 2007 verschijnt een van zijn verhalen in het literaire tijdschrift Lava Literair. Onder het vele leesvoer dat zijn ogen bereikt zit ook sportliteratuur. Omdat de wielersport een populair genre is, is er een ruim aanbod. Overwegend non-fiction en Frank besloot zich daar als schrijver (nog) niet aan te wagen, maar zijn pen aan zijn fantasie te koppelen om tot mooie literaire verhalen te komen. Hierbij een mooie bijdrage over het schrikbeeld van iedere renner: De Bezemwagen.

In de bezemwagen

De daad op zich is niet eens zo bijzonder. Je klikt je schoentjes uit de toeclips, remt langzaam af en zet voet aan de grond. Per dag doen tientallen renners het. Nooit is het een dramatisch moment, zelden vraagt men zich af of ze er de brui aan geven. Dat doen ze dan ook bijna nooit. Ze pissen hun blaas leeg en vervolgen hun weg.
De dramatiek waar de verslaggevers altijd zo naarstig naar op zoek zijn, ontbreekt volledig bij de afstappende wielrenner. Man geeft fiets af aan de toegesnelde verantwoordelijke man (nóóit een vrouw), man doet zijn helm af en stapt achterin. De bezemwagen vervolgt zijn weg. Journalisten proberen het nog wat te dramatiseren door melding te maken van een wanhopige blik op het uitgemergelde gelaat van de renner. Onzin. Afstappen is een plan dat langzaam rijpt in het hoofd van een coureur, een onontkoombaar gegeven dat van geen ontkenning behoeft. Je gaat jezelf executeren, de vraag is alleen nog hoe lang je de executie uitstelt.
De jongen naast me kijkt zwijgend uit het raampje van de bezemwagen. Zijn ogen zijn die van ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 23 december 2006 10:00

Vorige week kreeg ik van mijn goede wielervriend Theo Buiting uit Limburg een boekje toegestuurd. Het heet ‘Helden’ met als ondertitel ‘Wielersport in Brabant’. Uit de toevoeging – Nummer 1 Winter 2007 – begrijp ik dat het een tijdschrift is in boekvorm. Een soort De Muur, maar dan alleen over de provincie Brabant. En Helden hebben ze daar. Diverse Brabanders (Theo komt uit Eindhoven) met een vaardige pen hebben een mooi nostalgisch verhaal geschreven over een van hun helden. Zo komen Brabantse coryfeeën als Frans Slaats, Piet Damen, Marc van Orsouw, Frank Groenendaal en Cees Haast (foto © Henk Theuns) voorbij, afgewisseld met mooie poëzie over de Nederlandse Tourploeg die in 1953 het algemeen ploegenklassement won, Gert-Jan Theunisse en Wout Wagtmans. Ik heb er vorige week zondag een leuke middag aan beleefd en ik stel vast dat er in ons land heel wat mensen rondlopen met een oprecht wielerhart die dat ook nog ens mooi op papier kunnen zetten. Met veel belangstelling begon ik – het was ook het eerste hoofdstuk – met het verhaal over ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 november 2006 10:00

Als fotograaf bij de Ronde van Lombardije

“Hoewel het op de dag zelf ook nog had gekund, had ik liever al op vrijdag mijn bij de accreditatie behorende spullen in bezit. Dit had ook als voordeel dat ik de weg dan zaterdag beter zou kunnen vinden. Met vriendin en dochter zijn we daarom vrijdagochtend vanuit Domaso vertrokken en via een uitgebreide tussenstop in Lugano om twee uur ’s middags in Mendrisio aangekomen. Het afhalen van de spullen kon echter pas vanaf een uur later. Niet erg, want een nabijgelegen terras was een prima locatie voor een kop koffie. Om drie uur was er dan het spannende moment van naar binnen gaan. Na het aanvinken van mijn naam bij het medium http://wielersport.slogblog.nl kreeg ik een envelop met daarin een pasje, een roadbook, twee stickers voor op de auto en een groen hesje. Verder kreeg ik een boek cadeau ter gelegenheid van de honderdste editie van de Giro di Lombardia. Vervolgens zijn we via Chiasso en Como weer naar ons appartement gereden.

De volgende morgen had ik de wekker op zes uur gezet om een half uur later te kunnen vertrekken. De festiviteiten rond de start begonnen ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 22 oktober 2006 10:00

Mother's little helper

Van alle media ben ik het trouwst aan de krant. De koppen brengen je in één oogopslag het grote èn kleine nieuws. Geven ook direct de mogelijkheid om te selecteren. Er zijn vaste oriëntatiepunten en aandachttrekkers. Zo staat in onze krant linksonder op de frontpagina elke dag een ingezonden wise-crack. Zoals deze bijvoorbeeld: "Die Dow Jones blijft maar records breken. Wordt het niet eens tijd dat die op doping wordt gecontroleerd?" Was getekend H. Schoofs te Heythuysen. Wat krijgen we nou. Heeft Harrie Schoofs inmiddels belangen op de New Yorkse effectenbeurs? Harrie, de krachtmens uit de Kempen die in de zestiger jaren vlot een halve klassieker alleen vooruit reed. Liefst als het flink regende en waaide. En dat allemaal op 'n fleske chocomel.

Even verderop kopt de krant in vette kapitalen: "Wielerkampioen wordt burgemeester". Gauw effe lezen. Ene ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 5 augustus 2006 10:00

Il Direttore Sportivo

TRENTINO: Het summum aan vakantie schreeuwt de advertentie. Zon, bergen, meren, cultuur en gastronomie. Het blijkt waar te zijn. Gastvrij Trentino heeft heel wat in petto voor ons. Wandelen in de Dolomieten. Zonnen en zwemmen in Levico. Met het fietsje op pad. Bergie op, bergie af. M'n moed om te dalen is omgekeerd evenredig aan het klimmen van de jaren. Volgens Rini Wagtmans is het allemaal niet zo ingewikkeld. Linke bochten zijn altijd voorzien van een vangrail. Zo is dat ook in Italië. Maar die marmeren en bronzen plaquettes in de bergwand tegenover die vangrails stellen je toch niet altijd even gerust. Als geestelijk tegenwicht gaan we af en toe wat cultuur opsnuiven. Naar de stad dus. Aan Trento en Verona ontkom je niet. Venetië is sowieso voor elke modale toerist een verplicht nummer. Na een dagje in die waterstad, schiet de terugtocht naar ons vakantieverblijf voor geen meter op. Tussen Padua en Bassano del Grappa vormt elk dorpje een statie van die kruisweg. Blijkbaar moeten alle mama's voor het avondeten nog gauw even naar de supermarkt. Pieve di Curtarolo heet het gat waar we weer stilstaan voor het zoveelste stoplicht. Wat verveeld en geïrriteerd, met de vingers op het stuur trommelend, kijk ik om me heen. Hé wat is dat? Mijn oog valt op de etalage van een combiwinkel. Herenmode annex wielrenspullen. Halfacht in de avond, het kind in mij ontwaakt! Zo ziet mijn vrouw dat tenminste.

Italië levert zulke oogverblindend …

Geplaatst door Fred van Slogteren, 11 juni 2006 10:00

De Waalse Pool

Van de week weer een pikant verhaaltje uit de Giro in de Volkskrant. Over Marc Sergeant die in de bus duikt bij zijn oude strijdmakker Johan Bruyneel. Gewoon om even de fietspomp te lenen, denk ik dan. Maar de story insinueert een mogelijk nieuw monsterverbond tussen twee machtsblokken. L’histoire se repète. Ik moet dan weer onwillekeurig terugdenken aan die Vuelta van ’89 toen de Colombianen nog niet echt gewend waren aan het Europese beroepsrennerswereldje, waarin het niet alleen belangrijk is om hard te kunnen fietsen. Zeker zo wezenlijk is het om te weten wanneer je de pedalen wat gezwinder rond moet duwen. Voor de gemiddelde Colombiaanse sportjournalist is het licht aan het eind van de tunnel dan nog ver weg. Pedro Delgado geeft aan ‘den eenvoudigen Russischen traktorbestuurder Ivan Ivanov ‘ in gesloten couvert het adres van zijn kruidendokter en gelijk is half Zuid-Amerika in rep en roer. Omkoping. Corruptie, moord en brand. Redenen genoeg voor een staatsgreep. Hoe is het mogelijk! Redelijk naïef toch, om te veronderstellen dat voor het vertrek even 'n envelopje met 2500 dollar overhandigd wordt. Wat de Colombiaanse persmuskieten nog niet in de peiling hebben, is artikel 1 van de ongeschreven wetten van het cyclisme. Daarin staat dat bij onverschillig welke afrekening dan ook, pottenkijkers nooit welkom zijn.

Een van de betere lokaliteiten is nog altijd: het café. Sociaal knooppunt. Je komt er voor een enkel glas, 'n goed gesprek. Of zoiets. Bijzondere aantrekkingskracht had ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 21 mei 2006 10:00

Om 14:51 arriveren we op de Eyserbosweg op de dag van de Amstel Gold Race. Volgens het traagste schema – dat we al de hele dag hanteren – arriveren de renners pas om 16:09. We zetten de auto temidden van de desolate akkers die we zo goed kennen van de televisie en wandelen terug naar een plek waarvan wij vermoeden dat daar de definitieve slag gaat vallen. Ofwel: waar wij denken dat Michael Boogerd Paolo Bettini, Davide Rebellin en co uit het wiel gaat rijden. In de klei staan vier eenzame dranghekken, wachtend op het publiek dat nog komen moet.
Op het steile stuk tussen de bomen aarzelen we. Hier? Of nog verder terug? We besluiten nog wat meer af te dalen, waar het uitzicht beter is en we de renners al van onderop de berg op kunnen zien stormen. We installeren ons bij ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 14 mei 2006 10:00

De Kubus van Heymans

Wij, mijn vriend Willem en ik, geloofden heilig in de vooruitgang. Met een HBS- diploma in onze achterzak was de verovering van de wereld en de rest van het leven nog maar een kwestie van tijd. En wat schriftelijke cursussen!
Alles valt te leren. Waar een wil is, is een weg. Ons nieuwe credo in twee zinnen samengebald. Voor alle zekerheid begonnen we met de schriftelijke cursus Praktijkdiploma Boekhouden bij ‘de paters van Culemborg’. Een instituut dat denkelijk in de loop der woelige jaren van ontkerkelijking ten onder is gegaan in een of ander imperium met hartelijke leraren. Nu is boekhouden natuurlijk wel de eerste keiharde confrontatie met het echte leven: credit, maar vooral debet. Groen en rood, zonder oranje tussenweg.
In ons denken was er inmiddels ook geen tussenweg meer. Wielrennen, de heroïek van de velo en de course moest voortaan het tegenwicht voor al die geestelijke en intellectuele arbeid worden. Mens sana in corpore sano. Zoals gezegd, wij geloofden in de vooruitgang. En niet zo zuinig ook. Uit de serie ‘Ken uw sport’ werd fluks de uitgave wielersport aangeschaft. Dr. P. van Dijk, voorzitter der KNWU, had het voorwoord voor zijn rekening genomen. Welk grotere autoriteit mocht je verwachten. Uitgeverij F.W. Duwaer en Zonen ging waarlijk niet over een nacht ijs. Maar daar reken je ook op als in dezelfde serie de versies ‘Onder water zwemmen’ en ‘Roulette’ het licht al hebben gezien.
Maar onze volgende stap was echt veel gigantischer: een heuse schriftelijke cursus. Iemand uit Bergen op Zoom - zijn naam is me helaas ontschoten - had zijn vingers blauw getikt op de schriftelijke leergang wielrennen. Heel serieus was de zaak aangepakt trouwens. De eerste les gaf van meet af aan alle vertrouwen. Een enveloppe met een heel pak gestencilde vellen papier.
Les 1 ging over psychologie. Ik zweer het! We snapten er geen bal van; een cursus wielrennen en over de fiets werd met geen woord gerept. De verschillende menselijke typologieën, karakterkunde en wàt weet ik nog al niet meer, werd uitgebreid behandeld. Voor de eigenhandig, wat stuntelig getekende Kubus van Heymans - met de acht temperamentstypen - was een ...

Geplaatst door Fred van Slogteren, 30 april 2006 9:59

« Vorige 1 1 2 2 3 3 Volgende »